Herpes simplex virus: definitie, symptomen, typen, oorzaak en behandeling

Herpes Simplex Virus Overzicht

Herpes simplex virus (HSV) is een virale infectie die resulteert in pijnlijke zweren en blaren op verschillende lichaamsdelen. Het verspreidt van de ene persoon naar de andere door het uitwisselen van lichaamsvloeistoffen en afscheidingen, geslachtsgemeenschap en huid-op-huidcontact. Er zijn veel verschillende soorten HSV, maar twee veel voorkomende typen zijn; HSV-1 (of type-1), dat koortsblaasjes of orale herpes veroorzaakt en slechts af en toe genitale herpes veroorzaakt, en HSV-2 (of type 2), dat genitale herpes veroorzaakt. HSV-1 wordt overgedragen door contact met de mondoppervlakken of het speeksel van een geïnfecteerde persoon; Het wordt overgedragen naar het genitale gebied door oro-genitaal contact en resulteert in genitale herpes. Er is een klein risico op overdracht via anderszins normaal uitziende huidoppervlakken, omdat het virus zelfs zonder klinische symptomen wordt uitgescheiden. De HSV-2 verspreidt zich via geslachtsgemeenschap als een persoon in contact komt met de vloeistoffen, zweren en anale of genitale oppervlakken van de patiënt. Het wordt soms overgedragen als er geen symptomen zijn. Beide typen hebben een lager risico op overdracht van moeder op kind, wat resulteert in neonatale herpes.

Het veroorzaakt vaak geen symptomen of slechts milde en gemakkelijk beheersbare symptomen. Het belangrijkste symptoom zijn terugkerende en pijnlijke zweren of blaren. Gelijktijdige secundaire infecties veroorzaken gezwollen lymfeklieren, lichaamspijn, hoofdpijn, keelpijn en koorts. De symptomen beginnen met een tintelend, branderig en jeukend gevoel nabij de plaatsen waar de zweren verschijnen. De blaren gaan open, sijpelen de inhoud eruit en worden zweren die korsten ontwikkelen. Herhaalde infecties komen voor na de primaire infectie; ze zijn echter minder ernstig dan de primaire.

Er worden verschillende medicijnen voorgeschreven voor zowel recidiverende als primaire infecties, en de behandelingen die binnen 48 uur na het begin van de symptomen worden uitgevoerd, zijn het meest effectief. De meest effectieve behandelingen zijn antivirale medicijnen zoals valaciclovir, famciclovir en aciclovir (Wereldgezondheidsorganisatie, 2023). De antivirale medicijnen verminderen de intensiteit van de symptomen en het risico en de snelheid van overdracht op anderen. De pijnstillers zoals ibuprofen, naproxen en paracetamol worden gegeven om de pijn te beheersen, en lokale anesthetica zoals lidocaïne en benzocaïne worden gebruikt om het pijnlijke gebied te verdoven. Preventieve maatregelen zoals het vermijden van de triggers die de symptomen verergeren, bijvoorbeeld zonlicht, het dragen van loszittende kleding, het gebruik van een warmwaterbad, het drinken van koude dranken, het vermijden van het delen van voorwerpen die besmet zijn met lichaamsafscheidingen, het gebruik van veilige seksvoorzorgsmaatregelen, bijvoorbeeld mannencondooms, het informeren van de partner in geval van infectie en het vermijden van seks in ernstige gevallen zijn zeer effectief zwangerschap moet de vrouw de zorgverlener raadplegen om het risico op neonatale herpes te vermijden. De voorhuid herbergt het virus, dus medische besnijdenis bij mannen biedt enige bescherming, vooral tegen type 2 (Nationaal

Preventieve maatregelen zoals het vermijden van de triggers die de symptomen verergeren, bijvoorbeeld zonlicht, het dragen van loszittende kleding, het gebruik van een warmwaterbad, het drinken van koude dranken, het vermijden van het delen van voorwerpen die besmet zijn met lichaamsafscheidingen, het gebruik van veilige seksvoorzorgsmaatregelen, bijvoorbeeld mannencondooms, het informeren van de partner in geval van infectie en het vermijden van seks in ernstige gevallen zijn zeer effectief. Als zich tijdens de zwangerschap klachten voordoen, moet de vrouw de zorgverlener raadplegen om het risico op neonatale herpes te voorkomen. De voorhuid herbergt het virus, dus medische mannenbesnijdenis biedt enige bescherming, vooral tegen type 2 (National Institute of Health, Nieuwsbericht, 2009). De symptomatische patiënten moeten worden getest op HIV en andere seksueel overdraagbare infecties.

Wat is het herpes simplex-virus?

De herpesvirussen, de oorzaak van de ziekte van herpes, zijn leden van een familie van virussen die bekend staat als de Herpesviridae. Er bestaan meer dan 100 herpesvirussen, maar er zijn er acht, waaronder HSV-1 en HSV-2, die gewoonlijk in verband worden gebracht met ziekten bij de mens type 1 en type 2 zijn besmettelijk.

