Sezonowa astma: definicja, przyczyny, objawy, diagnoza i leczenie

Astma sezonowa

Astma to przewlekła choroba układu oddechowego charakteryzująca się stanem zapalnym dróg oddechowych, w wyniku którego dochodzi do ich zwężenia, powodując objawy takie jak świszczący oddech, ucisk w klatce piersiowej, duszność i kaszel. Wywołują go różne czynniki wyzwalające, takie jak alergeny, ekstremalne środowisko itp. U niektórych osób nagłe pojawienie się objawów w określonym sezonie, szczególnie zimą i podczas żniw, jest spowodowane zwiększoną ekspozycją na określone czynniki wyzwalające. Objawy są szczególnie nasilone u dzieci i osób starszych z osłabionym układem odpornościowym.

Leczenie i profilaktyka wymagają kompleksowego programu, obejmującego zmniejszenie narażenia na czynniki ryzyka wywołujące chorobę i podjęcie leczenia w odpowiednim czasie. Oprócz objawów klinicznych, w postawieniu diagnozy pomocne są niektóre testy, takie jak testy alergiczne, badania krwi, test wydychanego tlenku azotu, spirometria i testy wyzwalające oskrzela. Dostępne opcje leczenia obejmują inhalatory (zawierające kortykosteroidy i beta-agonistów), leki rozszerzające oskrzela, modyfikatory leukotrienów, leki biologiczne, terapię komórkami tucznymi i bardziej zaawansowane opcje, takie jak immunoterapia.

Przydatne są niektóre domowe sposoby, takie jak redukcja stresu, zmiana stylu życia i suplementy diety. Zabiegi te zapewniają szybką ulgę i leczenie; jednakże niektóre objawy, takie jak silny ból w klatce piersiowej, trudności ze snem i mową, sine zabarwienie palców i warg oraz skrajna duszność wymagają natychmiastowej pomocy lekarskiej.

Co to jest astma sezonowa?

Astma sezonowa to astma alergiczna, na której objawy i częstość występowania wpływają czynniki występujące częściej w danym sezonie. Jest to choroba przewlekła, a jej wybuchy w okresie podatności bardzo utrudniają życie. W przeciwieństwie do innych alergenów sezonowych, objawy astmy sezonowej mają głównie charakter oddechowy.

Astma sezonowa to reakcja alergiczna na czynnik drażniący zwany alergenem. Alergeny powodują astmę w dwóch fazach. W pierwszej fazie ekspozycja na alergeny powoduje, że komórki krwi wytwarzają przeciwciała (IgE). Podczas drugiej ekspozycji przeciwciała te wiążą się z bazofilami i komórkami tucznymi, powodując uwalnianie przez nie substancji chemicznych, takich jak histamina, leukotrieny i prostaglandyny. Substancje te powodują zwężenie dróg oddechowych i wywołują objawy astmy. Komórki odpornościowe wydzielają substancje chemiczne, które przyciągają inne komórki odpornościowe do płuc, powodując stan zapalny.

Jak powszechna jest astma sezonowa?

Astma jest bardzo powszechną chorobą przewlekłą w Wielkiej Brytanii, dotykającą zarówno młodych, jak i dorosłych. Według badania krajowego opublikowanego w Journal of the Royal Society of Medicine w 2010 r. u 5,22% mieszkańców Wielkiej Brytanii zdiagnozowano astmę (w tym astmę sezonową). U każdej osoby na dziewięć zdiagnozowano jakąś formę astmy kaszlowej, a u ponad 32 milionów recepty na astmę wydano pacjentom w tym samym roku.

Zapadalność u kobiet była nieco większa (5,6 na 1000 kobiet) niż u mężczyzn (4,8 na 1000 kobiet). Młodsze dzieci w grupie wiekowej 0-4 lata wykazały najwyższy wskaźnik (22,9 na 1000) niż pozostałe. Częstość ta maleje stopniowo wraz z wiekiem i ustabilizuje się po 15. roku życia.

Wskaźnik zapadalności zależy od czynników społeczno-ekonomicznych, a wśród osób znajdujących się w niekorzystnej sytuacji społecznej i ekonomicznej wykazano wyższą częstość występowania, zapadalność na tę chorobę w ciągu całego życia oraz wyższy wskaźnik przepisywania leków przeciwastmatycznych w porównaniu z osobami o lepszej sytuacji finansowej i społecznej. W każdym nadchodzącym roku u ludzi obserwuje się tendencję spadkową w zakresie współczynnika zachorowalności, chorobowości, przyjęć do szpitali, zgonów i wystawianych recept ze względu na poprawę czynników społeczno-ekonomicznych i poprawę infrastruktury zdrowotnej.

Czym różni się astma sezonowa od innych typów astmy?

Istnieją 2 szersze typy astmy, tj. alergiczna i niealergiczna. Astma sezonowa jest typem astmy alergicznej, natomiast astma wysiłkowa, polekowa i astma zawodowa są typami niealergicznymi. Astma sezonowa różni się od innych typów i jest związana z czynnikami sezonowymi. Oto kilka kluczowych różnic:

Czynniki wyzwalające: Astma sezonowa jest wywoływana przez czynniki sezonowe, takie jak gwałtowny wzrost stężenia alergenów w kurzu w okresie żniw lub ekstremalne zimno w miesiącach zimowych. Częstość występowania astmy sezonowej wzrasta w określonych miesiącach roku, natomiast w przypadku pozostałych typów astmy nie ma wpływu ani pora roku, ani pora roku. Astma zawodowa wynika z narażenia na alergeny występujące w miejscu pracy, takie jak kurz, opary, chemikalia i gazy i występuje po długotrwałym narażeniu na te czynniki drażniące, niezależnie od pory roku. Podobnie wszystkie inne rodzaje astmy alergicznej występują o każdej porze roku.

Wrażliwość na alergeny: Osoby cierpiące na astmę sezonową są uczulone na niektóre alergeny sezonowe, takie jak pyłki roślin, a układ odpornościowy reaguje po ekspozycji na te czynniki sezonowe. Silniejsza odpowiedź immunologiczna występuje w określonych porach roku. Osoby cierpiące na inne typy astmy nie są wrażliwe na alergeny sezonowe i wykazują ogólną wrażliwość na alergeny środowiskowe. Wrażliwość na astmę zawodową występuje częściej w określonych miejscach pracy.

Sposoby leczenia: Podejście do leczenia astmy sezonowej obejmuje stosowanie sterydów i leków rozszerzających oskrzela w celu złagodzenia określonych objawów oraz przebywanie w pomieszczeniach zamkniętych, aby zapobiec narażeniu na alergeny w sezonie wysokiego ryzyka. Leczenie innych typów astmy wymaga szeroko zakrojonego, długoterminowego planu mającego na celu zmniejszenie objawów i zapobieganie przyszłym zdarzeniom.

Jednak granica między astmą sezonową a innymi typami astmy jest niewyraźna, a wiele z nich się pokrywa.

W jakiej porze roku występuje często astma sezonowa?

Styl życia i czynniki sezonowe powodują zmianę objawów i nasilenia astmy sezonowej. Ogólnie rzecz biorąc, zima i jesień to pory roku z największą częstotliwością i zaostrzeniami astmy sezonowej. Jest to spowodowane częstszymi infekcjami dróg oddechowych w okresie zimowym, takimi jak grypa lub przeziębienie. Infekcje te rozprzestrzeniają się szybko podczas spotkań towarzyskich w pomieszczeniach zamkniętych, które są częstsze jesienią i zimą. Zimą ludzie spędzają więcej czasu w pomieszczeniach zamkniętych, co powoduje większe narażenie na alergeny domowe, takie jak sierść zwierząt domowych, zarodniki pleśni i roztocza.

Kolejnym czynnikiem wpływającym na sezonowość astmy jest sezon żniw na danym obszarze. Zbiory plonów są znaczącym źródłem pyłków i innych alergenów pochodzenia roślinnego. Na przykład pyłki traw i drzew osiągają swój szczytowy poziom od środkowej do późnej wiosny, a szczyt pyłku ambrozji obserwuje się wczesną jesienią. Każda aktywność sezonowa mająca wpływ na jakość powietrza powoduje zaostrzenia astmy. Należą do nich dym papierosowy, szczególnie w zatłoczonych miejscach. Pomocne jest monitorowanie wskaźnika jakości powietrza (AQI) i należy unikać aktywności na świeżym powietrzu na obszarach o wskaźniku AQI większym niż 50-100 należy unikać.

Jakie są najczęstsze przyczyny astmy sezonowej?

Astma sezonowa to astma alergiczna, która wynika z wprowadzenia alergenów oraz desperackich i heroicznych wysiłków organizmu, aby powstrzymać ten alergen. Odpowiada za to kilka czynników ryzyka występujących w danym sezonie. Oto kilka typowych czynników i wyzwalaczy powodujących sezonowe objawy astmy alergicznej.

