Wirus opryszczki pospolitej: definicja, objawy, typy, przyczynę i leczenie

Wirus opryszczki pospolitej Omówienie

Wirus opryszczki pospolitej (HSV) to infekcja wirusowa powodująca bolesne wrzody i pęcherze na różnych częściach ciała. przenosi z jednej osoby na drugą poprzez wymianę płynów ustrojowych i wydzielin, stosunek seksualny i kontakt skóra do skóry. Istnieje wiele różnych typów HSV, ale dwa popularne typy to: HSV-1 (lub typ 1), który powoduje opryszczkę lub opryszczkę jamy ustnej i tylko sporadycznie powoduje opryszczkę narządów płciowych, oraz HSV-2 (lub typ 2), który powoduje opryszczkę narządów płciowych. HSV-1 jest przenoszony poprzez kontakt z powierzchnią jamy ustnej lub śliną osoby zakażonej; Przenoszona jest do okolicy narządów płciowych poprzez kontakt orogenitalny i powoduje opryszczkę narządów płciowych. Istnieje niewielkie ryzyko przeniesienia z normalnie wyglądających powierzchni skóry, ponieważ wirus jest wydalany nawet bez objawów klinicznych. HSV-2 rozprzestrzenia się poprzez stosunek płciowy, gdy osoba wchodzi w kontakt z płynami, ranami oraz powierzchnią odbytu lub narządów płciowych pacjenta. Czasami choroba jest przenoszona bez żadnych objawów. W przypadku obu typów wirusa ryzyko przeniesienia wirusa z matki na dziecko jest mniejsze, co może spowodować opryszczkę u noworodków.

Często nie powoduje żadnych objawów lub ma jedynie łagodne i łatwe do opanowania objawy. Najważniejszym objawem są nawracające i bolesne owrzodzenia lub pęcherze. Współistniejące infekcje wtórne powodują obrzęk węzłów chłonnych, bóle ciała, bóle głowy, ból gardła i gorączkę. Objawy zaczynają się od uczucia mrowienia, pieczenia i swędzenia w pobliżu miejsc pojawiających się owrzodzeń. Pęcherze otwierają się, wyciekają zawartość i przekształcają się w wrzody, na których tworzą się strupki. Powtarzające się infekcje występują po infekcji pierwotnej; są jednak mniej dotkliwe niż pierwotne.

Różne leki są przepisywane zarówno na infekcje nawracające, jak i pierwotne, a leczenie zastosowane w ciągu 48 godzin od wystąpienia objawów jest najskuteczniejsze. Najskuteczniejsze metody leczenia to leki przeciwwirusowe, takie jak walacyklowir, famcyklowir i acyklowir (Światowa Organizacja Zdrowia, 2023). Leki przeciwwirusowe zmniejszają intensywność objawów oraz ryzyko i szybkość przenoszenia się na inne osoby. W celu złagodzenia bólu podaje się leki przeciwbólowe, takie jak ibuprofen, naproksen i paracetamol, oraz miejscowe środki znieczulające, takie jak W celu znieczulenia bolesnego miejsca stosuje się lidokainę i benzokainę.

Środki zapobiegawcze, takie jak unikanie czynników nasilających objawy, np. światło słoneczne, noszenie luźnych ubrań, korzystanie z ciepłej kąpieli wodnej, picie zimnych napojów, unikanie dzielenia się przedmiotami zanieczyszczonymi wydzielinami ciała, stosowanie środków bezpieczeństwa podczas seksu, np. prezerwatyw dla mężczyzn, informowanie partnera w przypadku infekcji i unikanie seksu w ciężkich przypadkach są bardzo skuteczne. Jeśli w czasie ciąży pojawią się objawy, kobieta musi skonsultować się z lekarzem, aby uniknąć ryzyka opryszczki noworodkowej. Napletek jest siedliskiem wirusa, dlatego medyczne obrzezanie mężczyzn zapewnia pewną ochronę, szczególnie przed typem 2 (Krajowy Instytut Zdrowia, komunikat prasowy, 2009 Zdrowia, komunikat prasowy, 2009). Pacjenci z objawami muszą zostać poddani testom na obecność wirusa HIV i innych chorób przenoszonych drogą płciową.

Co to jest wirus opryszczki pospolitej?

Wirusy opryszczki, będące przyczyną choroby opryszczki pospolitej, należą do rodziny wirusów znanych jako Herpesviridae. Obejmuje ona ponad 100 wirusów opryszczki, ale 8, w tym HSV-1 i HSV-2, jest powszechnie kojarzonych z chorobami człowieka Objawy Zarówno typ 1, jak i typ 2 są zaraźliwe. Wirus opryszczki pospolitej żyje jako utajony wirus w zwojach nerwów czuciowych w organizmie, nie powodując objawów. Objawy pojawiają się, gdy czynniki wyzwalające, takie jak miejscowe uszkodzenie, aktywują uśpionego wirusa.

Opryszczka narządów płciowych wywoływana przez HSV-2 jest jedną z najczęstszych infekcji przenoszonych drogą płciową, a 13% osób w grupie wiekowej 15-49 lat miało co najmniej jeden epizod opryszczki narządów płciowych na którymś etapie życia. Wirus HSV-1, będący przyczyną opryszczki jamy ustnej, jest bardzo powszechny i zakaża go 67% światowej populacji poniżej 50. roku życia (Światowa Organizacja Zdrowia, 2023).

Jak przenoszony jest wirus opryszczki pospolitej?

Mechanizm przenoszenia obu typów jest inny. HSV-1 jest inny. przenoszony , gdy osoba wchodzi w kontakt z wirusami obecnymi na zewnętrznej i wewnętrznej powierzchni jamy ustnej, wydzielinach ciała pacjenta i owrzodzeniach. Wirus namnaża się w miejscu zakażenia i przemieszcza się w tkankach nerwowych, aby dotrzeć do zwoju korzenia grzbietowego (DRG), gdzie staje się utajony, pozostaje ukryty przed układem odpornościowym i inaktywowany przez zmienny czas wirus utajony.

Niektórymi typowymi przykładami bezpośredniego, niebezpiecznego kontaktu są kontakt skóra do skóry, seks oralny i pocałunki. Inne metody przenoszenia to wspólne używanie naczyń, naczyń do picia, balsamów do ust i maszynek do golenia. Jednak rozprzestrzenianie się tymi metodami jest rzadkie, ponieważ wirus ma niską przeżywalność poza organizmem (BMC Infectious Diseases, 2006). kontakt z wydzielinami osoby zakażonej, która jest nosicielem wirusa. Niektóre bezpośrednie kontakty, które mogą spowodować przeniesienie HSV-2 to kontakt skóra do skóry w miejscu zakażenia, seks penetrujący, dzielenie się zabawkami erotycznymi, seks oralny i całowanie.

Jakie są objawy wirusa opryszczki pospolitej?

Objawy rozwijają się. kilka dni lub tygodni po początkowej ekspozycji na wirusa. Pierwsze lub pierwotne objawy zakażenia są bardziej wyraźne niż drugie. Pierwotna infekcja rozpoczyna się od objawów grypopodobnych takich jak ból w miejscu, brak apetytu, zmęczenie, zmęczenie, bóle głowy, bóle ciała, obrzęk węzłów chłonnych i gorączka w okolicy ust, warg, języka, okolicy odbytu i narządów płciowych. Pęcherze pękają, tworzą się strupy i ostatecznie goją się. Pęcherze rozwijające się w wyniku pierwotnej infekcji goją się 5-7 tygodni i są silnym źródłem przenoszenia wirusa. a owrzodzenia narządów płciowych rozwijające się w przypadku HSV-2 powodują bolesne oddawanie moczu. W przypadku nawracających epizodów objawy ustępują znacznie szybciej, a częstotliwość epizodów maleje, gdy organizm zaczyna rozwijać odporność. Pęcherze powstające w przypadku nawracających epizodów znikają w ciągu kilku dni i są mniej bolesne oraz obejmują mrowienie, pieczenie, swędzenie i ból.

Rany są bardzo swędzące, a owrzodzenia narządów płciowych rozwijające się w przypadku HSV-2 powodują bolesne oddawanie moczu. W przypadku nawracających epizodów objawy ustępują znacznie szybciej, a częstotliwość epizodów maleje w miarę jak organizm zaczyna rozwijać odporność. Pęcherze powstające w przypadku nawracających epizodów ustępują w ciągu kilku dni i są mniej bolesne oraz obejmują mrowienie, pieczenie, swędzenie i ból.