Genitale herpes veroorzaakt door HSV-2 is een van de meest voorkomende seksueel overdraagbare infecties, en 13% van de mensen in de leeftijdsgroep van 15 tot 49 jaar heeft op een bepaald moment in het leven minstens één episode van genitale herpes gehad. HSV-1, de oorzaak van orale herpes, komt zeer vaak voor en 67% van de wereldbevolking onder de 50 jaar krijgt de infectie (Wereldgezondheidsorganisatie, 2023).

Hoe wordt het herpes simplex-virus overgedragen?

Het transmissiemechanisme voor beide typen is verschillend. HSV-1 is overgedragen als een persoon in contact komt met de virussen die aanwezig zijn op de buiten- en binnenoppervlakken van de mond, de lichaamsafscheidingen en zweren van de patiënt. Het virus vermenigvuldigt zich op de plaats van infectie en reist in de zenuwweefsels om het dorsale wortelganglion (DRG) te bereiken, waar het latent wordt, verborgen blijft voor het immuunsysteem en gedurende een variabele tijd wordt geïnactiveerd latent virus.

Enkele veel voorkomende voorbeelden van direct gevaarlijk direct contact zijn huid-op-huidcontact, orale seks en kussen. Enkele andere overdrachtsmethoden zijn gedeeld eetgerei, drinkgerei, lippenbalsem en scheermessen. De verspreiding via deze methoden is echter zeldzaam omdat het virus weinig overleeft buiten het lichaam (BMC Infectious Diseases, 2006). met de afscheidingen van de geïnfecteerde persoon die het virus uitdraagt. Sommige directe contacten die het risico met zich meebrengen dat HSV-2 wordt overgedragen, zijn huid-op-huidcontact op de plaats van infectie, penetrerende seks, het delen van seksspeeltjes, orale seks en kussen.

Wat zijn de symptomen van het herpes simplex-virus?

De symptomen ontwikkelen zich vanaf een paar dagen tot weken na de eerste blootstelling aan het virus. De eerste of primaire infectiesymptomen zijn meer uitgesproken dan de tweede. Een primaire infectie begint vanaf griepachtige symptomen zoals pijn op de plaats, slechte eetlust, vermoeidheid, vermoeidheid, hoofdpijn, lichaamspijn, zwelling van de lymfeklieren en koorts op de lokale plek, waarna zich een of meer kleine blaren of zweren ontwikkelen rond de mond, de lippen, de tong, het anale gebied en de geslachtsorganen. De blaren barsten, vormen korsten en genezen uiteindelijk genitale zweren die zich ontwikkelen bij HSV-2 resulteren in pijnlijk urineren. In het geval van terugkerende episoden verbeteren de symptomen veel sneller en neemt de frequentie van de episoden af naarmate het lichaam immuniteit begint te ontwikkelen. 5-7 weken om te genezen en zijn een krachtige bron van virusoverdracht.

De zweren jeuken erg en de genitale zweren die zich ontwikkelen bij HSV-2 resulteren in pijnlijk urineren. In het geval van terugkerende episoden verbeteren de symptomen veel sneller en neemt de frequentie van de episoden af ​​naarmate het lichaam immuniteit begint te ontwikkelen. De blaren die zich tijdens de terugkerende episoden ontwikkelen, herstellen binnen een paar dagen en zijn minder pijnlijk en omvatten tintelingen, branderig gevoel, jeuk en pijn.

Hoe wordt het herpes simplex-virus gediagnosticeerd?

De diagnose van een herpes simplex-virusinfectie is gebaseerd op klinische symptomen, laboratoriumtests om de biomarkers van de infectie te detecteren en beeldvormingstechnieken zoals MRI om HSV-encefalitis te diagnosticeren. Het moet op een andere manier worden gediagnosticeerd dan aanverwante problemen zoals het varicella-zostervirus, het Kaposi-sarcoomherpesvirus, het menselijke herpesvirus 6, het menselijke herpesvirus 7, het Epstein-Barr-virus en het cytomegalovirus. De laboratoriumbevestiging met behulp van microscopische technieken is nuttig bij een ernstige infectie met atypische symptomen en als de patiënt een verzwakt immuunsysteem heeft of zwanger is. Het schraapsel van de gescheurde blaasjes wordt gebruikt voor microscopische analyse, en veranderingen in de met virus geïnfecteerde cellen worden waargenomen na kleuring (HSV Infections, MSD Manual). De bloedtesten, zoals volledige bloedtellingen, helpen zorgverleners om de aanwezigheid van eventuele infecties in het lichaam op te sporen.

De diagnose wordt bevestigd door tests zoals serotypering, viruskweken, PCR en MRI in het geval van door HSV veroorzaakte encefalitis. De monsters voor de kweek en PCR worden verkregen uit de basis van zwerende laesies en blaasjes. In geval van een hoge herhalingsfrequentie en als de symptomen niet verdwijnen en niet reageren op de antivirale behandelingen, wordt een HIV-infectie vermoed (HSV Infecties, MSD Manual). Bij een hogere HSV-frequentie raden de artsen vaak aan om te testen op andere seksueel overdraagbare aandoeningen zoals HIV en Chlamydia, en worden beide partners getest.

Wat zijn de verschillende soorten herpes simplex-virus?