1. Ćwiczenie: Ćwiczenia pogarszają objawy już występującej astmy sezonowej. Podczas treningów zapotrzebowanie organizmu na tlen wzrasta, a organizm zwiększa częstość oddechów, aby dostosować się do zwiększonej częstotliwości. Częstość oddychania wzrasta 2-3 razy podczas ćwiczeń. Oznacza to, że dana osoba wdycha więcej powietrza niż normalnie i wdycha więcej alergenów.
2. Roztocza: Roztocza to maleńkie i mikroskopijne organizmy żyjące w pomieszczeniach zamkniętych. Różne materiały roztoczy, takie jak odchody, rozkładające się ciała i białka szkieletowe, są wysoce alergiczne i powodują reakcje alergiczne w płucach przy wdychaniu.
3. Pyłek: Pyłki to bardzo drobne i mikroskopijne cząsteczki wytwarzane przez rośliny i powodują reakcje alergiczne. Różne rodzaje pyłków, takie jak pyłki chwastów, pyłki drzew i pyłki traw, osiągają szczyt w różnych porach roku i powodują astmę alergiczną.
4. Zanieczyszczenie powietrza: Różne zanieczyszczenia powietrza, takie jak dwutlenek siarki, dwutlenek węgla, ozon, tlenek węgla, cząstki stałe itp., wywołują ataki astmy. Wpływ zanieczyszczeń powietrza na astmę jest szczególnie wyraźny u dzieci, których nabłonek dróg oddechowych jest naiwny i wrażliwy na alergeny. Zanieczyszczenia powietrza zwiększają ryzyko infekcji dróg oddechowych, dodatkowo zaostrzając objawy astmy alergicznej.
5. Infekcje wirusowe: Infekcje wirusowe infekcje , takie jak grypa, przeziębienie, COVID-19 i wirus RSV, są rzadziej omawiane jako czynniki wywołujące astmę. Powodują jednak poważne zaostrzenia. Ryzyko astmy wirusowej jest najwyższe w zimnych miesiącach, kiedy najczęściej występuje grypa i przeziębienie. Przeziębienie lub grypę wywołują setki znanych wirusów, które powodują astmę wirusową i zaostrzają astmę sezonową, powodując jej zaostrzenia. Od 50-80% zaostrzeń u pacjentów z astmą przypisuje się przyczynom wirusowym.
6. Zimne powietrze: Mroźne i suche powietrze powoduje zwężenie oskrzeli. Oznacza to, że organizm próbuje ograniczyć napływ zimna i suchości, zwężając drogi oddechowe. Ekstremalnie zimne powietrze podrażnia błony oddechowe, powodując produkcję tych samych substancji chemicznych, które powstają podczas typowych infekcji. Wysoka temperatura i wilgotność mają ten sam efekt i utrudniają oddychanie.
7. Pleśń: Pleśń rozwija się w gorących i wilgotnych miejscach, takich jak uszczelki okienne i rury wodociągowe. W regionach o klimacie gorącym i wilgotnym lub utrzymujących się dłużej w takich temperaturach rozwija się pleśń. Pleśń wytwarzała zarodniki, które są bardzo silnymi alergenami dróg oddechowych.

Ćwiczenia

Ćwiczenia to zaplanowane aktywności fizyczne mające na celu poprawę sprawności fizycznej i zdrowia. Pomimo korzyści, ćwiczenia powodują znaczny stres dla organizmu.

Astma wywołana wysiłkiem fizycznym (EIA) to rodzaj astmy wywołany intensywnym wysiłkiem fizycznym lub silnym stresem fizycznym. Czynności te wywołują ostry skurcz oskrzeli u osób z wysoce reaktywnymi drogami oddechowymi. EIA występuje częściej u osób chorych na astmę. Doświadczają go jednak osoby cierpiące na alergiczny nieżyt nosa, a nawet zwykłe osoby. Ocena EIA jest bardzo ważna, ponieważ astma u 50% osób jest cicha i ujawnia się jedynie podczas wysiłku fizycznego.

W badaniu EIA problem leży w dolnych drogach oddechowych i występuje u osób wykonujących aktywność fizyczną zawierającą element aerobowy. Jest to widoczne w każdym ćwiczeniu, ale jest mniej powszechne w treningach beztlenowych. Podczas ćwiczeń aerobowych w drogach oddechowych zachodzą powtarzalne i stałe ruchy powietrza, które wpływają na panującą w nich temperaturę i wilgotność. Uruchamia nieznane szlaki neurochemiczne i biochemiczne prowadzące do skurczu oskrzeli. U osób podatnych na EIA pierwsze 3-5 minut aktywności fizycznej nie powoduje żadnych problemów. Po zaprzestaniu aktywności fizycznej czynność płuc ulega pogorszeniu.

Poziomy natężonej objętości wydechowej w ciągu 1 sekundy (FEV1) i szczytowego przepływu wydechowego (PEFR) zmniejszają się w ciągu 5-10 minut od zaprzestania aktywności fizycznej. Po wznowieniu treningu objawy pojawiają się w ciągu 5-10 minut od wznowienia. Objawy upośledzenia czynności płuc utrzymują się nieprzerwanie przez 15-40 minut, po czym ulegają normalizacji i następuje przywrócenie funkcji płuc. Wartości FEV1 i PEFR w tej fazie spadają o 20-50%. Po tej fazie rozpoczyna się trwająca 1–2 godziny faza oporności na leczenie, podczas której objawy są trudne do powtórzenia.

Wiele czynników wpływa na dotkliwość i częstotliwość OOŚ, np. wrażliwość oskrzeli, niska wilgotność powietrza, zimne powietrze, alergeny w powietrzu i zanieczyszczenia powietrza, takie jak ozon. Schorzenie to dotyka 12-15% populacji ogólnej, czyli 35-40% osób chorych na alergiczny nieżyt nosa i 90% osób z już trwającą astmą. Czy po wykluczeniu pacjentów nadal występuje u 3-10% populacji. Jest to większe doświadczenie podczas uprawiania sportów w zimne dni, a częstość występowania sięga 35–50% u narciarzy biegowych, hokeistów i łyżwiarzy.

Roztocza

Roztocza to drobne owadopodobne szkodniki obecne w kurzu domowym. Żywią się łupieżem i martwymi komórkami skóry wydalanymi przez zwierzęta i ludzi. Ich części ciała, odchody i białka są wysoce uczulone.

Narażenie na roztocza kurzu domowego (HDM) jest istotnym czynnikiem ryzyka alergicznego nieżytu nosa i astmy. Choroby alergiczne powstają w wyniku odpowiedzi immunologicznej zależnej od IgE, powodującej swędzenie, niedrożność nosa, kichanie i wyciek z nosa (katar). Astma ma cięższy przebieg u osób cierpiących na alergiczny nieżyt nosa (AR). Tak więc, w miarę jak pory roku wpływają na populację roztoczy kurzu domowego, ryzyko AR i astmy ulega zmianie. Roztocza powodują u ludzi uczulenie i odpowiedź immunologiczną zależną od IgE.

Alergeny roztoczy to białka, które wywołują odpowiedź immunologiczną w taki sam sposób, jak wywoływana przez alergiczną żywność, pyłki roślin i zarodniki pleśni. Są to mikroskopijne organizmy, które można znaleźć w dywanach, poduszkach, kołdrach, prześcieradłach i łóżkach w salonie. Zimą stosuje się więcej materiałów ściółkowych, zapewniających kryjówki dla roztoczy. Zatem większe ryzyko alergii na roztocza występuje w miesiącach zimowych. Idealne warunki dla tych gatunków roztoczy to wysoka wilgotność i zakres temperatur 25-30oC.

Czynniki środowiskowe, takie jak opady deszczu, wilgotność względna i temperatura, wpływają na populację roztoczy. Na poziom wilgoci w pomieszczeniu wpływają takie czynniki, jak zwyczaje życiowe ludzi, wiek domu, orientacja, wentylacja i poziom podłogi. Na obszarach i w porach roku o dużej wilgotności duża populacja roztoczy występuje głównie na materacach i podłogach. Jest on odpowiedzialny za duże obciążenie alergią na roztocza kurzu domowego w tych obszarach i porach roku.

Pory roku wpływały na dynamikę populacji roztoczy w domach chorych na astmę. Większość (48,35%) roztoczy wyizolowano z próbek pobranych w porze deszczowej, w porównaniu z 37,63% z próbek pobranych w porze deszczowej i 14,01% z próbek pobranych zimą ( badanie opublikowane w Journal of Medical Entomology w 2018 r.). Roztocze występuje częściej w gorącym i wilgotnym klimacie, ale występowanie choroby jest bardziej skomplikowane ze względu na zmiany innych czynników wyzwalających.

Pyłek

Pyłek to substancja sypka, przeważnie żółta, składająca się z drobnych ziarenek wytwarzanych przez męski szyszek lub męską część kwiatu. Każde ziarno posiada gametę męską, która zapładnia gametę żeńską, gdy zostanie ona

przeniesiona do kwiatu przez owady lub wiatr. Pyłki pokryte są białkami, które u osób uczulonych powodują reakcje alergiczne.

Niedawny wzrost częstości występowania astmy sezonowej i kataru siennego przypisuje się zmianom klimatycznym, które sprzyjają rozprzestrzenianiu się ambrozji w całej Europie kontynentalnej. Na ryzyko wpływa pora roku, ponieważ pory zimowe i deszczowe ograniczają ruchy, co skutkuje brakiem wczesnej ekspozycji na alergeny i uniemożliwia prawidłowy rozwój układu odpornościowego. Większość sezonowych alergii i astmy w Ameryce Północnej i Europie kontynentalnej zaczyna się wiosną, kiedy drzewa rozwijają kwiaty i rozprzestrzeniają alergiczne pyłki drogą powietrzną. Głównym winowajcą gatunki roślin są cedr górski, brzoza, dąb i wiele innych.

Od zeszłego lata do wczesnej wiosny pojawiają się różne chwasty i trawy alergiczne, takie jak pokrzywa i bylica, powodując kolejną falę objawów u uczulonych osób. Sezon na ambrozję rozpoczyna się od późnego lata do pierwszych przymrozków. Podobnie wczesną jesienią obserwuje się wzrost pyłków traw.

Globalna zmiana klimatu wpływa na ryzyko astmy sezonowej, ponieważ rosnący poziom dwutlenku węgla (oczekuje się, że do 2050 r. osiągnie 600 ppm) sprzyja wzrostowi i produkcji pyłku ambrozji.

Wzrost alergenów pyłkowych jest wyższy na obszarach miejskich ze względu na wyższe temperatury i podwyższony poziom dwutlenku węgla w miastach, co jest odpowiedzialne za wyższy poziom ambrozji i innych pyłków roślin oraz wyższe ryzyko astmy sezonowej. Zatem sezonowe wahania we wzroście i rozprzestrzenianiu się różnych pyłków roślin wpływają na częstość występowania astmy sezonowej, a oczekuje się, że zmiany klimatyczne jeszcze bardziej pogłębią nędzę.