Jak diagnozuje się wirusa opryszczki pospolitej?

Rozpoznanie zakażenia wirusem opryszczki pospolitej opiera się na objawach klinicznych, badaniach laboratoryjnych mających na celu wykrycie biomarkerów zakażenia oraz technikach obrazowych, takich jak MRI, w celu zdiagnozowania zapalenia mózgu wywołanego wirusem opryszczki HSV. Należy go różnicować z pokrewnymi chorobami, takimi jak wirus ospy wietrznej-półpaśca, herpeswirus mięsaka Kaposiego, ludzki wirus opryszczki 6, ludzki wirus opryszczki 7, wirus Epsteina-Barra i wirus cytomegalii. Potwierdzenie laboratoryjne technikami mikroskopowymi jest przydatne w przypadku ciężkiej infekcji z nietypowymi objawami, a także w przypadku obniżonej odporności lub ciąży. Zeskrobiny z pękniętych pęcherzyków wykorzystuje się do analizy mikroskopowej, a po barwieniu obserwuje się zmiany w komórkach zakażonych wirusem (HSV Infections, MSD Manual). Badania krwi, takie jak pełna morfologia krwi, pomagają pracownikom służby zdrowia wykryć obecność jakichkolwiek infekcji w organizmie.

Rozpoznanie potwierdzają badania takie jak serotypowanie, hodowle wirusów, PCR i MRI w przypadku zapalenia mózgu wywołanego HSV. Próbki do hodowli i PCR pobiera się z podstawy zmian owrzodzonych i pęcherzyków. W przypadku dużej częstotliwości nawrotów oraz jeśli objawy nie ustępują i nie odpowiadają na leczenie przeciwwirusowe, podejrzewa się zakażenie wirusem HIV (Zakażenia HSV, Podręcznik MSD). Lekarze często zalecają wykonanie badania na inne zakażenia przenoszone drogą płciową, takie jak HIV i chlamydia, w przypadku większej częstości występowania wirusa HSV. Testowi poddawani są oboje partnerzy.

Jakie są różne typy wirusa opryszczki pospolitej?

Różne typy wirusów opryszczki to ludzki alfaherpeswirus 1 (wirus opryszczki pospolitej-1 lub HSV-1 lub typ 1), ludzki alfaherpeswirus 2 (HSV-2 lub typ 2), wirus ospy wietrznej i półpaśca (HSV-3), Wirus Epsteina-Barra (ludzki herpeswirus 4 lub HHV-4), ludzki wirus opryszczki 6 (HHV-6), ludzki wirus opryszczki 7 (HHV-7), herpeswirus mięsaka Kaposiego (HHV-8) i wirus cytomegalii (CMV).

Klasyfikacja opiera się na różnicach genetycznych i głównych miejscach zakażenia, chociaż mogą one infekować różne części ciała. HSV-1 powoduje przede wszystkim infekcje oczu, gardła, twarzy, jamy ustnej i ośrodkowego układu nerwowego, podczas gdy HSV-2 jest głównie związany z infekcjami okolicy odbytu i narządów płciowych.

HSV-1

Opryszczka pospolita typu 1 (HSV-1) jest odpowiedzialna za pierwotne i nawracające wykwity w ustach, wargach i okolicy narządów płciowych. Występuje bardzo często i szacuje się, że u dwóch trzecich światowej populacji w pewnym momencie nabawia się opryszczki (WHO). Oprócz owrzodzeń w jamie ustnej i wargach powoduje opryszczkowe zapalenie mózgu (główną przyczynę zgonów z powodu opryszczki, ze śmiertelnością wynoszącą 70% w przypadku nieleczenia) i zakażenie oczu (przyczyna ślepoty). Po początkowej replikacji w miejscu zakażenia wirus dociera do zwojów korzeni grzbietowych i przechodzi w stan uśpienia.

U większości pacjentów infekcja przebiega bezobjawowo. W przypadku infekcji pierwotnej objawy występują od 3 dni do 1 tygodnia po ekspozycji na wirusa. Początkowe objawy obejmują mrowienie i pieczenie przed pojawieniem się zmian skórnych, tkliwość, miejscowy ból, gorączkę, brak apetytu i uogólnione osłabienie. Pęcherzyki wybuchają, tworzą strupy, a objawy ustępują w ciągu 2-6 tygodni. Infekcje nawracające powodują te same objawy, ale są łagodniejsze niż infekcja pierwotna. Zakażenia stają się poważniejsze i bardziej przewlekłe, jeśli pacjent ma obniżoną odporność.

W przypadku diagnozystosuje się różne testy. Na przykład badania krwi służą do wykrywania przeciwciał przeciwko wirusom, a test reakcji łańcuchowej polimerazy (PCR) służy do wykrywania genów wirusowych z wysoką czułością i swoistością. Inne metody to fluorescencyjny test przeciwciał i hodowla wirusowa. leczenie polega na stosowaniu leków przeciwwirusowych, takich jak walacyklowir, który stosuje się w dawce 2 g dwa razy dziennie przez tylko jeden dzień. Podmioty świadczące opiekę zdrowotną decydują o częstotliwości i dawkowaniu na podstawie częstości nawrotów oraz obecności lub braku immunosupresji. Zmiany w jamie ustnej łatwo ustępują. Jednakże choroby występują w postaci cykli uśpienia i reaktywacji.

W celu zapobiegania należy unikać kontaktu fizycznego z osobą cierpiącą na opryszczkę lub inne objawy, stosować prezerwatywy dla mężczyzn i w przypadku podejrzenia narażenia skonsultować się z lekarzem w celu profilaktycznej terapii przeciwwirusowej.

HSV-2

Wirus opryszczki pospolitej 2 lub HSV-2 jest przyczyną opryszczki narządów płciowych, która jest jedną z najczęstszych infekcji narządów płciowych i infekcji przenoszonych drogą płciową, dotykającą 13% światowej populacji, według WHO (2023). Chociaż HSV-1 i HSV-2 biorą udział w infekcjach narządów płciowych, HSV-2 odgrywa główną rolę. Wirus rozprzestrzenia się poprzez kontakt osoby ze skórą lub wydzielinami ciała pacjenta z objawami lub bezobjawowymi podczas stosunku płciowego. Przenosi się go za pomocą innych środków, takich jak dzielenie się naczyniami, ale są one mniej ważne.

Po początkowej infekcji i ustąpieniu początkowych objawów w ciągu 10-14 dniwirus przechodzi w stan uśpienia w nerwach czuciowych i aktywuje się w późniejszym życiu w odpowiedzi na różne stresy. Po aktywacji wirus ponownie dociera do miejsc na skórze, gdzie ulega replikacji, powodując miejscowe wykwity skórne. Pierwotna infekcja powoduje objawy takie jak utrudnione i bolesne oddawanie moczu, obrzęk węzłów chłonnych oraz powstawanie ran, wrzodów, a ostatecznie strupów. Zmiany na narządach płciowych są szczególnie bolesne i powodują bolesne oddawanie moczu, palący ból i obrzęk sromu u kobiet. Inne odnotowane ogólne objawy to osłabienie, ból głowy i gorączka, które stwierdzono u aż 24% pacjentów w badaniu przeprowadzonym przez Johnstona i współpracowników w 2008 r.

Do diagnozy stosuje się PCR i serotypowanie. Wiele objawów przypomina infekcje dróg moczowych; Aby wykluczyć przyczynę, konieczne jest wykonanie badania moczu. Zaleca się wykonanie badań w kierunku innych infekcji przenoszonych drogą płciową (STI), takich jak chlamydia, rzeżączka i HIV.

Pierwotne infekcje ustępują w ciągu trzech tygodni, nawet bez leczenia. Stosuje się leki przeciwwirusowe, takie jak acyklowir, walacyklowir itp., a o dawkowaniu, częstotliwości i czasie trwania leczenia decydują pracownicy służby zdrowia na podstawie celu leczenia, tj. leczenia pierwotnych lub nawracających infekcji bądź profilaktyki. Zakażenia pierwotne wymagają długotrwałego leczenia większymi dawkami. Olejki eteryczne, m.in. olejek miętowy, olejek eukaliptusowy i olejek z australijskiego drzewa herbacianego, mają właściwości przeciwwirusowe i są skuteczne w przypadku zmian skórnych, według Paul Schnitzler (Uniwersytet w Heidelbergu, Niemcy).