Verschillende soorten herpesvirussen zijn menselijk alfaherpesvirus 1 (herpes simplex virus-1 of HSV-1 of type 1), menselijk alfaherpesvirus 2 (HSV-2 of type 2), varicella-zoster-virus (HSV-3), Epstein-Barr virus (menselijk herpesvirus 4 of HHV-4), menselijk herpesvirus 6 (HHV-6), menselijk herpesvirus 7 (HHV-7), Kaposi-sarcoomherpesvirus (HHV-8) en cytomegalovirus (CMV).

De classificatie is gebaseerd op de genetische verschillen en de belangrijkste infectieplaatsen, hoewel ze verschillende lichaamsdelen kunnen infecteren. HSV-1 veroorzaakt voornamelijk infecties in de ogen, keel, gezicht, mond en het centrale zenuwstelsel, terwijl HSV-2 voornamelijk geassocieerd wordt met infecties van de anale en genitale regio's.

HSV-1

Herpes simplex type 1 (HSV-1) is verantwoordelijk voor de primaire en terugkerende uitbarstingen in de mond, lippen en genitale regio. Het komt zeer vaak voor en naar schatting krijgt tweederde van de wereldbevolking ooit herpes (WHO). Naast de zweren aan de mond en lippen veroorzaakt het herpes-encefalitis (de belangrijkste doodsoorzaak als gevolg van herpes, met een sterftecijfer van 70% indien onbehandeld) en ooginfectie (oorzaak van blindheid). Na initiële replicatie op de plaats van infectie bereikt het virus de dorsale wortelganglia en wordt het inactief.

De infectie verloopt bij de meerderheid van de patiënten asymptomatisch. In het geval van een primaire infectie zijn de symptomen treedt op tussen 3 dagen en 1 week na blootstelling aan het virus. De eerste symptomen zijn onder meer een tintelend en branderig gevoel voordat de huidlaesies beginnen, gevoeligheid, plaatselijke pijn, koorts, gebrek aan eetlust en algemene zwakte. De blaasjes barsten los, vormen korsten en de symptomen verdwijnen binnen 2-6 weken. De terugkerende infecties veroorzaken dezelfde symptomen, maar zijn milder dan de primaire infectie. De infecties worden ernstiger en chronischer als de patiënt een verzwakt immuunsysteem heeft.

Voor diagnoseworden verschillende tests gebruikt. Er worden bijvoorbeeld bloedtesten gebruikt om de antilichamen tegen de virussen te detecteren en de polymerasekettingreactietest (PCR) wordt gebruikt om virale genen met hoge gevoeligheid en specificiteit te detecteren. De andere methoden zijn de fluorescentie-antilichaamtest en de viruscultuur. De behandeling omvat het gebruik van antivirale middelen zoals valaciclovir, dat wordt gebruikt in een dosis van 2 g tweemaal daags gedurende slechts één dag. De zorgverleners bepalen de frequentie en dosering op basis van de herhalingsfrequentie en de aan- of afwezigheid van immuunsuppressie. De laesies in de mond verdwijnen gemakkelijk. De ziekten komen echter voor in de vorm van cycli van kiemrust en reactivering.

Voor preventie is het noodzakelijk om fysiek contact te vermijden met iemand die een koortslip of andere symptomen heeft, mannencondooms te gebruiken en de arts te raadplegen voor preventieve antivirale therapie in geval van vermoedelijke blootstelling.

HSV-2

Het herpes simplex-virus 2 of HSV-2 is de oorzaak van genitale herpes, een van de meest voorkomende genitale infecties en seksueel overdraagbare infecties, die 13% van de wereldbevolking treft, volgens WHO (2023). Hoewel HSV-1 en HSV-2 betrokken zijn bij genitale infecties, speelt HSV-2 een belangrijke rol. Het virus verspreidt zich als een persoon tijdens geslachtsgemeenschap in contact komt met de huid of de lichaamsafscheidingen van de symptomatische of asymptomatische patiënt. Het wordt overgedragen via andere middelen, zoals het delen van gebruiksvoorwerpen, maar deze zijn minder belangrijk.

Na de initiële infectie en het verdwijnen van de initiële symptomen in 10-14 dagen, wordt het virus inactief in de sensorische zenuwen en wordt het op latere leeftijd geactiveerd als reactie op verschillende soorten stress. Eenmaal geactiveerd, bereikt het virus opnieuw de huidlocaties waar het zich vermenigvuldigt, waardoor lokale huiduitslag ontstaat. De primaire infectie veroorzaakt symptomen zoals moeilijk en pijnlijk plassen, zwelling van de lymfeklieren en de vorming van zweren, zweren en uiteindelijk korsten. De genitale laesies zijn bijzonder pijnlijk en veroorzaken bij vrouwen pijnlijk urineren, brandende pijn en zwelling van de vulva. De andere algemene symptomen die worden opgemerkt zijn zwakte, hoofdpijn en koorts, die bij maximaal 24% van de patiënten worden opgemerkt in een onderzoek door Johnston en collega's in 2008.