Zanieczyszczenie powietrza

Zanieczyszczenie powietrza odnosi się do zanieczyszczenie powietrza na skutek obecności substancji szkodliwych dla zdrowia ludzi i zwierząt. Głównymi źródłami zanieczyszczeń miejskich są wytwarzanie energii i ruch uliczny. Zanieczyszczenia powietrza na zewnątrz, takie jak zanieczyszczenia pochodzące z ruchu drogowego (np. wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne i metale ciężkie), zanieczyszczenia gazowe (dwutlenek siarki, dwutlenek węgla, tlenek węgla, dwutlenek azotu, ozon) i cząstki stałe powodują lub zaostrzają astmę sezonową.

Te zanieczyszczenia powietrza w bardzo wysokich stężeniach bezpośrednio podrażniają i powodują zapalenie dróg oddechowych, ale te poziomy narażenia są sporadyczne w Europie i Ameryce. Niższe poziomy tych zanieczyszczeń w powietrzu powodują zapalenie dróg oddechowych i nadreaktywność, istotne cechy astmy. Narażenie na zanieczyszczenia, takie jak cząstki stałe, dwutlenek azotu i ozon, powoduje stres oksydacyjny w tkankach dróg oddechowych.

The cztery mechanizmy zaproponowane przez brytyjską Komisję ds. Skutków Zanieczyszczeń Powietrza w celu zrozumienia mechanizmu astmy to zwiększone uczulenie na alergeny unoszące się w powietrzu, szlaki zapalne, przebudowa dróg oddechowych i stres oksydacyjny. Mutacje w genach regulujących te czynniki zwiększają ryzyko astmy sezonowej spowodowanej zanieczyszczeniami powietrza. Zanieczyszczenia powietrza hamują rozwój odpowiedzi immunologicznych na czynniki zakaźne i alergeny.

Pyły stałe powstają zarówno w sposób naturalny, jak i ze źródeł antropogenicznych. Jest on podzielony na trzy typy w oparciu o średnicę aerodynamiczną. Grube PM, o średnicy 2,5-10 µm, osadzają się w dużych drogach oddechowych i głowie, drobne PM (PM2,5) osadzają się w drogach oddechowych, a ultradrobne PM (o średnicy mniejszej niż 0,1 µm) osadzają się w pęcherzykach płucnych. Oprócz tego, że jest drażniący, PM często przenosi alergeny, takie jak pyłki roślin i zarodniki grzybów, co dodatkowo zaostrza astmę. Cząstki stałe samodzielnie lub w połączeniu z alergenami unoszącymi się w powietrzu powodują nadwrażliwość dróg oddechowych, przebudowę i uszkodzenie oksydacyjne tkanek oddechowych.

Narażenie na te zanieczyszczenia powietrza zwielokrotnia ryzyko wystąpienia astmy sezonowej i zwiększa jej nasilenie. W badaniu przeprowadzonym w 10 europejskich miastach w 2015 roku wykazano, że 15% zaostrzeń przypadków astmy i 14% nowych przypadków astmy u dzieci przypisuje się zanieczyszczeniu ruchu drogowego.

Infekcje wirusowe

Wirusy to mikroskopijne cząsteczki zakaźne, które powodują choroby i rozprzestrzeniają się z jednej osoby na drugą. Grypa sezonowa i przeziębienie są wywoływane przez setki znanych wirusów (takich jak grypa) i stanowią duże wyzwanie dla osób zmagających się z astmą. Należą do mało omawianych, ale znaczących czynników wyzwalających astmę. Ryzyko astmy sezonowej jest bardzo wysokie w miesiącach zimowych ze względu na wysokie miano wirusa. Około 60-70% zaostrzeń astmy w okresie zimowym przypisuje się infekcjom wirusowym. Kilka sezonowych wahań w zapadalności na astmę wynika z infekcji wirusowych górnych dróg oddechowych.

Największe zaostrzenia (28.8%) obserwuje się jesienią, następnie 19,6% wiosną, 15,9% zimą i 14,5% latem. Niektóre ważne infekcje (takie jak HIV) osłabiają odpowiedź immunologiczną i powodują zaostrzenie przypadków astmy sezonowej. Infekcje wirusowe czasami powodują wadliwe zapalenie eozynofilowe, zmniejszoną śmierć komórek zakażonych wirusem, zwiększoną reaktywność dróg oddechowych i niebezpieczne choroby bezpośrednie.

Różne wirusy powodujące zwiększone ryzyko astmy i ciężkich objawów to rinowirusy (najczęstsza przyczyna przeziębienia i grypy sezonowej), wirusy grypy, syncytialny wirus oddechowy (RSV, występujący głównie u małych dzieci i niemowląt) oraz niesławny koronawirus (przyczyna niedawnej globalnej pandemii, która zabiła miliony ludzi na całym świecie). Ze względu na związek między wirusami a astmą osoby podatne muszą stosować rygorystyczne środki, szczególnie w sezonie największego ryzyka, aby uniknąć poważnych powikłań.

Zimne powietrze

Zimna pogoda i zimne powietrze wywołują astmę, a sezon zimowy jest trudny dla osób cierpiących na astmę. U osób chorych na astmę stan zapalny jest niewielki i zawsze występuje w drogach oddechowych. Powoduje zwężenie dróg oddechowych i utrudnia przepływ powietrza. Zimne i suche powietrze podrażnia drogi oddechowe i powoduje zaostrzenia astmy. Zimne powietrze powoduje skurcze drobnych mięśni w drogach oddechowych (które utrzymują je otwarte). Ekstremalne zimno powoduje kondensację pary wodnej w powietrzu, co prowadzi do wyjątkowo suchego powietrza o poziomie wilgotności mniejszym niż 40%.

Temperatury atmosferyczne wpływają na skład atmosfery, a surowe zimy powodują wzrost/spadek stężenia gazów, w szczególności dwutlenku węgla, tlenku węgla i ozonu. Zmienia mikrośrodowisko pęcherzyków płucnych, powodując uwrażliwienie dróg oddechowych i powodując silny stres oddechowy u osób chorych na astmę. Ekstremalna suchość powoduje podrażnienie i problemy z oddychaniem. W sezonie zimowym powszechne są powszechne infekcje wirusowe dróg oddechowych, takie jak grypa i przeziębienie, które dodatkowo wywołują astmę, a 75% osób chorych na astmę doświadcza poważniejszych objawów astmy podczas grypy i przeziębienia. Podobnie ryzyko bakteryjnych i wirusowych infekcji dróg oddechowych zwiększa się zimą, powodując astmę z jeszcze gorszymi objawami.

Zimą następuje gwałtowny wzrost liczby innych alergenów oddechowych, takich jak roztocza i zarodniki pleśni. Roztocza szukają schronienia w ściółce przed ekstremalnie niskimi temperaturami na zewnątrz, a wilgotne warunki zimą powodują wzmożony rozwój grzybów w pomieszczeniach zamkniętych. Połączenie wszystkich tych czynników powoduje nasilenie objawów astmy sezonowej, a zmiana znajduje odzwierciedlenie w zwiększonej liczbie hospitalizacji z powodu astmy, szczególnie u dzieci i pacjentów w podeszłym wieku. W badaniu badania przeprowadzonym przez Yominga Guo i jego współpracowników w 2012 r. zauważono, że bardzo niskie temperatury w miesiącach zimowych powodują znaczny wzrost liczby wizyt w szpitalach ambulatoryjnych w pediatrii. Zalecili, aby dzieci chore na astmę potrzebowały lepszej ochrony przed zimą niż inne dzieci. Zimno trwające zaledwie 20 dni powoduje poważne objawy u osób chorych na astmę.

Pleśń

Grzyby rosną wszędzie. Niektóre, jak grzyby i drożdże, są bezpieczne i stanowią źródło pożywienia, natomiast pleśń (ciemne plamy na przeterminowanej żywności, sufitach i ścianach łazienki) i wiele innych gatunków grzybów wytwarza toksyny i alergeny. Pleśnie to mikroskopijne grzyby unoszące się w powietrzu, a ich połknięcie powoduje problemy z oddychaniem. Pleśń wytwarza zarodniki, które są bardzo małymi i niewidocznymi strukturami rozrodczymi, ale są bardzo skutecznymi alergenami.

Pleśń i zarodniki pleśni znajdujące się w powietrzu przyklejają się do toreb, butów, odzieży i futra zwierząt domowych, zwiększając ryzyko wdychania. Osoby z astmą uczulone na pleśń i zarodniki pleśni doświadczają zmniejszonej czynności płuc, częstszych hospitalizacji i wysokiej śmiertelności z powodu ciężkich objawów astmy. Zapalenie dróg oddechowych powoduje ich zwężenie i obrzęk. Zwiększona produkcja śluzu powoduje objawy takie jak kaszel, świszczący oddech, duszność i ucisk w klatce piersiowej.

Nadwrażliwe zapalenie płuc (HP) to zapalenie płuc, które rozwija się, gdy u ludzi rozwija się ciężkie uczulenie i reakcje alergiczne na pyły organiczne, w tym pleśń i zarodniki pleśni, i powoduje objawy podobne do reakcji alergicznych. Pozostałe objawy HP to gorączka, dreszcze, nocne poty i skrajne zmęczenie. Objawy pojawiają się po 2-9 godzinach narażenia i utrzymują się przez 1-3 dni.

Pracownicy pracujący w wilgotnych lub zapylonych warunkach, szczególnie ci, którzy mają do czynienia z materiałami organicznymi, cierpią na chorobę znaną jako choroba zbieracza grzybów. Pracownicy pracujący w budynkach mają nieszczelności instalacji wodno-kanalizacyjnej, nieszczelności dachów, wysoką wilgotność w pomieszczeniach i słabą wentylację, rozwijają ją i są narażeni na zwiększone ryzyko astmy sezonowej u osób uczulonych.