W profilaktyce należy unikać kontaktu fizycznego z osobą mającą owrzodzenia w okolicy narządów płciowych i odbytu, stosować prezerwatywy dla mężczyzn oraz konsultować się z lekarzem w celu profilaktycznej terapii przeciwwirusowej w przypadku podejrzenia narażenia.

Na czym polega leczenie wirusa opryszczki pospolitej?

W leczeniu opryszczki jamy ustnej i narządów płciowych skuteczne są leki i domowe sposoby. Leki stosowane są w leczeniu zarówno infekcji pierwotnych, jak i nawracających. Leki takie jak leki przeciwwirusowe i przeciwbólowe zmniejszają częstotliwość, nasilenie i czas trwania objawów, ale ich nie leczą. W przypadku nawracających infekcji leczenie jest wysoce skuteczne, jeśli zostanie rozpoczęte w ciągu 48 godzin od wystąpienia objawów. W leczeniu stosuje się kilka leków przeciwwirusowych, takich jak walacyklowir, acyklowir i famcyklowir. Objawy wtórne leczy się w miarę ich pojawiania się.

Leki: Nie jest dostępny żaden lek, który całkowicie wyleczy chorobę. Leczenie koncentruje się na łagodzeniu objawów i zapewnieniu komfortu pacjentowi, dopóki wirus zakończy swój cykl, a organizm sam się zregeneruje. Lekarze przepisują leki przeciwwirusowe, takie jak acyklowir, famcyklowir i walacyklowir. Jeśli wirus jest odporny na powszechnie stosowane leki przeciwwirusowe, zaleca się stosowanie nowych leków przeciwwirusowych, takich jak cydofowir i foskarnet. Leki przeciwwirusowe zapobiegają replikacji wirusa, pomagają złagodzić objawy i zmniejszyć ryzyko wydalania wirusa. Kremy i maści zawierające miejscowe środki znieczulające, takie jak tetrakaina (Viractin®, Pontocaine® i Ametop Gel), benzokaina (Lanacane® i Dermoplast®) oraz lidokaina (LidoRx® i Lidoderm®) są dostępne bez recepty i pomagają złagodzić objawy, takie jak ból, swędzenie, pieczenie i mrowienie.

W celu uzyskania lepszej skuteczności i rezultatów leczenie należy rozpocząć natychmiast po wystąpieniu (lub w ciągu 24 godzin) objawów takich jak mrowienie i pieczenie. Stosowanie leków przeciwwirusowych powoduje, że objawy ustępują 1-2 dni wcześniej niż w przypadku ich niestosowania, a leki zmniejszają nasilenie objawów. Różne leki przeciwwirusowe stosowane w leczeniu HSV to:

Acyklowir (Zovirax®) to lek na receptę dostępny w postaci tabletek doustnych i preparatów do stosowania miejscowego. Poprawia gojenie i zmniejsza nasilenie bólu oraz inne objawy opryszczki narządów płciowych. U osób z obniżoną odpornością ogranicza rozprzestrzenianie się wirusa na inne części ciała, a tym samym zmniejsza ryzyko powikłań. W ciężkich przypadkach w celu uzyskania lepszej odpowiedzi wstrzykuje się preparat dożylny zawierający acyklowir.

Denavir (Penciclover®) to krem do stosowania miejscowego , który pomaga w leczeniu nawracającej opryszczki jamy ustnej. Uważa się, że jest bezpieczny dla osób dorosłych powyżej 12 roku życia. Chociaż niektóre agencje opieki zdrowotnej, takie jak CDC, odradzają stosowanie miejscowych preparatów na opryszczkę narządów płciowych, nadal jest to przepisywane.

Dokozanol (Abreva®) przysmaki nawracająca i ciężka opryszczka pospolita wargowa, częsta nawracająca infekcja tkanek okołoustnych i warg wywołana przez HSV-1. Różne badania dowodzą jego bezpieczeństwa i skuteczności dla HSL. Jednakże dostępne są ograniczone dane kliniczne.

Walacyklowir (Valtrex®) jest dostępny w postaci tabletek doustnych i jest przepisywany w leczeniu pierwotnych infekcji oraz nawrotów opryszczki narządów płciowych i jamy ustnej. Osoby, u których często występują nawroty choroby, proszone są o codzienne przyjmowanie leku w ramach terapii supresyjnej. Zmniejsza ryzyko przeniesienia wirusa na partnera seksualnego i zmniejsza ryzyko dalszych infekcji. Jest bezpieczny w ciąży, ponieważ badania na zwierzętach wykazały, że ryzyko powikłań ciąży jest bardzo niskie.

Famcyklowir (Famvir®) jest przepisywany na opryszczkę narządów płciowych i jamy ustnej i jest dostępny w postaci tabletek doustnych. Zaleca się osobom o dobrej odporności. Dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku w ciąży są ograniczone i nie są przepisywane w czasie ciąży. Dane z badań na zwierzętach wskazują, że ryzyko powikłań w ciąży jest niskie. Jest przepisywany na nawracające i pierwsze infekcje, chociaż nie jest lekiem z wyboru w przypadku infekcji pierwotnych.

Te leki przeciwwirusowe są zatwierdzone do leczenia wirusa HSV. Jednakże pacjenci muszą być świadomi niektórych zagrożeń i skutków ubocznych , takich jak dezorientacja, senność, nudności i bóle głowy. Walacyklowir i acyklowir mają podobne mechanizmy działania i powodują dysfunkcję nerek i są przepisywane w mniejszych dawkach lub których unika się u pacjentów z nerkami. Niektóre leki przeciwwirusowe powodują niebezpieczne interakcje z innymi lekami, dlatego pacjentom zaleca się konsultację z farmaceutą w sprawie interakcji między lekami.

Kolejną przydatną rzeczą do rozważenia podczas leczenia jest liczba nawrotów w każdym roku. Jeśli u pacjenta nawroty choroby występują rzadziej niż sześć razy w roku, lekarze często zalecają przy każdym nawrocie terapię przeciwwirusową (leczenie przerywane). Jeśli jednak częstość nawrotów jest bardzo duża, często zaleca się przyjmowanie leków przeciwwirusowych przez dłuższy okres, np. 6-12 miesięcy (leczenie hamujące). Nie eliminuje to ryzyka choroby. Jednak nasilenie objawów i ryzyko przeniesienia choroby na inne osoby są znacznie zmniejszone. Powszechnie zalecane plany leczenia dla tej opryszczki są;

Wstępne leczenie: W przypadku wystąpienia objawów podmiotowych lub potwierdzenia diagnozy przepisywany jest krótki kurs leków przeciwwirusowych przez 7-10 dni. Pomaga zapobiegać objawom i niebezpiecznym powikłaniom. Czas trwania wydłuża się, jeśli objawy nie ustąpią w tym czasie. Po wstępnym leczeniu pracownicy służby zdrowia przedstawiają dalsze wytyczne dotyczące leczenia w oparciu o częstotliwość nawrotów i nasilenie objawów klinicznych.

Leczenie przerywane: W przypadku ustąpienia objawów po leczeniu początkowym, zaleca się leczenie przerywane. Wirus opryszczki pozostaje w organizmie i powoduje wiele nawracających infekcji. Podczas leczenia przerywanego leki przeciwwirusowe stosuje się wyłącznie w celu opanowania nawrotu choroby. Wybór leczenia przerywanego zależy od podmiotu świadczącego opiekę zdrowotną, ponieważ niektórzy zalecają jego stosowanie, inni nie.

Leczenie supresyjne: Polega na codziennym przyjmowaniu mniejszych dawek leków przeciwwirusowych przez dłuższy czas. Pracownicy służby zdrowia zalecają go w przypadku dużej częstotliwości nawrotów. Ma charakter profilaktyczny i powoduje znaczne zmniejszenie liczby nawrotów oraz nasilenia objawów. Zmniejsza ryzyko przeniesienia choroby na inne osoby. Prowadzone są badania mające na celu zbadanie nowych możliwości leczenia, takich jak edycja genów i szczepienia. Badania na zwierzętach obu leków dały rozsądne wyniki. Jednak zastosowanie u ludzi jest jeszcze odległą perspektywą.