Voor de diagnose worden PCR en serotypering gebruikt. Veel symptomen lijken op urineweginfecties; een urineonderzoek is nodig om de oorzaak uit te sluiten. Het wordt aanbevolen om te testen op andere seksueel overdraagbare aandoeningen (soa's), zoals chlamydia, gonorroe en HIV.

De primaire infecties verdwijnen binnen drie weken, zelfs zonder behandelingen. Er worden antivirale middelen zoals aciclovir, valaciclovir enz. gebruikt en de dosering, frequentie en duur van de behandeling worden door de zorgverleners bepaald op basis van het doel van de behandeling, dat wil zeggen voor de behandeling van primaire of recidiverende infecties of profylaxe. De primaire infecties vereisen langdurige behandelingen met hogere doses. De essentiële oliën, bijvoorbeeld pepermuntolie, eucalyptusolie en Australische tea tree olie, hebben antivirale eigenschappen en zijn effectief bij huidlaesies, aldus Paul Schnitzler (Universiteit van Heidelberg, Duitsland).

De preventie omvat het vermijden van fysiek contact met iemand met zweren in de genitale en anale regio, het gebruik van mannelijke condooms en het raadplegen van de arts voor preventieve antivirale therapie in geval van vermoedelijke blootstelling.

Wat is de behandeling voor het herpes simplex-virus?

Voor de behandeling van orale en genitale herpes zijn medicijnen en huismiddeltjes effectief. De medicijnen worden gebruikt om zowel primaire als terugkerende infecties te behandelen. De medicijnen zoals antivirale middelen en pijnstillers verminderen de frequentie, ernst en duur van de symptomen, maar genezen ze niet. In het geval van recidiverende infecties zijn de behandelingen zeer effectief als ze binnen 48 uur na de symptomen worden gestart. Voor de behandeling worden verschillende antivirale geneesmiddelen zoals valaciclovir, aciclovir en famciclovir gebruikt. De secundaire symptomen worden behandeld zodra ze zich voordoen.

Medicijnen: Er is geen medicijn beschikbaar dat de ziekte volledig geneest. De behandeling is gericht op het verlichten van de symptomen en het bieden van comfort aan de patiënt, zolang het virus zijn cyclus voltooit en het lichaam zichzelf herstelt. De artsen schrijven antivirale middelen voor, zoals aciclovir, famciclovir en valaciclovir. Nieuwe antivirale geneesmiddelen zoals cidofovir en foscarnet worden aanbevolen als het virus bestand is tegen de gebruikelijke antivirale geneesmiddelen. De antivirale geneesmiddelen voorkomen virale replicatie, helpen de symptomen onder controle te houden en verlagen het risico op virusuitscheiding. De crèmes en zalven met lokale verdovende middelen zoals tetracaïne (Viractin®, Pontocaine® en Ametop Gel), benzocaïne (Lanacane® en Dermoplast®) en lidocaïne (LidoRx® en Lidoderm®) zijn zonder recept verkrijgbaar en helpen de symptomen zoals pijn, jeuk, branderig gevoel en tintelingen onder controle te houden.

Voor een betere werkzaamheid en resultaat moet de behandeling worden gestart zodra (of binnen 24 uur) de tekenen zoals tintelingen en een branderig gevoel optreden. Het gebruik van antivirale medicijnen zorgt ervoor dat de symptomen 1-2 dagen eerder verdwijnen dan wanneer dergelijke medicijnen niet worden gebruikt, en de medicijnen verminderen de ernst van de symptomen. Verschillende antivirale geneesmiddelen die worden gebruikt voor de behandeling van HSV zijn:

Acyclovir (Zovirax®) is een geneesmiddel op recept verkrijgbaar als orale pillen en plaatselijke preparaten. Het verbetert de genezing en vermindert de ernst van pijn en andere symptomen van genitale herpes. Bij immuungecompromitteerde mensen vermindert het de verspreiding van het virus naar de andere lichaamsdelen en verlaagt daarmee het risico op complicaties. Voor een betere respons wordt in ernstige gevallen een IV-preparaat met aciclovir geïnjecteerd.

Denavir (Penciclover®) is een actuele crème die de terugkerende koortsblaasjes van orale herpes helpt behandelen. Het wordt als veilig beschouwd voor volwassenen ouder dan 12 jaar. Hoewel sommige zorginstellingen zoals CDC lokale preparaten voor genitale herpes ontmoedigen, wordt het nog steeds voorgeschreven.

Docosanol (Abreva®) traktaties recidiverende en ernstige herpes simplex labialis, de vaak voorkomende terugkerende infectie van de periorale weefsels en lippen veroorzaakt door HSV-1. Diverse studies bewijzen de veiligheid en effectiviteit ervan voor de HSL. Er zijn echter beperkte klinische gegevens beschikbaar.

Valaciclovir (Valtrex®) is verkrijgbaar in de vorm van orale pillen en wordt voorgeschreven voor de behandeling van primaire infecties en opflakkeringen van genitale en orale herpes. Mensen die een hoge frequentie van opflakkeringen ervaren, wordt gevraagd het dagelijks in te nemen als onderdeel van een onderdrukkende therapie. Het vermindert het risico op overdracht naar de seksuele partner en verlaagt het risico op verdere infecties. Het is veilig tijdens de zwangerschap omdat uit dierstudies is gebleken dat het risico op zwangerschapscomplicaties zeer laag is.