Badania wykazały związek pomiędzy wystąpieniem astmy a jej objawami i zawilgoceniem budynków. Osoby cierpiące na alergię na kurz, astmę alergiczną lub inne choroby alergiczne układu oddechowego muszą wyeliminować lub przynajmniej zmniejszyć narażenie na czynniki ryzyka rozwoju pleśni w pomieszczeniach zamkniętych i ograniczyć narażenie na działanie środowiska zewnętrznego.

Jakie są objawy astmy sezonowej?

Objawy dotyczą głównie układu oddechowego. Jednakże występują pewne ogólne objawy infekcji. Objawy astmy u dorosłych różnią się nieco od objawów u dzieci. Niektóre typowe objawy astmy sezonowej to:

1. Zmęczenie: Zmęczenie to uczucie zmęczenia i wyczerpania, a osoby cierpiące na astmę odczuwają oznaki zmęczenia, takie jak brak energii i senność w godzinach pracy. Różne czynniki sprawcze to kaszel nocny prowadzący do złego snu, nocne hospitalizacje i poważnie upośledzone funkcje oddechowe prowadzące do niedostatecznego dopływu tlenu do tkanek.
2. Kaszel: Kaszel to mimowolna czynność, w wyniku której następuje gwałtowne wyrzucenie powietrza z górnych dróg oddechowych z głośnym hałasem. Niektórzy pacjenci cierpią na astmę kaszlową (CVA), której jedynym objawem jest przewlekły kaszel. Nadreaktywność i zapalenie dróg oddechowych wywołują reakcję kaszlową podczas nawrotów astmy.
3. Duszność: Duszność oznacza płytki i szybki oddech i jest oznaką ciężkiego stresu oddechowego. Występuje w przypadku astmy, ale muszą występować dodatkowe objawy astmy. W przeciwnym razie jest to oznaka infekcji układu oddechowego.
4. Sświszczący oddech: Świszczący oddech to przypadkowe, muzyczne i wysokie dźwięki powstające w drogach oddechowych na skutek ich zwężenia, stanu zapalnego i reakcji alergicznych. Astma sezonowa wynika z oscylacji ścian dróg oddechowych, które są spowodowane przepływem przez nie powietrza. Są oznaką ciężkiego stresu oddechowego i należy je natychmiast leczyć.
5. Ucisk w klatce piersiowej: Ucisk w klatce piersiowej pacjenci zgłaszają jako uczucie ciężaru na klatce piersiowej, co utrudnia i boli głębokie oddychanie. Wdychane czynniki wyzwalające, takie jak pyłki, sierść zwierząt domowych, roztocza, zimne powietrze i zanieczyszczenia dymem, powodują reakcje alergiczne skutkujące uciskiem w klatce piersiowej. Jeśli nie występują inne objawy ze strony układu oddechowego ani reakcje alergiczne, jest to oznaka problemów z sercem i wymaga natychmiastowej uwagi.
6. Przyspieszony oddech: Szybkie oddychanie występuje, gdy organizm reaguje na poważnie upośledzone funkcje oddechowe i słabe dostarczanie tlenu do tkanek poprzez zwiększenie częstości oddychania. Medycznie znany jako przyspieszony oddech, jest oznaką astmy i innych problemów, takich jak przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP), wysięk opłucnowy, zatorowość płucna, zatrucie dwutlenkiem węgla, cukrzycowa kwasica ketonowa i posocznica.

Zmęczenie

Zmęczenie to niezdolność do wykonywania regularnych czynności lub reagowania na bodźce zewnętrzne. To uczucie wyczerpania lub zmęczenia spowodowane nadmiernym wysiłkiem fizycznym lub przewlekłą chorobą. Przypisuje się ją różnym przyczynom związanym z astmą, takim jak zaburzenia snu w nocy spowodowane nocnym kaszlem, brak lub słaby apetyt, zmniejszony dopływ krwi do organizmu na skutek słabej funkcji oddechowej, przewlekły kaszel powodujący skurcz lokalnych mięśni i spowolnienie metabolizmu energetycznego.

Powiada o tym aż 90% osób z niekontrolowaną lub ciężką astmą, a badania wykazały, że dzieci chore na astmę odczuwają zmęczenie i wyczerpanie, które zakłócają ich naukę i rozwój. Aby wyeliminować zmęczenie związane z astmą, konieczna jest kontrola i leczenie objawów astmy.

Pacjent musi współpracować z lekarzem w celu opracowania planu leczenia i profilaktyki, który obejmuje unikanie czynników wyzwalających, takich jak sierść zwierząt domowych, kurz, pyłki i inne alergeny, stosowanie leków kontrolujących i leczących stany zapalne dróg oddechowych, leczenie chorób podstawowych powodujących nawroty astmy, takich jak stany lękowe, depresja, refluks żołądkowo-przełykowy, otyłość itp., a także stosowanie leków o szybkim działaniu, takich jak inhalatory i leki rozszerzające oskrzela.

Przede wszystkim zmęczenie spowodowane astmą sezonową trwa tylko tak długo, jak długo utrzymują się objawy choroby. Koniecznie skonsultuj się z lekarzem, aby opracować skuteczny plan leczenia i profilaktyki zapewniający łatwy i szybki powrót do zdrowia.

Kaszel

Kaszel to gwałtowne wydalenie powietrza z płuc i dróg oddechowych z krótkim, ale ostrym dźwiękiem. Jest to celowa próba wyeliminowania przez organizm alergenów i innych czynników wywołujących astmę sezonową. Kaszel i astma są ze sobą ściśle powiązane i aż u 30-40% osób z przewlekłym i nieleczonym kaszlem ostatecznie rozwija się astma. Zarówno astma, jak i przewlekły kaszel mają wiele wspólnych cech, takich jak przebudowa i nadreaktywność dróg oddechowych, atopia (genetyczna skłonność do rozwoju astmy) i zapalenie dróg oddechowych. Obecność kaszlu u pacjentów chorych na astmę jest oznaką poważnych powikłań i złego rokowania. Kaszel wywołany astmą dzieli się na trzy typy: CVA (wariant kaszlu astmy), kaszel oporny i astma przeważająca. Wśród nich CVA ma kaszel jako jedyny znaczący objaw. Kaszel astmatyczny jest minimalnie produktywny w przypadku suchości i wiąże się ze zwiększoną produkcją śluzu. Nadmierna produkcja śluzu powoduje gwałtowne pogorszenie funkcji oddechowych i w cięższych przypadkach śmierć.

Leczenie astmatycznego kaszlu wymaga rozsądnej strategii kontrolowania objawów i ograniczenia narażenia na czynniki wywołujące. Plan działania na astmę należy przygotować po konsultacji z lekarzem i ściśle go przestrzegać. Inne pomocne środki to regularne przyjmowanie przepisanych leków, identyfikacja i unikanie czynników wyzwalających, utrzymywanie dobrej jakości powietrza w pomieszczeniach, utrzymywanie wilgotności powietrza w pomieszczeniach za pomocą nawilżacza, utrzymywanie nawodnienia, radzenie sobie ze stresem, przestrzeganie zasad higieny i ćwiczenie technik, takich jak oddychanie zaciśniętymi wargami, głębokie oddychanie i oddychanie przeponowe itp.

Czas trwania kaszlu zależy od rodzaju astmy i narażenia na czynniki wyzwalające. Czasami jest krótkotrwały i utrzymuje się tylko przez wolne dni lub tygodnie, a czasami przechodzi w przewlekły kaszel (z przewlekłą astmą) i utrzymuje się miesiącami. Uporczywy kaszel należy omówić z lekarzem, ponieważ często jest oznaką poważniejszych schorzeń, takich jak gruźlica.

Duszność

Duszność lub duszność to uczucie intensywnego ucisku w klatce piersiowej, któremu towarzyszy głód powietrza i poczucie uduszenia. Jest to oznaka poważnych problemów z oddychaniem.

Należy do głównych objawów astmy. Podczas astmy drogi oddechowe ulegają zablokowaniu i zapaleniu, a płuca stają się bardziej podatne na podrażnienia i stany zapalne. Objawy są widoczne po stresujących wydarzeniach, takich jak ćwiczenia fizyczne; jednakże objawy czasami pojawiają się bez żadnych czynników wyzwalających. Obecność innych objawów astmy sezonowej, np. ucisku w klatce piersiowej i nocnego kaszlu, powodujących zaburzenia snu i zmęczenie, potwierdza przyczynę.

Ucisk w klatce piersiowej nie ogranicza się do astmy i rozwija się w innych stanach , takich jak otyłość, choroby płuc, anemia, arytmia, choroba wieńcowa, choroba zastawek serca itp. Pracownicy służby zdrowia polegają na badaniach, takich jak prześwietlenia klatki piersiowej, EKG, badania krwi, tomografia komputerowa i badania czynności płuc, aby zdiagnozować przyczynę.

Kontrola i profilaktyka wymagają ścisłego przestrzegania planu leczenia astmy, identyfikacji i unikania czynników wyzwalających, praktykowania technik samokontroli (np. ćwiczeń oddechowych), prowadzenia zdrowego trybu życia, stosowania leków OTC, takich jak inhalatory i leki rozszerzające oskrzela oraz bycia przygotowanym na nawroty choroby poprzez zawsze noszenie przy sobie inhalatora do użycia w nagłych przypadkach. Czas trwania objawów jest różny i waha się od kilku minut i godzin do wielu dni. Jest to nagły przypadek wymagający natychmiastowej interwencji medycznej.

Sświszczący oddech

Sświszczący oddech to dźwięki powstające, gdy osoba próbuje oddychać przez zwężone i wąskie drogi oddechowe. Zwężenie dróg oddechowych powoduje wzrost prędkości powietrza w nich. Powoduje to niższe ciśnienie wewnątrz (i wyższe na zewnątrz), co prowadzi do bardziej zwężonych dróg oddechowych. Ponieważ powietrze napływa z dużą prędkością z tych ledwo otwartych dróg oddechowych, trzepotanie ścian dróg oddechowych powoduje ciągły i muzyczny dźwięk.