Domowe środki zaradcze: Domowe środki należy stosować wyłącznie po konsultacji z lekarzem. Dowody potwierdzające domowe środki zaradcze są niepotwierdzone i potrzeba więcej dowodów naukowych. Niemniej jednak niektóre środki pomagają złagodzić objawy wirusa opryszczki pospolitej. Należą do nich: stosowanie dostępnych bez recepty lub na receptę środków przeciwbólowych, takich jak ibuprofen i acetaminofen, kąpanie się lub moczenie w słonej i lekko ciepłej wodzie, polewanie pęcherzy letnią wodą w celu złagodzenia bólu podczas oddawania moczu, nakładanie żelu Aloe Vera na odleżyny, noszenie luźnych ubrań dla lepszego komfortu i unikania podrażnień, nakładanie na skórę balsamu lub kremu zawierającego środek znieczulający miejscowo, taki jak lidokaina lub benzokaina. cewkę moczową bezpośrednio przed oddaniem moczu i stosowanie okładów z lodu w celu łagodzenia ran. Lód nie może być nakładany bezpośrednio na rany i musi być owinięty szmatką.

Jakie są czynniki ryzyka związane z wirusem opryszczki pospolitej?

Ryzyko infekcji nie jest takie samo dla wszystkich ludzi. Większe ryzyko występuje u osób ze słabą odpornością, zaawansowanym zakażeniem wirusem HIV, pierwotnym niedoborem odporności (rodzaj genetycznej immunosupresji), przyjmujących leki immunosupresyjne, np. kortykosteroidy, leki przeciwnowotworowe itp. oraz pacjenci poddawani zabiegom medycznym, takim jak przeszczepianie narządów. Parametry demograficzne, takie jak płeć, wiek, pochodzenie etniczne, otyłość, palenie itp., odgrywają rolę.

W wcześniejszym badaniu opublikowanym w European Journal of Epidemiology w 2001 r. odnotowano różne czynniki ryzyka HSV-1. Dane zebrano za pomocą ankiety od 596 uczniów w wieku 17-41 lat z dwóch województw. Zidentyfikowano następujące czynniki ryzyka (iloraz nieparzystości oznacza związek między narażeniem a ryzykiem, a wysoki iloraz nieparzystości oznacza wyższe ryzyko);

1. Historia zmian w jamie ustnej: Wirus był utajony u osób, które miały infekcję w przeszłości. Wskaźnik infekcji HSV-1 w obu regionach wyniósł aż 55,3% u osób, u których w ciągu ostatnich 12 miesięcy wystąpiły zmiany w jamie ustnej.
2. Historia seksualna: Stosunek płciowy jest drogą przenoszenia choroby, a ryzyko zakażenia HSV-1 wśród uczniów, którzy odbywali stosunki seksualne w ostatnich miesiącach, jest wyższe (iloraz nieparzystości: 1,88).
3. Wysoki stres: Osoby narażone na wyższy poziom stresu mają słabą odporność i wykazują wysokie ryzyko (iloraz nieparzystości: 1,79).
4. Seropozytywność w kierunku HSV-1: Seropozytywność w przypadku HSV-1 jest bardzo wysoka i większość osób ma pozytywny wynik na obecność wirusa bez objawów klinicznych. Osoby seropozytywne są obarczone większym ryzykiem zachorowania (iloraz nieparzystości: 6,90).

Podobnie czynniki ryzyka zakażenia HSV-2 zostały opisane w innym badaniu opublikowanym w Infekcje przenoszone drogą płciową w 2001 roku. W badaniu wykorzystano dane od 3306 kobiet. Zidentyfikowano różne czynniki ryzyka seropozytywności HSV-2:

1. Przebycie zakażenia Chlamydią w przeszłości: Ryzyko jest wyższe u osób, które w przeszłości przeszły zakażenie Chlamydią.
2. Wiek pierwszego stosunku płciowego: Współżycie w młodym wieku zwiększa ryzyko wystąpienia opryszczki narządów płciowych. Ryzyko wystąpienia przeciwciał przeciwko wirusowi HSV-2 jest o 70% większe u kobiet, które odbyły pierwszy stosunek płciowy w wieku 15 lat lub mniej.
3. Historia innych infekcji przenoszonych drogą płciową: Osoby, u których w przeszłości występowały inne choroby przenoszone drogą płciową, np. zakażenie wirusem brodawczaka ludzkiego i kiła, są obciążone większym ryzykiem.
4. Liczba partnerów seksualnych: Kobiety, które przez długi czas miały więcej niż jednego partnera seksualnego, są podwójnie narażone na ryzyko zarażenia HSV-2.
5. Pochodzenie azjatyckie: Większe ryzyko występuje u pacjentów urodzonych w krajach Azji Północnej i Południowo-Wschodniej.
6. Różne czynniki: Niektóre inne czynniki związane z większym ryzykiem wystąpienia opryszczki narządów płciowych to liczba urodzeń żywych, liczba ciąż, obecność opryszczki narządów płciowych u partnera seksualnego, przebyte zakażenie opryszczką, niższy poziom wykształcenia i podeszły wiek.

Jakie są powikłania wirusa opryszczki pospolitej, jeśli nie jest leczony?

Oba typy infekcji opryszczką są wysoce zaraźliwe i szybko przenoszą się z jednej osoby na drugą, a u niektórych pacjentów powodują poważne powikłania. Powikłania różnych typów opryszczki są następujące:

Powikłania HSV-1 (opryszczka jamy ustnej): U większości ludzi jest to łagodna infekcja, a objawy utrzymują się bez powikłań. Powikłania występują u osób w podeszłym wieku, z różnymi chorobami przewlekłymi i osłabionym układem odpornościowym. Do powikłań zalicza się odwodnienie spowodowane ograniczonym spożyciem wody w przypadku ciężkich pęcherzy w jamie ustnej i zapalenia mózgu. W zapaleniu mózgu wirus dociera do mózgu, powodując stan zapalny. W większości przypadków nie jest śmiertelna i powoduje jedynie objawy grypopodobne. Inne powikłania to infekcje skóry, opryszczka biała (ropień w tkankach miękkich) i pęcherze na palcach, jeśli dziecko ssie palce. Wirus rozprzestrzeniający się do oczu powoduje stan zapalny i obrzęk oczu oraz zakażenie rogówki, prowadzące do ślepoty.

Powikłania związane z wirusem HSV-2 (opryszczka narządów płciowych): Opryszczka narządów płciowych jest łagodna lub nieszkodliwa, ale nadal istnieje ryzyko powikłań. Drobne powikłania obejmują zapalenie wokół odbytnicy i pęcherza moczowego, które powoduje ból i obrzęk. Uniemożliwia opróżnienie pęcherza, a do jego opróżnienia często potrzebny jest cewnik. Zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych to rzadkie powikłanie, które rozwija się, gdy wirus dotrze i powoduje zapalenie błon otaczających mózg i rdzeń kręgowy. Wirusowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych jest jednak stanem łagodnym i zazwyczaj ustępuje samoistnie. Jeszcze rzadkim powikłaniem jest zapalenie mózgu.

Obecność wirusa HSV zwiększa ryzyko różnych innych infekcji przenoszonych drogą płciową. Pęknięcia skóry ułatwiają przedostawanie się zarazków do organizmu, powodując infekcje miejscowe i ogólnoustrojowe. Być może najpoważniejszym powikłaniem opryszczki narządów płciowych jest opryszczka noworodkowa. Zakażenie przenosi się na dziecko podczas porodu lub ciąży i powoduje ślepotę, uszkodzenie mózgu, a nawet śmierć dziecka. Oprócz HSV-1 i HSV-2 różne inne typy opryszczki powodują różne powikłania, np.

Wirus ospy wietrznej i półpaśca (HSV-3): Powoduje półpasiec i ospę wietrzną. Zakażenie jest zwykle łagodne; jednak w niektórych przypadkach powoduje ciężkie powikłania prowadzące do zespołu wstrząsu toksycznego, przewlekłego bólu, niedowładu półpaśca (osłabienia motorycznego grupy mięśni), chorób naczyń krwionośnych i oczu, zapalenia opon i mózgu, zapalenia móżdżku (zapalenia mięśni), mielopatii (uszkodzeń rdzenia kręgowego) i zapalenia płuc. Ryzyko powikłań jest większe u osób z obniżoną odpornością (Maria A. Nagel, MD).