Famciclovir (Famvir®) wordt voorgeschreven voor genitale en orale herpes en is verkrijgbaar in de vorm van orale tabletten. Het wordt aanbevolen dat mensen een goede immuniteit hebben. De veiligheidsgegevens tijdens de zwangerschap zijn beperkt en worden niet voorgeschreven tijdens de zwangerschap. Uit de gegevens van de dierstudies blijkt dat het risico op zwangerschapscomplicaties laag is. Het wordt voorgeschreven voor recidiverende en eerste infecties, hoewel het geen voorkeursmedicijn is voor primaire infecties.

Deze antivirale medicijnen zijn goedgekeurd voor HSV. Sommige risico's en bijwerkingen zoals verwarring, slaperigheid, misselijkheid en hoofdpijn moeten echter bij de patiënten bekend zijn. Valaciclovir en aciclovir hebben vergelijkbare werkingsmechanismen en veroorzaken nierdisfunctie en worden bij nierpatiënten in lagere doses voorgeschreven of vermeden. Sommige antivirale geneesmiddelen veroorzaken gevaarlijke interacties met andere geneesmiddelen, en patiënten wordt geadviseerd om de apotheker te raadplegen voor geneesmiddelinteracties.

Een ander nuttig ding om te overwegen tijdens de behandeling is het aantal recidieven per jaar. Als een persoon minder dan zes jaarlijkse recidieven ervaart, adviseren de artsen vaak antivirale therapie voor elk recidief (intermitterende behandeling). Als de herhalingsfrequentie echter zeer hoog is, wordt vaak aanbevolen om gedurende een langere periode, bijvoorbeeld 6-12 maanden, antivirale geneesmiddelen te gebruiken (suppressieve behandeling). Het elimineert het risico op ziekten niet. De ernst van de symptomen en het risico van overdracht op andere mensen zijn echter aanzienlijk verminderd. De algemeen aanbevolen behandelplannen want herpes is;

Eerste behandeling: Een korte kuur met antivirale middelen gedurende 7-10 dagen wordt voorgeschreven in geval van tekenen of symptomen of een bevestigende diagnose. Het helpt de symptomen te voorkomen en gevaarlijke complicaties te voorkomen. De duur wordt verlengd als de symptomen in die tijd niet verbeteren. Na een eerste behandeling geven de zorgverleners verdere behandelrichtlijnen op basis van de frequentie van de opflakkeringen en de ernst van de klinische symptomen.

Intermitterende behandeling: Indien de symptomen na de initiële behandeling verdwijnen, wordt een intermitterende behandeling aanbevolen. Het herpesvirus blijft in het lichaam en veroorzaakt veel terugkerende infecties. Tijdens intermitterende behandeling worden de antivirale geneesmiddelen alleen gebruikt om een ​​opflakkering aan te pakken. De keuze voor een intermitterende behandeling hangt af van de zorgverleners, aangezien sommigen het gebruik ervan aanbevelen, terwijl anderen het niet voorschrijven.

Suppressieve behandeling: Het houdt in dat u gedurende langere tijd dagelijks lagere doses antivirale geneesmiddelen gebruikt. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg raden het aan in geval van een hoge frequentie van recidieven. Het is een preventieve maatregel en resulteert in een significante afname van het aantal recidieven en de ernst van de symptomen. Het verlaagt het risico op overdracht naar andere mensen. Er wordt onderzoek gedaan naar nieuwe behandelingsopties, zoals genbewerking en vaccinatie. Dierproeven voor beide hebben redelijke resultaten opgeleverd. De toepassing op mensen is echter nog ver weg.

Huismiddeltjes: Huismiddeltjes mogen alleen worden geprobeerd na overleg met de arts. Het bewijsmateriaal ter ondersteuning van huismiddeltjes is anekdotisch en er is meer wetenschappelijk bewijs nodig. Niettemin helpen sommige remedies de symptomen van het herpes simplex-virus te verlichten. Deze omvatten het gebruik van vrij verkrijgbare of op recept verkrijgbare pijnstillers zoals ibuprofen en paracetamol, baden of weken in zout en licht warm water, lauw water op de blaren gieten om de pijn tijdens het plassen te verzachten, aloë vera-gel op de huidzweren aanbrengen, loszittende kleding gebruiken voor beter comfort en irritatie vermijden, het aanbrengen van een lotion of een crème met een plaatselijk verdovingsmiddel zoals lidocaïne of benzocaïne op de urethra onmiddellijk voordat urineren en ijspakken gebruiken om de zweren te verzachten. Het ijs mag niet rechtstreeks op de zweren worden aangebracht en moet in een doek worden gewikkeld.

Wat zijn de risicofactoren die verband houden met het Herpes Simplex-virus?