Podczas reakcji nadwrażliwości typu natychmiastowego (astma alergiczna) uwalniane są przeciwciała (IgE). Przeciwciała te wiążą się z antygenami. Kompleks antygen-przeciwciało jest identyfikowany przez komórki odpornościowe, powodując uwalnianie mediatorów biochemicznych, takich jak histamina. Mediatory te powodują skurcze mięśni dróg oddechowych oraz zwiększają produkcję śluzu i przepuszczalność naczyń krwionośnych, co prowadzi do większej rekrutacji komórek odpornościowych.

Sświszczący oddech jest opisywany różnie przez różnych pacjentów. Niektórzy ludzie odczuwają głośne dźwięki i trudności w oddychaniu (świszcząca duszność), podczas gdy inni odczuwają grzechotanie wydzieliny i gwizdanie podczas oddychania. W wielu przypadkach osoby cierpiące na przewlekłą astmę przyzwyczajają się i nie informują o tym lekarza, chyba że zostaną o to poproszeni. Świszczący oddech występuje częściej w przypadku wydychanego powietrza, ponieważ drogi oddechowe są bardziej zwężone podczas wydechu.

Ścisłe przestrzeganie planu leczenia astmy, stosowanie inhalatorów, unikanie czynników wyzwalających, szczepienie przeciwko częstym infekcjom dróg oddechowych i wykonywanie ćwiczeń oddechowych są pomocne. czas trwania świszczącego oddechu jest różny i waha się od kilku minut i godzin do kilku dni, w zależności od leczenia i zapobiegania.

Uczucie ucisku w klatce piersiowej

Uczucie ucisku w klatce piersiowej to uczucie pieczenia, pełności i ciśnienia w klatce piersiowej spowodowane różnymi czynnikami, takimi jak problemy trawienne, choroby płuc, problemy sercowo-naczyniowe, lęk, urazy i infekcje. Jest to objaw subiektywny i muszą występować inne objawy reakcji alergicznej, aby powiązać je z reakcją alergiczną.

Ucisk w klatce piersiowej w astmie sezonowej powoduje wiele czynników, np. pleśń, pyłki, zimne powietrze, dym i sierść zwierząt domowych. Wiele z tych czynników, takich jak pyłki i zarodniki pleśni, występuje częściej w porze żniw i deszczowej. Podczas astmy oskrzeliki ulegają zwężeniu w wyniku stanu zapalnego. Kanały powietrzne zatrzymują więcej powietrza. Obydwa czynniki utrudniają wdychanie i wydychanie powietrza, powodując ucisk w klatce piersiowej.

Zarządzanie uciskiem w klatce piersiowej wywołanym astmą wymaga takich samych procedur, jak w przypadku innych objawów, tj. przestrzegania planu leczenia astmy, unikania czynników wyzwalających, stosowania inhalatorów i leków rozszerzających oskrzela, prowadzenia zdrowego trybu życia, odpowiednich szczepień przeciwko powszechnym chorobom i przestrzegania ogólnej higieny. czas trwania jest bardzo zmienny i trwa tak długo, jak występują czynniki sprawcze. U niektórych osób poprawa następuje w ciągu kilku godzin, a ucisk w klatce piersiowej utrzymujący się przez kilka dni jest oznaką poważnych problemów zdrowotnych i należy skonsultować się z lekarzem.

Szybkie oddychanie

Szybkie oddychanie lub przyspieszony oddech to nienormalnie szybkie i płytkie oddychanie. U dorosłych średnia częstość oddechów wynosi 12-20 oddechów na minutę, a więcej niż 20 oddechów na minutę oznacza przyspieszony oddech. U dzieci odsetek ten jest stosunkowo wyższy niż u dorosłych.

Różne przyczyny, takie jak astma i infekcje płuc, powodują przyspieszony oddech. Objawy nasilają się w nocy, po wysiłku fizycznym lub kontakcie z zimnym powietrzem i alergenami. Nie jest to jednak cecha charakterystyczna astmy sezonowej. Przyczyną jest kilka innych problemów , takich jak cukrzycowa kwasica ketonowa, posocznica, zatrucie dwutlenkiem węgla, POChP, zatorowość płucna, wysięk opłucnowy itp., dlatego pacjenci muszą skonsultować się z lekarzem w celu ustalenia przyczyny. Podczas ataków astmy ma to miejsce, gdy organizm próbuje zrekompensować zmniejszoną podaż tlenu lub większe obciążenie dwutlenkiem węgla we krwi.

Kilka technik oddechowych, takich jak oddychanie przeponowe i przez zaciśnięte wargi, ćwiczenia relaksacyjne, regularne przyjmowanie przepisanych leków i ćwiczenie kontrolowanego oddychania, to pomocne techniki w radzeniu sobie z tym problemem. Tachypnea trwa od kilku minut do godzin, w zależności od leczenia, poziomu odporności, protokołów profilaktyki i narażenia na alergeny.

Jak diagnozuje się astmę sezonową?

Rozpoznawanie astmy opiera się na tym samym podejściu, co w przypadku wszystkich chorób. Lekarze czerpią wskazówki z wywiadu, objawów klinicznych i badania fizykalnego, a następnie wykorzystują badania laboratoryjne w celu potwierdzenia wyników.

Historia choroby: Podczas zbierania wywiadu lekarze zadają pytania dotyczące objawów, czasu trwania i nasilenia objawów, wiedzy o różnych czynnikach wyzwalających, historii choroby w rodzinie, obecności innych schorzeń oraz obecnego lub wcześniejszego zażywania narkotyków i leków.

Badanie fizykalne: Podczas badania fizykalnego lekarze monitorują górne drogi oddechowe, w tym gardło i nos, oraz słuchają szmery oddechowe za pomocą stetoskopu. Inne objawy reakcji alergicznych, takie jak egzema, pokrzywka i zmiany skórne, wskazują, że przyczyną jest reakcja alergiczna. Należy zwrócić uwagę na inne objawy astmy, takie jak ucisk w klatce piersiowej, problemy z oddychaniem, kaszel i świszczący oddech.

Badania płuc: Badania te pomagają lekarzom ocenić stan płuc oraz monitorować postęp choroby i leczenia. Testy te muszą być przeprowadzane i interpretowane przez wykwalifikowanych specjalistów. Niektóre standardowe badania czynności płuc to:

• Spirometria: Jest to bezbolesny, prosty i szybki test. Podczas spirometrii pacjent proszony jest o wzięcie głębokiego wdechu i wydech przez wężyk podłączony do spirometru. Spirometr mierzy natężoną pojemność życiową (FVC) i natężoną objętość wydechową (FEV). Niskie wartości wskazują na zwężenie dróg oddechowych z powodu chorób płuc, w tym astmy. W celu monitorowania postępu choroby i skuteczności leków wykonuje się kilka testów w regularnych odstępach czasu.
• Testy prowokacyjne: W tych testach wdychane są substancje takie jak metacholina i histamina, które wywołują objawy astmy. Lekarz mierzy zmianę czynności płuc po prowokacjach.
• Test wydychanego tlenku azotu: Podczas testu wydychanego tlenku azotupacjent proszony jest o wykonanie wydechu przez rurkę podłączoną do urządzenia wykrywającego poziom tlenku azotu w wydychanym powietrzu. Jego wyższy poziom wskazuje na stan zapalny dróg oddechowych.
• Test miernika przepływu szczytowego: Mierzy zdolność płuc do wydalania powietrza. Przeprowadza się go za pomocą szczytowego przepływomierza, czyli plastikowej rurki zakończonej ustnikiem. Jego działanie jest podobne do spirometrii, ale jest mniej dokładne.

Inne badania: Inne badania pomocne dla lekarza to:

• Prześwietlenia rentgenowskie: Pomagają diagnozować infekcje, nowotwory i inne problemy z płucami. Podczas tych badań pacjent proszony jest o trzymanie szerokości przed aparatem rentgenowskim, a promienie rentgenowskie generują obraz płuc. Zdjęcie pomaga lekarzowi w postawieniu diagnozy.
• Testy dyfuzyjne: Testy te pomagają zmierzyć zdolność krwi do wchłaniania gazów z wdychanego powietrza, takich jak tlen. Odmierzona ilość gazu jest wdychana, a krew pacjenta jest analizowana pod kątem poziomu wchłoniętych leków.
• Badania krwi: Badania krwi pomagają zmierzyć odpowiedź immunologiczną na alergeny i infekcje. Testy te monitorują poziom immunoglobulin (IgE) i eozynofilów, kluczowych czynników zapalnych i alergii. Wysoki poziom wskazuje na reakcje alergiczne, takie jak astma.
• Badanie eozynofilów w plwocinie: Wykrywa obecność eozynofilów w śluzie i ślinie wydalanych podczas kaszlu. Eozynofile plamią różowym barwnikiem i są oznaką astmy.

Na podstawie tych testów lekarze klasyfikują astmę na łagodną przewlekłą, łagodną przewlekłą, umiarkowaną przewlekłą i ciężką przewlekłą. Lekarze są często zainteresowani badaniem innych schorzeń powodujących objawy, takich jak alergie, zapalenie zatok, katar sienny, zgaga i refluks żołądkowo-przełykowy (GERD).

Czy astmę sezonową można zdiagnozować na podstawie samych objawów?

Tak, objawy zapewniają pomocny wgląd w chorobę. Jednak rozpoznanie wyłącznie na podstawie objawów klinicznych jest mniej zadowalające i lekarze muszą przeprowadzać bardziej precyzyjne badania kliniczne. Objawy kliniczne są jednak pomocne w postawieniu wstępnej diagnozy i odróżnieniu danej sytuacji od schorzeń pokrewnych. Objawy są najprawdopodobniej błędnie zinterpretowane lub nieprawidłowo zgłoszone przez lekarza. Astma jest chorobą przewlekłą; pacjenci często stają się tak przyzwyczajeni, że całkowicie przeoczają objawy. Objawy kliniczne zapewniają zatem wstępny wgląd w przyczyny objawów.