Wirus Epsteina Barra (HSV-4): It jest przyczyną mononukleozy zakaźnej, która rzadko ma poważny przebieg. Rzadko powoduje jakiekolwiek komplikacje i często pozostaje niezauważona. powikłania to zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie mózgu i chłoniak (rak węzłów chłonnych).

Cytomegalowirus (HSV-5): Powoduje infekcje takie jak mononukleoza i zapalenie wątroby. U osób z dobrą odpornością infekcja nie jest powikłana. Osoby o słabej odporności są ryzykiem zapalenia płuc i mózgu. Wirus czasami przenosi się na noworodki podczas porodu i ciąży i powoduje powikłania, takie jak przedwczesny poród, słaba czynność wątroby, zapalenie płuc, porażenie mózgowe, opóźnienia w rozwoju neurorozwojowym, odbiorczy ubytek słuchu i drgawki.

Jak wirus opryszczki pospolitej wpływa na kobiety w czasie ciąży i porodu?

Zakażenia opryszczką powodują zagrażające życiu powikłania u noworodków, jeśli nabawią się ich podczas ciąży lub porodu. Wpływ na ciążę i poród zależy od czasu zakażenia.

Kobiety zakażone przed ciążą lub w pierwszym trymestrze ciąży: Ryzyko przeniesienia infekcji na noworodki jest bardzo niskie, jeśli kobiety zostaną zarażone przed ciążą lub w pierwszym trymestrze ciąży, a w jednym badaniu wykazano, że zaledwie 1% dzieci urodzonych przez matki zakażone w ostatnim trymestrze ciąży zostaje zakażonych podczas porodu. Kobiety w ciąży muszą przed porodem szukać oznak infekcji i skonsultować się z lekarzem, jeśli takie objawy wystąpią. Jeśli nie ma żadnych objawów, nie ma ryzyka ciąży i następuje prawidłowy poród. Jeśli jednak występują objawy lub potwierdzone rozpoznanie HSV, zaleca się cesarskie cięcie, ponieważ znacznie zmniejsza to ryzyko przeniesienia zakażenia na noworodek.

Szacuje się, że u 13% kobiet w ciąży zakażonych wirusem HSV w momencie porodu dochodzi do wybuchu epidemii, a ryzyko wybuchu choroby zmniejsza się poprzez profilaktyczne stosowanie leków przeciwwirusowych codziennie, począwszy od 35 tygodnia ciąży i kontynuowane przez cały poród. Leczenie zwiększa szanse na prawidłowy poród, gdyż stwierdzono, że jedynie 4% kobiet, które otrzymały leki przeciwwirusowe, wymagało cięcia cesarskiego w porównaniu z 13% zakażonych kobiet, które nie otrzymały leczenia.

Kobiety zakażone w późniejszych stadiach ciąży: Ryzyko przeniesienia zakażenia na dziecko znacznie wzrasta wraz z postępem ciąży i należy zauważyć, że ryzyko wzrasta do 30-50% , jeśli kobieta zostanie zakażona w trzecim trymestrze ciąży. Dlatego kobietom, które nabawiły się infekcji w ostatnim trymestrze ciąży, zaleca się cesarskie cięcie. Aby zapobiec zakażeniu w ostatnim trymestrze ciąży, należy unikać współżycia (zarówno oralnego, jak i narządów płciowych) z pacjentkami lub podejrzanymi pacjentami. Początkowe ogniska choroby u kobiet w ciąży powodują poważniejsze objawy i należy je leczyć lekami przeciwwirusowymi, takimi jak acyklowir, a jeśli objawy są bardzo poważne, leki podaje się drogą dożylną. Dalsze ogniska choroby nie są poważne i zwykle nie stosuje się leków przeciwwirusowych. Leki stosuje się jedynie w skomplikowanych przypadkach lub przy nasilonych objawach.

Zakażenie HSV a zdrowie noworodka: Przeniesienie zakażenia na noworodki powoduje opryszczkę noworodków. Powoduje ciężkie objawy takie jak drgawki, uszkodzenie ważnych narządów, takich jak serce, płuca i wątroba; nawracające i ciężkie owrzodzenia jamy ustnej, narządów płciowych, oczu i skóry; powikłane infekcje, takie jak wirusowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych; głuchota i ślepota.

Jak zapobiegać wirusowi opryszczki pospolitej?

Wirusy opryszczki pospolitej przenoszą się w wyniku relacji intymnych (niekoniecznie seksualnych), a najczęstszym źródłem zakażenia są członkowie rodziny. Nie jest dostępna żadna licencjonowana szczepionka zapobiegająca HSV. Jednak niektóre strategie pomagają ograniczyć przenoszenie wirusów. Należą do nich:

Unikanie kontaktu: W przypadku aktywnej epidemii jamy ustnej pacjenci muszą unikać kontaktu, takiego jak dzielenie się balsamem do ust, ręcznikami, butelkami z wodą, szklankami i innymi przyborami kuchennymi oraz całowanie. Takie środki nie eliminują jednak ryzyka, ponieważ do zakażenia dochodzi również od pacjentów bezobjawowych.

Rola podmiotów świadczących opiekę zdrowotną: Aby zapobiec ryzyku, pracownicy służby zdrowia muszą zachować czujność, ponieważ przenoszą czynniki zakaźne z jednej osoby na wydry. Pracownicy służby zdrowia muszą używać rękawiczek podczas badania pacjentów z aktywną infekcją lub podejrzeniem infekcji. Ryzykowne zabiegi, takie jak bronchoskopia i odsysanie, należy wykonywać przy użyciu odpowiedniej ochrony ust i oczu.

Edukacja pacjentki: Pacjentki z owrzodzeniami jamy ustnej i narządów płciowych należy edukować w zakresie zagrożeń, jakie stwarzają dla swoich partnerów intymnych oraz przenoszenia i zapobiegania infekcjom w czasie ciąży, które są niebezpieczne dla dziecka.

Środki ostrożności podczas kontaktów seksualnych: Aby zmniejszyć ryzyko przeniesienia, należy stosować bariery utrudniające seks oralny i pochwowy. Na przykład prezerwatywy zmniejszają ryzyko przeniesienia wirusa przez pacjenta.

Środki ostrożności dla sportowców: Ryzyko zakażenia wirusem opryszczki skórnej jest wyższe u sportowców, np. zapaśników. Sportowcy z objawami mogą uprawiać sporty kontaktowe dopiero po wyschnięciu zmian chorobowych i wejściu w fazę skorupy. Stosowanie profilaktycznych leków przeciwwirusowych zmniejsza ryzyko wybuchu epidemii u pacjentów, u których w przeszłości występował wirus opryszczki lub nie, poprzez zmniejszenie przenoszenia. Dlatego niektórzy eksperci zalecają, aby sportowcy, niezależnie od historii zakażenia wirusem opryszczki, podczas obozu letniego przyjmowali 1 g walacyklowiru dziennie i zauważono, że zmniejsza to ryzyko wybuchu epidemii o 87%.

Środki ostrożności w czasie ciąży: Aby zmniejszyć ryzyko i transmisję w czasie ciąży, status wirusa HSV u obojga rodziców określa się za pomocą badań laboratoryjnych, a kobiety z grupy wysokiego ryzyka należy poprosić o ograniczenie kontaktu orogenitalnego, szczególnie w okresie okołoporodowym. Zalecenia różnią się w zależności od stanu. Jednak cesarskie cięcie zmniejsza ryzyko przeniesienia wirusa na noworodek u kobiet, które wydalają wirusy blisko terminu porodu. Prowadzone są badania mające na celu zrozumienie korzyści i zagrożeń związanych z profilaktycznym leczeniem przeciwwirusowym. Jeśli to konieczne, pracownicy służby zdrowia muszą go zalecić dopiero po rozważeniu potencjalnych korzyści i ryzyka.