Het risico op infecties is niet voor alle mensen hetzelfde, en mensen met een slechte immuniteit, gevorderde HIV-infecties, primaire immunodeficiëntie (een vorm van genetische immunosuppressie), die immunosuppressiva krijgen, bijvoorbeeld corticosteroïden, medicijnen tegen kanker enz., en patiënten die medische procedures zoals orgaantransplantaties ondergaan, lopen een groter risico. Demografische parameters zoals geslacht, leeftijd, etniciteit, zwaarlijvigheid, roken, enz. spelen een rol.

In een eerdere studie gepubliceerd in het European Journal of Epidemiology in 2001 werden verschillende risicofactoren voor HSV-1 opgemerkt. De gegevens zijn verzameld met behulp van een vragenlijst onder 596 studenten in de leeftijd van 17-41 jaar uit twee regio's. De volgende risicofactoren werden geïdentificeerd (een oneven ratio betekent een verband tussen blootstelling en risico, en een hoge oneven ratio betekent een hoger risico):

1. Geschiedenis van orale laesies: Het virus was latent bij de mensen die de infectie in het verleden hadden. Het infectiepercentage van HSV-1 voor beide regio's was maar liefst 55,3% bij de mensen die in de afgelopen twaalf maanden orale laesies hadden gehad.
2. Seksuele geschiedenis: Geslachtsgemeenschap fungeert als een vorm van ziekteoverdracht, en de leerlingen die in de afgelopen maanden geslachtsgemeenschap hebben gehad, lopen een hoger risico op HSV-1-infectie (odd ratio: 1,88).
3. Hoge stress: Mensen die worden blootgesteld aan hogere stressniveaus hebben een slechte immuniteit en vertonen een hoog risico (oneven verhouding: 1,79).
4. Seropositiviteit voor HSV-1: De seropositiviteit voor HSV-1 is zeer hoog en de meeste mensen zijn positief voor het virus zonder klinische symptomen. De seropositieve mensen hebben een hoger risico op het ontwikkelen van ziekten (odd ratio: 6,90).

Op dezelfde manier werden de risicofactoren voor een HSV-2-infectie gerapporteerd door een ander onderzoek , gepubliceerd in de Sexually Translied Infections in 2001. Voor het onderzoek werden gegevens van 3306 vrouwen gebruikt. Verschillende geïdentificeerde risicofactoren voor HSV-2-seropositiviteit zijn:

1. In het verleden een Chlamydia-infectie hebben gehad: Mensen die in het verleden een Chlamydia-infectie hebben gehad, lopen een hoger risico.
2. Leeftijd bij eerste seks: Seks op jonge leeftijd verhoogt het risico op genitale herpes. Vrouwen die hun eerste geslachtsgemeenschap hebben op de leeftijd van 15 jaar of jonger, hebben 70% meer kans op antistoffen tegen HSV-2.
3. Geschiedenis van andere seksueel overdraagbare infecties: Mensen met een voorgeschiedenis van andere soa's, bijvoorbeeld een infectie met het humaan papillomavirus en syfilis, lopen een hoger risico.
4. Aantal seksuele partners: Vrouwen die lange tijd meer dan één seksuele partner hebben gehad, hebben een dubbel risico op HSV-2.
5. Aziatische afkomst: Patiënten geboren in Noord-Aziatische of Zuidoost-Aziatische landen lopen een hoger risico.
6. Diverse factoren: Enkele andere factoren die verband houden met een hoger risico op genitale herpes zijn het aantal levendgeborenen, het aantal zwangerschappen, de aanwezigheid van genitale herpes bij de seksuele partner, het hebben van een herpesinfectie in het verleden, een lager opleidingsniveau en een hoge leeftijd.

Wat zijn de complicaties van het herpes-simplexvirus als het niet wordt behandeld?

Beide soorten herpesinfecties zijn zeer besmettelijk en verspreiden zich snel van de ene persoon naar de andere en veroorzaken bij sommige patiënten ernstige complicaties. De complicaties van verschillende soorten herpes zijn:

Complicaties van HSV-1 (orale herpes): Het is voor de meeste mensen een milde infectie en de symptomen blijven zonder complicaties. De complicaties komen voor bij mensen op hoge leeftijd met verschillende chronische ziekten en een verzwakt immuunsysteem. De complicaties omvatten uitdroging als gevolg van beperkte waterinname in geval van ernstige orale blaren en encefalitis. Bij encefalitis bereikt het virus de hersenen en veroorzaakt daar ontstekingen. Het is in de meeste gevallen niet dodelijk en veroorzaakt alleen griepachtige symptomen. Andere complicaties zijn huidinfecties, herpes whitlow (een abces in de zachte weefsels) en blaren op de vingers als het kind aan de vingers zuigt. Het virus dat zich naar de ogen verspreidt, veroorzaakt ontstekingen en zwellingen van de ogen en een infectie van het hoornvlies, wat leidt tot blindheid.

Complicaties van HSV-2 (Genitale herpes): Genitale herpes is mild tot onschadelijk, maar er bestaat nog steeds een risico op complicaties. Kleine complicaties zijn onder meer ontstekingen rond het rectum en de blaas, die pijn en zwelling veroorzaken. Het voorkomt het ledigen van de blaas en er is vaak een katheter nodig om de blaas te legen. Meningitis is een zeldzame complicatie die ontstaat wanneer het virus de vliezen rondom de hersenen en het ruggenmerg bereikt en veroorzaakt. Virale meningitis is echter een milde aandoening en verdwijnt doorgaans vanzelf. Een zelfs zeldzame complicatie is encefalitis.