Jakie badania wykonują lekarze, aby zdiagnozować astmę sezonową?

Pracownicy służby zdrowia, tj. alergologowie i pulmonolodzy, wykorzystują kilka testów do diagnozowania astmy sezonowej. Testy te mierzą niedrożność lub stan zapalny dróg oddechowych oraz zmniejszoną pojemność płuc i powinny być wykonywane i interpretowane przez pracowników służby zdrowia. Niektóre standardowe badania to:

Spirometria: Mierzy ilość wdychanego i wydychanego powietrza i zapewnia szybki obraz stanu płuc. Spirometr mierzy natężoną pojemność życiową (FVC) i natężoną objętość wydechową (FEV). Wartości referencyjne zależą od wieku, płci, wzrostu i rasy.

Lekarze określają przewidywane średnie wartości FVC dla danej osoby i wartość przewidywaną porównują z wartością obliczoną. Test jest prawidłowy, jeśli rzeczywista wartość wynosi 80% lub więcej wartości przewidywanej. Wartości mniejsze niż 35% wskazują na poważne nieprawidłowości (American Thoracic Society).

Monitorowanie przepływu szczytowego: Ocenia stan płuc na podstawie pomiaru ilości wydychanego powietrza. Mierzy średnie szczytowe natężenie przepływu wydechowego (PEFR). normalny PEFR u dorosłych mężczyzn i kobiet wynosi odpowiednio 450–550 l/min i 320–470 l/min. Wartości stanowiące 80% lub więcej wartości referencyjnych uważa się za normalne, a niższe wartości są sygnałami ostrzegawczymi.

Badanie immunoglobulin: Testy te wykrywają obecność przeciwciał swoistych dla alergenu (szczególnie IgE) we krwi i pomagają zidentyfikować alergeny sezonowe. Stężenie IgE w astmie jest wielokrotnie wyższe niż u zdrowych osób. Na przykład średnie wartości 151,95 IU/ml zaobserwowano u zdrowych osób w porównaniu do 1045,32 IU/ml u osób z ciężką astmą w model opracowanym przez Indian Chest Society w 2010 roku.

Alergologiczny test skórny (skórny test punktowy): Testy te wykrywają reakcję na konkretny antygen po wprowadzeniu tego alergenu do skóry. Odmierzoną ilość alergenu umieszcza się na skórze. Skórę drapie się, aby umożliwić przedostanie się alergenów do wnętrza skóry. Późniejsza reakcja pomaga lekarzom ocenić wyniki. Testy te są bardzo czułe (ponad 90% czułości).

TK i radiografia: Jest to praktyczne podejście pozwalające wykluczyć takie choroby, jak gruźlica, rak płuc itp., które są łatwo wykrywalne w płucach.

Test tlenku azotu: Poziom tlenku azotu w płucach wzrost poziomu wydychanego powietrza w astmie. Test NO (ułamkowy wydychany tlenek azotu-FeNO) wykrywa i mierzy NO w wydychanym powietrzu. Wartości wartości mniejsze niż 25 części na miliard (ppb) są uważane za normalne, 25–50 ppb za średnie i ponad 50 ppb za wyższe.

Testy wyzwań: W tych testach wdychane są rosnące ilości niektórych substancji alergicznych, takich jak metacholina, i mierzone są reakcje.

Należy pamiętać, że testy te mają zalety i wady, a w wielu przypadkach do diagnozowania astmy wykorzystuje się kombinację testów i wyników badania przedmiotowego.

Jak dokładne są testy stosowane do diagnozowania astmy sezonowej?

Dokładność testów stosowanych w przypadku astmy sezonowej jest zmienna i zależy od różnych czynników indywidualnych.

Spirometria: Jest to badanie wiarygodne; jeśli jest prawidłowo przeprowadzony, wykrywa astmę z rozsądnym marginesem. W normalnych warunkach zapewnia dokładność 60% dla osób cierpiących na astmę. Dokładność jest wyższa w lepszych warunkach (Matthew i współpracownicy, 2016).

Monitorowanie przepływu szczytowego: Jego dokładność zależy od częstotliwości użytkowania, zastosowanej techniki i wiedzy patologa lub technika laboratoryjnego. Jest mniej dokładna niż spirometria, ale nadal dostarcza cennych informacji. Większość przenośnych przepływomierzy szczytowych ma dokładność do 400 L/ min, a później dokładność spada.

Test wydychanego tlenku azotu: Jest to dokładny i wiarygodny test, jednak jego przydatność zależy od wielu czynników, takich jak choroby układu oddechowego, palenie tytoniu, wiek, stan zdrowia i jakość używanego aparatu. Standaryzacja wszystkich tych zmiennych zapewnia większą swoistość.

Wyzwanie metacholiną. test: Jest to specyficzny test wykrywający nadreaktywność dróg oddechowych, typową cechę astmy. Jego czułość w przypadku astmy sporadycznej i łagodnej jest różna. Test wykazał czułość 39% i swoistość 77% w badaniu opublikowanym w Biochemical. Farmakologia w 2020 roku.

Testy na wykrywanie immunoglobulin: Testy te są bardzo dokładne i czułe w wykrywaniu immunoglobulin przeciwko alergenom. Jednakże swoistość jest bardzo zmienna (30-95%) , ponieważ immunoglobuliny są wytwarzane podczas infekcji i inwazji pasożytów. Wyniki tych badań muszą odpowiadać objawom klinicznym.

Tomografia komputerowa i radiografia: Są przydatne, ale nie specyficzne dla astmy sezonowej i służą do diagnostyki różnicowej oraz wykluczenia innych chorób płuc. Pomagają monitorować zmiany strukturalne w płucach. płuca.

Jak często należy badać się pod kątem astmy sezonowej?

Częstotliwość badań jest zmienna i zależy od takich czynników, jak ciężkość choroby, częstotliwość napadów i zalecenia lekarzy. Standardowe sugestie są następujące.

Spirometria: Wykonuje się ją co roku w celach monitorowania oraz zgodnie z zaleceniami podczas napadu astmy w celu monitorowania postępu choroby i skuteczności leczenia.

Monitorowanie przepływu szczytowego: Jest łatwe do wykonania i często przeprowadzane w domu. Służy do monitorowania zmian w stanie płuc i oceny skuteczności leczenia. W zależności od potrzeby przeprowadza się je codziennie lub co tydzień. nie jest wymagane.

Testy wyzwań: Testy prowokacyjne, takie jak test prowokacyjny z metacholiną, przeprowadza się tylko w razie potrzeby i nie jest wymagane rutynowe badanie.

Test wydychanego tlenku azotu (test FeNO): Służy do monitorowania stanu dróg oddechowych i często jest wykonywany w regularnych odstępach czasu w celu monitorowania objawów i przewidywania podejrzeń ataków astmy. W zależności od ciężkości choroby, planu leczenia i indywidualnego stanu zdrowia zaleca się wykonywanie go co 3-6 miesięcy lub częściej, jeśli. potrzebne.

Testy alergiczne: Wykonuje się je w celu identyfikacji potencjalnych alergenów w początkowej fazie i powtarzanie badań nie jest konieczne. Zmiana objawów często wymaga powtórnych testów alergicznych w celu wykrycia nowego alergenu.

Te częstotliwości podano jako wytyczne, a pulmonolog lub alergolog ma ostatnie zdanie w sprawie decyzji o wykonaniu badania.

Jakie są metody leczenia astmy sezonowej?

Leczenie astmy sezonowej wymaga kompleksowego planu leczenia i zapobiegania astmie. Należy go opracować po konsultacji z lekarzem i uwzględnić wszystkie istotne czynniki. Plan musi obejmować:

• Ograniczenie narażenia na czynniki wyzwalające.
• Leki OTC i leki na receptę.
• Leki doraźne.

Niektóre standardowe opcje leczenia obejmują:

1. Wziewne kortykosteroidy: Leki te hamują stan zapalny dróg oddechowych, a regularne ich stosowanie łagodzi objawy i często zapobiega nawrotom. Leki te są wdychane za pomocą urządzenia przenośnego.
2. Leki rozszerzające oskrzela: Leki rozszerzające oskrzela działają szybko i często stanowią pierwszą linię działania w przypadku ataku astmy. Rozszerzają i otwierają drogi oddechowe w płucach. Są one znane jako leki doraźne i obejmują pirbuterol, lewalbuterol i Albuterol.
3. Modyfikatory leukotrienów: Leki te blokują działanie substancji chemicznej, leukotrienów cysteinylowych (CysLT), w drogach oddechowych. CysLT powodują stan zapalny i zwężenie dróg oddechowych. Typowymi przykładami są Zileuton i Montelukast.
4. Inhalator kombinowany: Inhalatory kombinowane zawierają kombinację długo działających kortykosteroidów i beta-agonistów. Obydwa leki działają wspólnie, otwierając drogi oddechowe i zmniejszając obrzęk.

Wziewne kortykosteroidy

Wziewne kortykosteroidy działają jak naturalny kortyzon i pomagają zapobiegać i leczyć objawy astmy. Ich regularne stosowanie leczy nasilenie i częstotliwość ataków astmy. Nie łagodzą jednak już trwającego ataku astmy. Typowe przykłady obejmują Flutikazon, Budezonid, Mometazon, Beklometazon i Cyklezonid.

Kortykosteroidy zapobiegają uwalnianiu zapalnych substancji chemicznych z komórek dróg nosowych i płuc. Należą do nich histamina, cytokiny i interleukiny. Kortykosteroidy wziewne stosuje się samodzielnie lub w połączeniu z doustnymi kortykosteroidami i lekami rozszerzającymi oskrzela. Różne postacie dawkowania to zawiesina, proszek w aerozolu, proszek i płyn w aerozolu.