Wskazówki dotyczące bezpieczeństwa: Poza wymienionymi powyżej środkami ostrożności dotyczącymi różnych osób zatrudnionych w służbie zdrowia, istnieje kilka przydatnych wskazówek dla pacjentów. Są to;

• Pacjentom nie wolno ukrywać objawów przed partnerami i informować ich o tym, jeśli takie występują. Ważne jest, aby poinformować przyszłych partnerów przed intymnością.
• Pacjenci muszą być świadomi i ostrzegani o objawach. Unikaj bliskiego kontaktu z ludźmi, jeśli występują objawy i kontynuuj kontakt po kilku dniach od ustąpienia objawów.
• Ręce należy umyć roztworem antyseptycznym lub dobrej jakości mydłem po kontakcie z ranami, wydzielinami ciała lub podejrzaną osobą.
• Pacjenci muszą używać lateksowych prezerwatyw dla mężczyzn, chociaż nie zapewniają one 100% ochrony.
• Skonsultuj się z lekarzem w sprawie terapii supresyjnej i bierz ją regularnie, jeśli jest to zalecane.

Pomimo podjęcia wszelkich środków wirus nadal jest przenoszony i nabywany od osób bezobjawowych, dlatego ważne jest, aby zachować czujność w zakresie oznak i objawów.

Zapobieganie opryszczce noworodków: Należy podjąć środki ostrożności, aby zmniejszyć ryzyko przeniesienia wirusa na noworodek. W przypadku, gdy partner płci męskiej ma opryszczkę, a partnerka nie, stosowanie prezerwatyw dla mężczyzn zmniejsza ryzyko przeniesienia wirusa. Jednak ryzyko nie jest wyeliminowane. Dlatego lepiej unikać seksu, ponieważ nie ma powodu narażać dziecka na bliskość porodu. W rzadkich przypadkach przeniesienia wirusa na dziecko, podaje się mu leki przeciwwirusowe. Nie ma dowodów na to, że wirus przenosi się przez mleko matki. Jeśli więc na piersiach nie występują rany, bezpieczniejsze jest karmienie dziecka piersią. Żadnej osobie, która cierpi na opryszczkę lub jakiekolwiek zmiany wywołane wirusem HSV lub która cierpiała na nią w niedawnej przeszłości, nie wolno trzymać dziecka na rękach. Rodzice muszą nalegać, aby każda osoba, która zamierza trzymać dziecko, umyła przed tym ręce.

Podczas porodu złóż następującą niepewną obietnicę, która zmniejszy ryzyko przeniesienia wirusa na dziecko.

• Skonsultuj się z położną lub ginekologiem i upewnij się, że lekarz jest świadomy sytuacji
• Poinformuj lekarza o objawach występujących w przypadku braku widocznych objawów, takich jak pieczenie i swędzenie
• Nie pytaj lekarza wcześniej rozerwać worek, ponieważ chroni to przed obecnymi w nim wirusami
• Obserwuj dziecko przez co najmniej trzy tygodnie po porodzie pod kątem jakichkolwiek objawów zakażenia opryszczką, takich jak brak apetytu, rozdrażnienie, wysypka skórna i gorączka, a następnie poinformuj zainteresowanego pediatrę.

Jak wirus opryszczki pospolitej jest powiązany z HIV?

Zespół nabytego niedoboru odporności (AIDS) wywołany przez człowieka wirus niedoboru odporności, niszczy układ odpornościowy. Skutecznie niszczy zdolność organizmu do zapobiegania infekcjom. W rezultacie osoby zakażone wirusem HIV są obarczone większym ryzykiem infekcji, w tym HSV, i doświadczają poważniejszych objawów niż osoby z prawidłowym układem odpornościowym. Ryzyko zakażenia wirusem HIV u osób zakażonych HSV-2 jest trzykrotnie wyższe niż w populacji ogólnej (Katherine J. Looker, dr i współpracownicy, 2017). Wirus HSV jest klasyfikowany jako „stan określający” AIDS, ponieważ AIDS podejrzewa się u osób, u których epizody choroby są częstsze i mają ciężkie objawy trwające dłużej niż miesiąc i atakujące przełyk, oskrzela i płuca.

Co więcej, dowody sugerują, że przenoszenie wirusa HIV jest powiązane z HSV-2. Aktywne zakażenie wirusem opryszczki pospolitej zwiększa wydalanie wirusa HIV, to znaczy uwalnianie cząstek wirusa HIV z tkanek błony śluzowej. Zatem u osób z niewykrywalnym poziomem wirusa HIV w innych płynach ustrojowych często stwierdza się wykrywalne stężenie wirusa w wydzielinach narządów płciowych. Terapia przeciwwirusowa HSV zmniejsza ryzyko objawowych infekcji HSV. Jednakże ograniczenie siewstwa wirusa HIV jest często nieskuteczne.

Dlatego u pacjentów zakażonych wirusem HIV z aktywnym zakażeniem HSV-2 ryzyko przeniesienia wirusa HIV na partnerów seksualnych jest 3-4 razy wyższe. Podobnie u pacjentów niezakażonych wirusem HIV, cierpiących na aktywne zakażenie HSV-2, ryzyko zarażenia wirusem HIV jest wyższe. Przypisuje się to różnym czynnikom, takim jak obecność otwartych ran, które umożliwiają łatwy dostęp wirusa HIV oraz aktywne wiązanie wirusa HIV z makrofagami obecnymi w miejscu aktywnego zakażenia. Czynniki te pozwalają wirusowi HIV przedostać się przez błony śluzowe odbytu i pochwy i przedostać się do krwioobiegu.

Jak zaraźliwy jest HSV-1 w obrębie narządów płciowych?

HSV-1, przyczyna opryszczki, jest odpowiedzialna za jedną trzecią przypadków opryszczki narządów płciowych. Jest wysoce zaraźliwy i łatwo przenosi się drogą płciową i ustną, poprzez kontakt usta-usta i inne kontakty, takie jak usta-genitalia, genitalia-usta i genitalia-genitalia. Oznacza to, że opryszczka narządów płciowych rozwija się, jeśli dana osoba uprawia seks oralny z pacjentem cierpiącym na opryszczkę. Jest to poważny problem, ponieważ u 70% populacji Wielkiej Brytanii występuje opryszczka spowodowana wirusem HSV-1. Zarówno HSV-1, jak i HSV-2 są powiązane z opryszczką narządów płciowych, ale większość przypadków jest spowodowana przez HSV-2.

Jednak HSV-1 występuje znacznie częściej niż HSV-2, dlatego istnieje znaczne ryzyko nabycia opryszczki narządów płciowych od pacjenta cierpiącego na opryszczkę. Dzieje się też odwrotnie, chociaż ryzyko jest bardzo wysokie. Oznacza to, że u osoby uprawiającej seks oralny z osobą chorą na opryszczkę narządów płciowych wywołaną wirusem HSV-2 mogą rozwinąć się owrzodzenia jamy ustnej. Należy pamiętać, że zarówno opryszczka narządów płciowych, jak i owrzodzenia jamy ustnej przenoszą się z jednej osoby na drugą, nawet jeśli nie występują żadne objawy (bezobjawowe wydalanie). Dlatego bardzo trudno jest uniknąć przeniesienia wirusa opryszczki pospolitej ze względu na jego wysoce zaraźliwy charakter, a protokoły zapobiegawcze zapewniają częściowy stopień ochrony.

Jakie są częste błędne przekonania na temat wirusa opryszczki pospolitej?

Wirus opryszczki pospolitej, zwłaszcza opryszczki narządów płciowych, jest powszechną chorobą i budzi powszechną wyobraźnię. W rezultacie stał się on przedmiotem wielu błędnych przekonań. Oto kilka błędnych przekonań z tym związanych i ich prawdziwość.

Opryszczka jest chorobą rzadką i niewiele osób jest na nią narażonych.

Truth: Dokładnie odwrotnie. Wirus opryszczki pospolitej występuje częściej, niż wielu sądziło. Około 67% światowej populacji poniżej 50. roku życia cierpi na opryszczkę i inne zmiany chorobowe spowodowane HSV-1, awedług WHO. Zatem osoba cierpiąca na opryszczkę należy do grupy większościowej. Podobnie 13% światowej populacji ma HSV-2, główną przyczynę opryszczki narządów płciowych. Obie statystyki pokazują, że jest to bardzo powszechna przypadłość.

Występowanie opryszczki na ustach odzwierciedla obecność infekcji przenoszonych drogą płciową.