De aanwezigheid van HSV verhoogt het risico op diverse andere seksueel overdraagbare infecties. Scheuren in de huid vergemakkelijken het binnendringen van ziektekiemen in het lichaam, waardoor lokale en systemische infecties ontstaan. Misschien wel de ernstigste complicatie van genitale herpes is de neonatale herpes. De infectie wordt tijdens de bevalling of zwangerschap op het kind overgedragen en veroorzaakt blindheid, hersenbeschadiging en zelfs de dood van de baby. Naast HSV-1 en HSV-2 veroorzaken verschillende andere soorten herpes verschillende complicaties, bijvoorbeeld

Varicella zoster-virus (HSV-3): Het veroorzaakt gordelroos en waterpokken. De infectie is normaal gesproken mild; in sommige gevallen veroorzaakt het echter ernstige complicaties leidend tot het toxische shocksyndroom, chronische pijn, zosterparese (motorische zwakte van een spiergroep), ziekten van de bloedvaten en ogen, meningo-encefalitis, cerebellitis (ontsteking van de spieren), myelopathieën (verwondingen aan het ruggenmerg) en longontsteking. Het risico op complicaties is groter bij mensen met een slechte immuniteit (Maria A. Nagel, MD).

Epstein Barr-virus (HSV-4): Het is de oorzaak van infectieuze mononucleosis die zelden ernstig is. Het veroorzaakt zelden complicaties en blijft vaak onopgemerkt. De complicaties zijn ontstekingen van de hartspier, encefalitis en lymfoom (kanker van de lymfeklieren).

Cytomegalovirus (HSV-5): Het veroorzaakt infecties zoals mononucleosis en hepatitis. Bij mensen met een goede immuniteit verloopt de infectie ongecompliceerd. Mensen met een slechte immuniteit hebben een risico op longontsteking en encefalitis. Het virus wordt soms tijdens de bevalling en de zwangerschap overgedragen op pasgeboren baby's en veroorzaakt complicaties zoals vroeggeboorte, slechte leverfuncties, longontsteking, hersenverlamming, vertragingen in de neurologische ontwikkeling, perceptief gehoorverlies en toevallen.

Hoe beïnvloedt het herpes-simplexvirus vrouwen tijdens de zwangerschap en de bevalling?

Herpesinfecties veroorzaken levensbedreigende complicaties bij pasgeboren baby's als ze tijdens de zwangerschap of bevalling worden opgelopen. De impact op de zwangerschap en geboorte hangt af van het tijdstip van de infectie.

Vrouwen besmet vóór de zwangerschap of in het eerste trimester van de zwangerschap: Het risico om infecties door te geven aan pasgeboren baby's is zeer laag als de vrouwen vóór de zwangerschap of in het eerste trimester van de zwangerschap besmet raken, en één onderzoek merkte op dat slechts 1% van de baby's van de moeders die in het laatste trimester van de zwangerschap zijn geïnfecteerd, tijdens de geboorte zijn geïnfecteerd. Zwangere vrouwen moeten vóór de geboorte op tekenen van infectie letten en bij tekenen een arts raadplegen. Als er geen tekenen zijn, is er geen risico voor de zwangerschap en vindt er een normale geboorte plaats. Als er echter tekenen of een bevestigde diagnose van HSV zijn, wordt een keizersnede aanbevolen, omdat dit het risico op overdracht op de pasgeboren baby aanzienlijk verkleint.

Er wordt geschat dat 13% van de zwangere vrouwen met HSV een uitbraak ervaart op het moment van de bevalling, en het risico op een uitbraak wordt verlaagd door dagelijks preventief gebruik van antivirale medicijnen vanaf 35 weken zwangerschap en gedurende de hele bevalling. De behandeling vergroot de kans op een normale geboorte, aangezien wordt opgemerkt dat slechts 4% van de vrouwen die antivirale medicijnen hebben gekregen een keizersnede nodig had, vergeleken met 13% van de geïnfecteerde vrouwen die geen behandeling kregen.

Vrouwen besmet in de latere stadia van de zwangerschap: Het risico dat de infectie wordt doorgegeven aan de baby neemt aanzienlijk toe naarmate de zwangerschap vordert, en er wordt opgemerkt dat het risico 30-50% wordt als de vrouw in het derde trimester wordt geïnfecteerd. Daarom wordt aan vrouwen die in het laatste trimester een infectie oplopen een keizersnede aanbevolen. Om infectie in het laatste trimester te voorkomen, is het noodzakelijk om seks (zowel oraal als genitaal) met de patiënten of vermoedelijke patiënten te vermijden. De eerste uitbraken bij zwangere vrouwen veroorzaken ernstigere symptomen en worden behandeld met antivirale geneesmiddelen zoals aciclovir. Als de symptomen zeer ernstig zijn, worden de medicijnen intraveneus toegediend. De verdere uitbraken zijn niet ernstig en er worden normaal gesproken geen antivirale medicijnen gebruikt. De medicijnen worden alleen gebruikt in gecompliceerde gevallen of bij ernstige symptomen.