Są bardzo skuteczne w leczeniu objawów astmy niezależnie od ciężkości choroby i wieku objawów. Poprawiają pracę płuc, są niedrogie, wygodne w użyciu, kontrolują objawy, zapobiegają zaostrzeniom, zmniejszają nieodwracalne zmiany w drogach oddechowych wywołane astmą i zmniejszają liczbę zgonów.

The działania niepożądane wziewnych kortykosteroidów obejmują zaburzenia metaboliczne, zaburzenia zachowania, spowolnienie wzrostu u dzieci, zwiększone ryzyko zaćmy, ścieńczenie skóry, utratę masy kostnej i zahamowanie czynności nadnerczy. Inne objawy to ból w klatce piersiowej, ból i pieczenie podczas oddawania moczu, niezwykłe osłabienie i zmęczenie. Niektóre rzadkie działania niepożądane to wymioty, drętwienie, nudności, utrata apetytu, pigmentacja skóry, nadciśnienie, wielomocz, zwiększone pragnienie, gorączka, omdlenia, niewyraźne widzenie, krwawe stolce, zawroty głowy, szybkie i nieregularne bicie serca,

Tak więc, chociaż kortykosteroidy wziewne są często przepisywane w leczeniu objawów astmy, muszą być stosowane w najniższych niezbędnych dawkach, aby uniknąć ich działania niepożądanego skutki.

Leki rozszerzające oskrzela

Leki rozszerzające oskrzela pomagają w astmie, rozluźniając mięśnie wokół dróg oddechowych i usuwając śluz z płuc. Są dostępne w postaci długo i krótko działającej i przyjmowane są w postaci tabletek, roztworów do nebulizacji lub inhalatorów. krótko działające leki rozszerzające oskrzela działają przez 3-6 godzin i zapewniają szybką ulgę w objawach ostrego napadu (inhalatory ratunkowe). Długo działające leki rozszerzające oskrzela działają do 12 godzin i są stosowane codziennie w celu zapobiegania atakom astmy. Dostępne są różne typy leków rozszerzających oskrzela:

Agoniści Beta 2: Są one dostępne w wersjach długo i krótko działających wersje. Wersje krótko działające zaczynają działać w ciągu 15-20 minut i są skuteczne przez 4-6 godzin. Należą do nich Albuterol (Ventolin®), Levalbuterol (Xopenex®) oraz połączenie bromku ipratropium i Albuterolu (DuoNeb®). Wersje długo działające działają przez 12 godzin i są przyjmowane dwa razy dziennie. Należą do nich Formoterol (Foradil®), Salmeterol (Serevent®) i leki skojarzone, takie jak Advair® (Salmeterol + Flutikazon) i Symbicort® (Formoterol i Budezonid).

Teofilina: Jest dostępny w postaci tabletek doustnych, które należy przyjmować codziennie w celu kontrolowania objawów. Znaną marką jest Uniphyl®. Jednak obecnie istnieją inne, lepsze możliwości.

Leki przeciwcholinergiczne: obejmują bromek tiotropium (Respimate®) i bromek ipratropium (Atrovent®) i są dostępne w postaci roztworu do nebulizacji lub inhalatora. Leki te działają poprzez blokowanie działania neuroprzekaźnika acetylocholiny. Leki przeciwcholinergiczne są skuteczne, ale nie są pomocne jako leki szybko łagodzące.

Każda klasa leków rozszerzających oskrzela ma inne skutki uboczne. Skutki uboczne agonistów beta 2 to problemy ze snem, rozstrój żołądka, przyspieszone bicie serca, nadpobudliwość, nadmierne pobudzenie, drżenie i nerwowość; działaniami niepożądanymi teofiliny są nerwowość, niestabilne uczucia, skurcze mięśni, nieregularne i szybkie bicie serca, biegunka, ból głowy, ból brzucha, wymioty i nudności, a działaniami niepożądanymi leków przeciwcholinergicznych są przejściowe niewyraźne widzenie, wymioty, nudności, nietypowy smak oraz suchość oczu, gardła i nosa. Leki rozszerzające oskrzela należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza, aby uniknąć skutków ubocznych.

Modyfikatory leukotrienów

Modyfikatory leukotrienów, czasami nazywane antagonistami receptorów leukotrienów, leczą astmę i reakcje alergiczne. Leki te blokują działanie leukotrienów, związków zapalnych wytwarzanych w organizmie podczas reakcji alergicznych. Związki te napinają mięśnie dróg oddechowych i zwiększają produkcję śluzu. Blokowanie działania leukotrienów zapobiega zwężeniu dróg oddechowych.

Modyfikatory leukotrienów wpływają na wczesny i opóźniony typ reakcji na reakcje alergiczne. Łączy się je z innymi lekami w przypadku ataku astmy i nie stosuje się ich samodzielnie. Dostępne są różne modyfikatory leukotrienów: Montelukast (Singulair®), Zafirlukast (Accolate®) i Zileuton (Zyflo®). Montelukast jest zalecany w leczeniu alergicznego nieżytu nosa i astmy. Są dostępne w postaci tabletek, granulek i tabletek do żucia.

Modyfikatory leukotrienów należy stosować zgodnie z zaleceniami lekarza przez 3-14 dni lub zgodnie z zaleceniami lekarza. Właściwe stosowanie zapewnia swobodne oddychanie, umożliwia astmatykowi wykonywanie ćwiczeń, utrzymuje drożność dróg oddechowych oraz zmniejsza częstotliwość, nasilenie i objawy ataków astmy.

Uszkodzenie wątroby jest częstym skutkiem ubocznymi osoby z chorobami wątroby muszą ich unikać, chyba że lekarz o to poprosi. Generalnie są bezpieczne. Jednakże niektóre skutki uboczne to kaszel, katar, ból gardła, zmęczenie, biegunka, infekcja ucha, gorączka, ból głowy, zgaga, wysypka, swędzenie skóry, brak apetytu, nudności i ból brzucha. Czasami emocjonalne skutki uboczne takie jak depresja, bezsenność, stany lękowe, bóle głowy i nietypowe zachowanie występują głównie u młodszych osób. Poważne skutki uboczne występują rzadko. Jednakże w przypadku niektórych objawów reakcji alergicznych, kołatania serca, mrowienia lub drętwienia stóp lub dłoni, wymiotów, trudności w oddychaniu itp. należy zgłosić lekarzowi.

Inhalator kombinowany

Inhalator kombinowany łączy w sobie dwa różne rodzaje leków w jednym urządzeniu. Najczęstszym połączeniem jest długo działający lek rozszerzający oskrzela i kortykosteroid. Lek rozszerzający oskrzela łagodzi objawy astmy, takie jak ucisk w klatce piersiowej i duszność, a kortykosteroid leczy stany zapalne. Są dostępne w postaci inhalatorów suchego proszku lub aerozolu. Przykłady obejmują Symbicort®, Fostair® i Seretide®.

Inhalatory złożone należy stosować codziennie, nawet bez objawów. Inhalatory kombinowane są przeważnie nieskuteczne w przypadku ataków astmy i pogorszenia objawów, a w takich schorzeniach wymagane są szybko działające inhalatory. Inhalatory kombinowane zapewniają ulgę w ciągu kilku dni, co objawia się zmniejszoną koniecznością stosowania inhalatorów doraźnych, mniejszą częstotliwością problemów z oddychaniem i świszczącym oddechem, rzadszym kaszlem nocnym i lepszym snem. Wystarczy kilka dni regularnego stosowania, aby zobaczyć korzyści. Pełne korzyści codziennego stosowania stają się widoczne po kilku tygodniach, gdy kortykosteroidy dokładnie leczą stany zapalne dróg oddechowych.

Ryzyko wystąpienia skutków ubocznych jest relatywnie mniejsze w przypadku prawidłowego stosowania. Niektórzy ludzie doświadczają takich problemów, jak pleśniawka, infekcje jamy ustnej, ochrypły głos i ból języka. Te lub inne działania niepożądane należy natychmiast zgłosić lekarzowi. Inne działania niepożądane to infekcje górnych dróg oddechowych, wymioty, nudności, kaszel, zawroty głowy, nudności, ból głowy, kichanie oraz zatkany lub katar. U niektórych osób rzadko występują paradoksalne skurcze oskrzeli, zwłaszcza u osób z ciężkim zapaleniem dróg oddechowych i stosujących inhalator po raz pierwszy. Rzadko pojawiają się objawy reakcji alergicznych.

Czy immunoterapię można stosować w leczeniu astmy sezonowej?

Tak, immunoterapia (zastrzyki alergiczne) to skuteczna metoda leczenia astmy alergicznej, która często ma charakter sezonowy. Podczas immunoterapii osobie wrażliwej podaje się odmierzone dawki konkretnego alergenu w celu odczulenia pacjenta. Stosowane są dwa tryby immunoterapii: immunoterapia podjęzykowa (SLIT) i immunoterapia podskórna (SCIT). W astmie alergicznej immunoterapia alergenami roztoczy kurzu domowego powoduje zmniejszenie objawów klinicznych, zmniejszenie dawki leku oraz nadreaktywność dróg oddechowych. Pomaga w naturalnym przebiegu choroby, a jej efekty utrzymują się przez kilka lat, nawet po zakończeniu leczenia. Hamuje reakcję na nowe alergeny i obniża wskaźnik remisji u dzieci. Immunoterapia pomaga kontrolować inne czynniki wywołujące astmę, takie jak alergiczny nieżyt nosa.

Jakie są sposoby zapobiegania astmie sezonowej?

Ostatecznym sukcesem tej strategii kontroli astmy jest unikanie narażenia na alergeny sezonowe. Ponieważ nie są dostępne żadne konkretne leki lub są one bardzo drogie, poniższe punkty są pomocne w zapobieganiu astmie sezonowej.