Prawda: Niekoniecznie jest to prawdą. Opryszczka rozwija się z powodu wirusa HSV-1, który nie jest chorobą przenoszoną drogą płciową. Zakażenie jest przenoszone przez kontakt ustny, a nie poprzez czynności seksualne. Opryszczka narządów płciowych wywołana przez HSV-2 rzadko wiąże się z opryszczką.

HSV to głównie choroba narządów płciowych.

Truth: Ludzie myślą o opryszczce jako o krótkiej formie opryszczki narządów płciowych. Dlatego przyjmuje się, że opryszczka oznacza opryszczkę narządów płciowych. Istnieją jednak dwa główne typy opryszczki, HSV-1 i HSV-2. Częściej występujący typ, HSV-1, nie jest powiązany z chorobami narządów płciowych i powoduje owrzodzenia jamy ustnej.

Opryszczka narządów płciowych to choroba osób rozwiązłych.

Truth: Opryszczka narządów płciowych jest bardzo częstą chorobą przenoszoną drogą płciową. Posiadanie większej liczby partnerów seksualnych zwiększa ryzyko ich nabycia. Jednakże nie jest to konieczne; niektórzy ludzie zarażają się opryszczką narządów płciowych tylko z jednym partnerem seksualnym. Odpowiedzialny wirus pozostaje w organizmie przez bardzo długi czas i czasami przenosi się bez choroby.

Prezerwatywy dla mężczyzn eliminują ryzyko opryszczki narządów płciowych.

Truth: Chociaż prezerwatywy dla mężczyzn należą do protokołów zapobiegania i zmniejszają ryzyko, nie eliminują go, a osoby używające prezerwatyw nadal zapadają na opryszczkę narządów płciowych. Dzieje się tak, ponieważ prezerwatywy nie pokrywają całej skóry i czasami pękają. Prezerwatywy dla mężczyzn nadal zapewniają rozsądny margines bezpieczeństwa. Badanie przeprowadzone w 2016 roku z udziałem wielu badaczy wykazało, że stosowanie prezerwatyw zmniejsza ryzyko przeniesienia zakażenia z mężczyzny na kobietę drogą płciową o 96% (Clinical Infectious Diseases, 2016).

Opryszczkę narządów płciowych można łatwo zidentyfikować, ponieważ zawsze powoduje widoczne oznaki i objawy.

Truth: U niektórych osób opryszczka narządów płciowych objawia się w różny sposób, a u innych nie występują żadne objawy i przebiega bezobjawowo. U większości osób z objawami występują objawy, które nie są przypisywane wyłącznie opryszczce narządów płciowych, a tylko u mniejszości występują łatwo rozpoznawalne objawy można leczyć.

Opryszczka narządów płciowych nie jest uleczalna.

Truth: To nieprawda. Chociaż, podobnie jak inne choroby wirusowe, nie można jej w pełni wyleczyć, można ją leczyć za pomocą różnych leków, a widoczne objawy ostatecznie ustępują. Intensywność nawracających infekcji jest nawet niewielka i łatwiejsza w leczeniu.

Opryszczka narządów płciowych jest przyczyną raka szyjki macicy.

Prawda: Opryszczka narządów płciowych nie ma związku z rakiem szyjki macicy. Rak szyjki macicy jest wywoływany przez innego wirusa, wirusa brodawczaka ludzkiego (HPV). HPV jest przenoszony drogą płciową i powoduje zmiany przypominające brodawki. Dlatego niektórzy błędnie zrozumieli, że jest to opryszczka narządów płciowych.

Kompletny zestaw do badania chorób przenoszonych drogą płciową wykrywa opryszczkę narządów płciowych.

Truth: Kompletny zestaw do badania chorób przenoszonych drogą płciową zwykle nie obejmuje opryszczki narządów płciowych. Najlepszym i jedynym sposobem zdiagnozowania choroby jest wizyta u lekarza, jeśli występują objawy. Próbki są pobierane i wysyłane do laboratorium w celu diagnozy. Wirus HSV jest zbyt powszechną infekcją, aby stanowić powód do niepokoju.

Opryszczka narządów płciowych przenosi się wyłącznie podczas seksu penetrującego.

Truth: Opryszczka narządów płciowych wymaga bliskiego kontaktu skóra do skóry. Tak więc seks analny lub dopochwowy nie jest konieczny i jest przenoszony przez kontakt skóra do skóry, kontakt genitaliów z ustami, kontakt usta z ustami itp. Seks oralny przenosi się, jeśli partner ma opryszczkę, powodując owrzodzenia w okolicy narządów płciowych. Koferdamy lub prezerwatywy zapewniają pewną ochronę przed przenoszeniem wirusa. Mimo to u niektórych osób HSV rozwija się pomimo wszelkich środków.

Jeśli mężczyzna jest monogamiczny, a mimo to nabawia się opryszczki od partnerki, jest prawdopodobne, że kobieta odbędzie stosunek płciowy z innym mężczyzną.

Truth: Chociaż jest to możliwe, niekoniecznie jest to prawdą. Możliwe jest, że w przeszłości ktoś zaraził się opryszczką narządów płciowych, nie wiedząc o tym. Wirus pozostaje uśpiony i niedawno został aktywowany w odpowiedzi na stres. Niektórzy ludzie mają wirusa w organizmie i przenoszą go przez całe życie. Zatem zrzucanie winy na partnerkę jest niewłaściwe.

Opryszczka narządów płciowych przenoszona jest tylko przez aktywne zmiany.

Truth: Aktywne pęcherze i wrzody ułatwiają przenoszenie. Jednak przeniesienie następuje bez ran i pęcherzy. Jest to spowodowane bezobjawowym wydalaniem wirusa, podczas którego pacjenci wydalają wirusa bez żadnych objawów. Dlatego w celach ochronnych podczas stosunków pochwowych i oralnych dobrze jest używać męskich prezerwatyw i koferdamów. Ryzyko przeniesienia jest większe w przypadku aktywnej infekcji.

Afteral i opryszczka to to samo.

Truth: Obydwa są często mylone, ale dotyczą różnych warunków. Opryszczka jest chorobą zakaźną, która powoduje owrzodzenia wokół narządów płciowych i jamy ustnej. Wrzody i rany są wypełnione ropą i ostatecznie pękają, powodując dyskomfort i ból oraz tworząc gojące się strupy. Rany rakowe nie są jednak zakaźne ani wirusowe i rozwijają się wewnątrz policzków i warg. Rany rakowe różnią się od opryszczki tym, że mają białawą i miękką obwódkę i przypominają różowe kratery. owrzodzenia przypisuje się różnym przyczynom, takim jak zmiany hormonalne i słaba odporność.

Partnerzy potrafią łatwo zidentyfikować obecność HSV-2 i poinformować o tym drugiego partnera.

Truth: Opryszczka to bardzo podstępna infekcja. Czasami występuje w ciele bez oznak i w tym okresie jest przekazywany między partnerami. Dlatego pacjenci z HSV-2 często nie są tego świadomi. Jest prawdopodobne, że nawet jeśli dana osoba o tym wie, prawdopodobnie uwierzy w mity na temat wirusa opryszczki pospolitej i ukryje tę informację przed swoim partnerem.

Dostępna jest szczepionka przeciwko wirusowi opryszczki.

Truth: Niestety na HSV nie są dostępne żadne szczepionki ani odpowiednie leki. Naukowcy usilnie starają się to osiągnąć, ale zachowanie i natura wirusa utrudniają opracowanie skutecznych szczepionek. Dostępną opcją terapeutyczną jest jedynie leczenie lekami przeciwwirusowymi.

Życie z osobą chorą na HSV jest bardzo ryzykowne.

Prawda: To nieprawda. Istnieje ryzyko przeniesienia. Można go jednak ograniczyć za pomocą leków przeciwwirusowych i protokołów profilaktycznych, a mieszkanie z pacjentem niekoniecznie jest ryzykowne. Co więcej, oprócz partnera istnieje wiele innych sposobów nabycia HSV.

Opryszczka przenoszona jest przez krew.

Prawda: To nieprawda. Chociaż diagnozuje się ją na podstawie badań krwi, choroba nie jest przenoszona przez krew. Oddawanie krwi jest bezpieczne, gdy nie ma już aktywnych zmian chorobowych, a opryszczka się zagoiła. W przypadku leczenia przeciwwirusowego transfuzję krwi należy opóźnić o 48 godzin lub dłużej, zgodnie z zaleceniem lekarza.