Zidentyfikuj czynniki wyzwalające i unikaj ich: Należy zająć się częstymi czynnikami wyzwalającymi astmę sezonową, takimi jak szkodniki, np. karaluchy, roztocza, sierść zwierząt domowych, zapachy, dym, zapalenie zatok, wysiłek fizyczny, zimne powietrze, alergeny i zanieczyszczenie powietrza. Pomocną opcją jest prowadzenie dzienniczka astmy, w którym szczegółowo opisano narażenie na emocjonalne i środowiskowe czynniki ryzyka. Pacjenci muszą sprawdzać dzienniczek, aby zobaczyć podejrzane alergeny, gdy tylko pojawią się objawy. Niektóre alergeny nie są oczywiste, a testy pomagają je uporządkować.

Zdrowa aktywność fizyczna: Zdrowe ćwiczenia i zabiegi fizyczne korzystnie wpływają na zdrowie płuc, a badania wykazały, że osoby spędzające 30 minut dziennie na ćwiczeniach fizycznych mają 2,5 razy większą kontrolę nad objawami. Joga, jazda na rowerze, pływanie i piesze wędrówki to korzystne zajęcia. Szkolenie jest pomocne także dla dzieci chorych na astmę.

Unikaj alergizujących pokarmów i leków: Napoje i żywność nie należą do najczęstszych czynników wyzwalających astmę. Jednak niektóre pokarmy, takie jak krewetki, suszone owoce, ziemniaki, wino i niedźwiedzie, czasami powodują pogorszenie objawów. Niektóre leki, takie jak leki na nadciśnienie i leki przeciwbólowe, nasilają objawy i należy je skonsultować z lekarzem.

Unikaj palenia: Palenie nie jest dobrym pomysłem dla osób cierpiących na astmę. Należy unikać ograniczania narażenia na różne źródła dymu, takie jak papierosy, fajerwerki, świece, ogniska i kadzidła. Jeśli osoba chora na astmę ma nawyk palenia, należy je wyeliminować lub ograniczyć.

Unikaj narażenia na przeziębienie: Sezonowe przeziębienie i grypa pogarszają objawy astmy, dlatego pacjenci powinni unikać osób z objawami, szczególnie w sezonie wysokiego ryzyka. Aby ograniczyć narażenie na zarazki z zanieczyszczonych powierzchni, należy regularnie myć ręce.

Ściśle przestrzegaj planu działania na astmę: Dobrą praktyką jest regularne przyjmowanie leków na receptę i inhalatorów awaryjnych. Jednakże pacjenci muszą mieć przy sobie kopię planu działania na astmę, aby uzyskać bardziej szczegółowe instrukcje na wypadek nieoczekiwanych napadów.

Trzymaj w domu miernik przepływu szczytowego: Przepływomierz szczytowy pomaga ocenić skuteczność przepływu powietrza przez płuca. Mierniki pomagają wykryć zmiany w cyrkulacji powietrza na kilka godzin przed pojawieniem się objawów klinicznych. To wystarczający czas, aby przypomnieć sobie działania zapisane w planie leczenia i podjąć odpowiednie działania mające na celu kontrolę i zapobieganie atakowi.

Regularnie przyjmuj przepisane leki: Długoterminowe leczenie ma na celu zapobieganie atakom astmy. Leki te należy stosować nawet przy braku objawów klinicznych. Jeżeli jednak wystąpią działania niepożądane, pacjenci muszą skonsultować się z lekarzem w celu zmiany leczenia.

Skonsultuj się z lekarzem w sprawie immunoterapii: Zastrzyki alergiczne pomagają zapobiegać sezonowym objawom astmy i poważniejszym problemom. Powoduje odczulenie na powszechne alergeny i pomaga zmniejszyć ryzyko poważnych nawrotów choroby.

Regularne szczepienia przeciwko powszechnym infekcjom: Coroczne szczepienia przeciw grypie skutecznie chronią przed powszechnymi wirusami grypy. Grypa nasila objawy astmy sezonowej i zwiększa ryzyko powikłań, takich jak zapalenie płuc, które wymaga hospitalizacji. Skonsultuj się z lekarzem, aby uzyskać skuteczny plan szczepień przeciwko półpaścowi, krztuścowi, błonicy, tężcowi itp.

Utrzymuj w domu środowisko odporne na alergie: Utrzymywanie środowiska odpornego na alergeny w domu i miejscu pracy zmniejsza ryzyko sezonowych ataków astmy. Niektóre skuteczne strategie to regularne mycie poduszki i innych materiałów pościelowych w gorącej wodzie (co najmniej 130°F), aby zabić roztocza, utrzymywanie wilgotności w pomieszczeniu na poziomie 30–50%, używanie wilgotnego odkurzacza do usuwania kurzu z podłogi, zwalczanie szkodników w pomieszczeniach zamkniętych, rezerwowanie wolnego od dymu pokoju hotelowego podczas wycieczek i trzymanie się z daleka od spotkań towarzyskich, w których spodziewane jest narażenie na alergeny.

Skuteczny szkodnik kontrola: Szkodniki takie jak karaluchy są źródłem alergenów. Zatem skuteczny program kontroli, obejmujący usuwanie ich kryjówek, pozbawianie ich pożywienia i wody, używanie zamkniętych pojemników na śmieci, regularne mycie i czyszczenie miejsc, które przyciągają szkodniki, uszczelnianie otworów i pęknięć w instalacjach wodno-kanalizacyjnych, ścianach itp., musi zostać zamknięty, należy zainstalować pułapki na pestycydy i przynęty.

Czy edukacja pomaga zapobiegać astmie sezonowej?

Edukowanie pacjentów i ogółu społeczeństwa na temat aspektów kontroli astmy i jej leczenia jest bardzo ważne. Edukacja ma na celu umożliwienie pacjentowi rozpoznania objawów i wcześniejszego wdrożenia ustalonego planu. The badania wykazały, że włączenie pacjenta w świadomy proces decyzyjny znacząco poprawia zarządzanie chorobą. Pozwala na podejmowanie decyzji w odpowiednim czasie, aby uniknąć bardziej niebezpiecznych objawów.

Poprawia komunikację i zaufanie pomiędzy lekarzem a pacjentem. Wytyczne dotyczące planów edukacyjnych dotyczących astmy opracowują agencje opieki zdrowotnej, takie jak Narodowy Instytut Serca, Krwi i Płuc (NHBLI). Pacjenci z astmą uczestniczący w planie są nauczani o różnych aspektach astmy, czym jest astma, jakie są rodzaje leków stosowanych w leczeniu astmy, jak te leki działają, kiedy są stosowane, jakie są ich skutki uboczne, jakie są inne czynniki wywołujące astmę i jak je kontrolować, jak używać instrumentów takich jak monitor przepływu szczytowego i reagować na zmiany wartości miernika przepływu szczytowego.

Standardowy program składa się z 2 oddzielnych sesji po 1 godzinę każda. Podczas pierwszej sesji z pacjentem przeprowadzany jest indywidualny wywiad, podczas którego podkreślane są indywidualne kwestie. Edukacja skupia się na tych indywidualnych zagadnieniach. Pacjent jest przeszkolony w zakresie korzystania z monitorów przepływu szczytowego i interpretacji wartości. Po 2 tygodniach pacjenci wracają na kolejną sesję i analizowane są wyniki ich samokontroli. Pacjent jest przeszkolony w zakresie większej liczby pojawiających się problemów, a informacje omówione na poprzedniej sesji są ponownie przeglądane. Edukacja pacjenta zmniejsza ryzyko hospitalizacji w trybie pilnym, umożliwiając mu wcześniejsze podjęcie świadomych decyzji.

Czy powinienem unikać określonych pór roku lub pogody, aby uniknąć objawów astmy sezonowej?

Tak, osoba chora na astmę sezonową musi zdawać sobie sprawę z różnych czynników sezonowych, aby uniknąć poważnych objawów. O codziennych rzeczach, o których należy pamiętać, należą:

Sezonowe różnice w zawartości pyłków: Liczba pyłków podlega wahaniom sezonowym. Kiedy kwiaty kwitną, obciążenie pyłkiem jest większe wiosną i wczesnym latem. Jeśli objawy pojawią się wiosną i na początku sezonu letniego, należy koniecznie unikać narażenia.

Unikanie zimnego powietrza: Zimna pogoda i powietrze są niezbędnymi czynnikami wyzwalającymi astmę. Powodują zwężenie dróg oddechowych i zwiększoną produkcję śluzu, powodując poważne objawy. Jeśli objawy nasilają się podczas zimnej pogody, pacjenci muszą podjąć kroki w celu uniknięcia narażenia na zimne powietrze.

Unikaj alergenów znajdujących się w pomieszczeniach zamkniętych: Alergeny występujące w pomieszczeniach zamkniętych, takie jak roztocza, sierść zwierząt domowych, zarodniki pleśni itp. często wykazują wahania sezonowe. W czasie gorącej i wilgotnej pogody zwiększa się liczba roztoczy i zarodników pleśni. Podobnie liczba różnych owadów zwiększa się w różnych porach roku, odpowiednio do ich sezonów lęgowych. Załóżmy, że pacjent jest podatny na określony alergen w określonej porze roku. W takim przypadku istotne jest unikanie narażenia poprzez rygorystyczne sprzątanie pomieszczeń; Kontrolowanie wilgotności w pomieszczeniu, instalowanie filtrów HEPA i korzystanie z pomocy lekarza w leczeniu ciężkich objawów to pomocne opcje.

Burze: U niektórych osób podczas burzy występują poważniejsze objawy. Uderzenie pioruna powoduje, że maleńkie pyłki rozpadają się na małe kawałki i tworzą drobny pył, który jest łatwiejszy do wdychania.

W związku z tym różne czynniki wyzwalające astmę mają charakter sezonowy, dlatego istotne jest ich zidentyfikowanie i odpowiednie zajęcie się nimi.