Występowanie opryszczki wymaga długotrwałego stosowania prezerwatyw.

Truth: Prezerwatywy są przydatne. Jednakże decyzję o zastosowaniu lub nie należy podjąć po rozmowie z partnerem. Prezerwatywy nie są w 100% skuteczne i konieczne są inne środki, np. unikanie seksu w czasie aktywnej infekcji oraz stosowanie koferdamów i leków przeciwwirusowych.

Opryszczka zawsze przenosi się na noworodka podczas porodu.

Prawda: Jest to możliwość, ale nie pewność. Środki zapobiegawcze zmniejszają ryzyko przeniesienia wirusa na dziecko. Chociaż 2-3% ciężarnych kobiet w Wielkiej Brytanii ma opryszczkę, opryszczkę noworodkową diagnozuje się jedynie u ułamka dzieci.

Czy wirus opryszczki pospolitej jest uważany za chorobę przenoszoną drogą płciową?

Tak, opryszczka narządów płciowych wywoływana przez wirusa opryszczki pospolitej typu 2 (HSV-2), a rzadziej przez opryszczkę pospolitą typu 1 (HSV-1), jest uważana za jedną z najczęstszych chorób przenoszonych drogą płciową (STD). Przenosi się poprzez wszystkie czynności seksualne, takie jak seks oralny, pochwowy i analny. Opryszczka narządów płciowych jest jednak przenoszona w sposób inny niż seksualny, na przykład przez dzielenie się przedmiotami osobistymi i całowanie. Stosowanie praktyk bezpiecznego seksu jest przydatne w zapobieganiu chorobom przenoszonym drogą płciową, w tym opryszczce. Dlatego w przypadku jakichkolwiek objawów opryszczki narządów płciowych ważne jest, aby zwrócić się o profesjonalną pomoc, a partner musi zostać poinformowany o chorobie. Gdy tylko pojawią się aktywne rany, należy unikać stosunków seksualnych. Należy również pamiętać, że nie wszystkie typy wirusów opryszczki powodują opryszczkę narządów płciowych, a do innych bliskich kontaktów zwiększających ryzyko zalicza się czynności seksualne.

Czy opryszczka jest chorobą zakaźną?

Tak, choroby wywoływane przez wirusa opryszczki są zaraźliwe i przenoszone z jednej osoby na drugą podczas bliskiego kontaktu. Choroby przenoszą się zarówno podczas aktywnej infekcji, jak i w fazie utajonej, ale ryzyko jest większe w fazie aktywnej. Konieczne jest bezpieczne zachowanie i podjęcie środków ostrożności, aby uniknąć lub przynajmniej zmniejszyć ryzyko przeniesienia. Wszystkie rodzaje chorób wywoływanych przez wirusy opryszczki, w tym te najbardziej powszechne (typ 1 i typ 2), przenoszone są podczas bliskiego kontaktu. Jednak u wszystkich osób, które zapadają na tę chorobę, niekoniecznie rozwijają się jej objawy.

Wirus rozprzestrzenia się poprzez kontakt, taki jak dotykanie ran i pęcherzy, dzielenie się przedmiotami osobistymi, takimi jak ręczniki, maszynki do golenia itp., a także uprawianie seksu oralnego lub waginalnego oraz całowanie. Ze względu na bezobjawowe wydalanie wirusa możliwe jest zarażenie się od osoby nawet bez żadnych objawów klinicznych. Biorąc pod uwagę dużą częstość występowania wirusów opryszczki pospolitej, jest prawdopodobne, że dana osoba zostaje zarażona wirusem, ale nie występują u niego żadne objawy przez całe życie. Stosowanie środków zapobiegawczych i terapii zapobiegawczej zmniejsza ryzyko przeniesienia zakażenia na osobę podatną. Jednak ryzyka nigdy nie można wyeliminować.

Czy wirusa opryszczki pospolitej można wyleczyć?

Nie, obecnie nie jest dostępne żadne lekarstwo na wirusa opryszczki pospolitej. Leki przeciwwirusowe pomagają złagodzić objawy, zmniejszyć ich nasilenie i zmniejszyć współczynnik przenoszenia, ale nie eliminują wirusa. Pacjenci nadal wydalają wirusa przez długi czas, nawet po ustąpieniu objawów. W przypadku wystąpienia objawów choroby pacjenci muszą skonsultować się z lekarzem w celu uzyskania dokładnych i wiarygodnych informacji na temat możliwości leczenia i zapobiegania. Prowadzone są badania mające na celu zbadanie możliwości leczenia i opracowanie szczepionek przeciwko wirusowi opryszczki pospolitej.

HSV-1 powoduje pęcherze gorączkowe i opryszczkę w jamie ustnej lub wokół niej. Jest to rzadka przyczyna opryszczki narządów płciowych. Wirus HSV-2 jest główną przyczyną opryszczki narządów płciowych i powoduje bolesne pęcherze w okolicy odbytu i narządów płciowych. Wszystkie choroby wywoływane przez wirusy opryszczki są zaraźliwe. Z biegiem czasu układ odpornościowy organizmu zaczyna rozwijać odporność, co powoduje ustąpienie objawów. Jednak wirus pozostaje w organizmie i żadne leczenie ani mechanizmy odpornościowe nie są w stanie usunąć go z organizmu.

Czy istnieje krem ​​​​na opryszczkę?

Tak, dostępne są różne kremy, które pomagają w leczeniu zmian opryszczkowych. Kremy do stosowania miejscowego są dostępne zarówno bez recepty, jak i na receptę. Oto kilka typowych przykładów;

Zovirax® (acyklowir 5%): Jest to krem przeciwwirusowy zalecany przy opryszczce jamy ustnej oraz w leczeniu wysypek wywołanych półpaścem i ospą wietrzną. Działa poprzez hamowanie zdolności wirusa do reprodukcji. Jest dobrze tolerowany, ma mniej skutków ubocznych i skraca przewidywany czas trwania epidemii o prawie pół dnia. Nakłada się go na rany co najmniej pięć razy dziennie lub zgodnie z zaleceniami lekarza.

Denavir® (Penciclovir 1%): Jest to krem przeciwwirusowy na receptę na opryszczkę. Działa podobnie do Zoviraxu. Stosuje się go co dwie godziny lub według zaleceń lekarza.

Xerese (acyklowir + hydrokortyzon): Zawiera 1% hydrokortyzonu i 5% acyklowiru. Poprawia czas gojenia i zmniejsza częstotliwość nawrotów.

Wszystkie wymienione powyżej kremy przeciwwirusowe są drogie i muszą być stosowane zgodnie z zaleceniami lekarza.

Oprócz nich, inne produkty do stosowania miejscowego stosowane w leczeniu objawów opryszczki to:

Krem hydrokortyzonowy: Jest to kortykosteroid do stosowania miejscowego dostępny w różnych postaciach, takich jak płyny, maści i kremy. Moce 1% lub mniejsze są dostępne bez recepty, a wyższe moce są dostępne na receptę. Zmniejsza objawy, takie jak ból, swędzenie i zaczerwienienie, ale nie leczy wirusa ani nie zapobiega mu. Jest niedrogi i powoduje łagodne skutki uboczne, takie jak zaczerwienienie, swędzenie i suchość.

Abreva (Docosanol): Jest dostępny bez recepty i wpływa na przyleganie HSV do komórek organizmu. Łagodzi nasilenie i ból związany z owrzodzeniami oraz skraca czas trwania ogniska choroby. Należy go zastosować jak najszybciej po pojawieniu się objawów co najmniej pięć razy dziennie. Jest tańszy niż wiele innych produktów przeciwwirusowych i powoduje minimalne skutki uboczne.

Krem z lizyną: Lizyna należy do niezbędnych aminokwasów, których organizm nie jest w stanie przygotować i należy ją dostarczać z zewnątrz. Lizyna działa poprzez obniżając poziom innego aminokwasu, argininy. Wirus potrzebuje argininy, aby się replikować. Wynikające z tego zahamowanie replikacji wirusa zmniejsza częstotliwość i nasilenie objawów. Jednakże dostępne są ograniczone dane dotyczące skuteczności i bezpieczeństwa stosowania.