HSV-infectie en de gezondheid van pasgeboren baby's: De overdracht van infecties op pasgeboren baby's veroorzaakt neonatale herpes. Het resulteert in ernstige symptomen zoals toevallen, schade aan vitale organen zoals het hart, de longen en de lever; terugkerende en ernstige zweren in de mond, geslachtsorganen, ogen en huid; gecompliceerde infecties zoals virale meningitis; doofheid en blindheid.

Hoe herpes simplex-virus voorkomen?

De herpes simplex-virussen worden verkregen via intieme relaties (niet noodzakelijkerwijs seksueel), en familieleden behoren tot de meest voorkomende bronnen. Er is geen goedgekeurd vaccin beschikbaar om HSV te voorkomen. Sommige strategieën helpen echter de overdracht van virussen te verminderen. Deze omvatten:

Het vermijden van contact: Bij een actieve orale uitbraak moeten de patiënten contact vermijden, zoals het delen van lippenbalsem, handdoeken, waterflessen, glazen en ander keukengerei en kussen. Dergelijke maatregelen elimineren het risico echter niet, aangezien de overdracht ook plaatsvindt via asymptomatische patiënten.

Rol van zorgverleners: Om het risico te voorkomen, moeten gezondheidswerkers waakzaam zijn als ze infectieuze agentia van de ene persoon naar de otters overbrengen. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg moeten handschoenen gebruiken om patiënten met actieve of vermoedelijke infecties te onderzoeken. Risicovolle procedures zoals bronchoscopie en uitzuiging moeten worden uitgevoerd met de juiste mond- en oogbescherming.

Patiëntvoorlichting: Patiënten met mond- en genitale zweren moeten worden voorgelicht over de risico's die zij vormen voor hun intieme partners en over de overdracht en preventie van infecties tijdens de zwangerschap, die gevaarlijk zijn voor de baby.

Voorzorgsmaatregelen tijdens seksuele activiteiten: Om het risico op overdracht te verminderen, moeten de barrières voor orale en vaginale seks worden gebruikt. Condooms verlagen bijvoorbeeld het risico op overdracht wanneer de patiënt het virus uitscheidt.

Voorzorgsmaatregelen voor atleten: Het risico op cutane herpesvirussen is groter bij atleten, bijvoorbeeld worstelaars. De atleten met de symptomen mogen pas deelnemen aan contactsporten zodra de laesies zijn opgedroogd en het korststadium zijn binnengegaan. Het gebruik van preventieve antivirale geneesmiddelen vermindert het risico op een uitbraak bij patiënten die al dan niet een voorgeschiedenis van het herpesvirus hebben, door de overdracht te verminderen. Daarom raden sommige deskundigen aan dat sporters, ongeacht de geschiedenis van het herpesvirus, dagelijks 1 gram valaciclovir moeten innemen tijdens hun zomerkamp. Er werd opgemerkt dat dit het risico op de uitbraak verkleinde door 87%.

Voorzorgsmaatregelen tijdens de zwangerschap: Om het risico en de overdracht tijdens de zwangerschap te verminderen, wordt de HSV-status van beide ouders bepaald met behulp van laboratoriumtests, en de vrouwen met een hoog risico moet worden gevraagd om het oro-genitale contact te verminderen, vooral in de periode rond de zwangerschap. De aanbevelingen variëren van staat tot staat. De keizersnede verlaagt echter het risico op overdracht bij pasgeborenen bij vrouwen die de virussen vlak voor de bevalling uitscheiden. Er worden onderzoeken uitgevoerd om de voordelen en risico's van profylactische antivirale behandeling te begrijpen. Indien nodig mogen beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg het alleen aanbevelen nadat de potentiële voordelen en risico's zijn afgewogen.

Veiligheidstips: Naast de hierboven genoemde voorzorgsmaatregelen met betrekking tot verschillende mensen die betrokken zijn bij de gezondheidszorg, zijn er enkele nuttige tips voor patiënten. Dit zijn;

• De patiënten mogen de signalen niet verbergen voor hun partners en hen er eventueel van op de hoogte stellen. Het is belangrijk om toekomstige partners te informeren vóór intimiteit.
• De patiënten moeten zich bewust zijn van en alert zijn op de symptomen. Vermijd nauw contact met de mensen als de symptomen aanwezig zijn en blijf dit doen nadat de symptomen enkele dagen zijn verdwenen.
• De handen moeten worden gewassen met een antiseptische oplossing of zeep van goede kwaliteit na contact met de zweren, lichaamsafscheidingen of elke verdachte persoon.
• De patiënten moeten latex mannencondooms gebruiken, ook al bieden deze geen 100% bescherming.
• Raadpleeg de zorgverlener voor onderdrukkende therapie en gebruik deze regelmatig indien aanbevolen.

Ondanks alle maatregelen wordt het virus nog steeds overgedragen en verkregen door asymptomatische mensen, en het is belangrijk om waakzaam te zijn over de tekenen en symptomen.

Preventie van neonatale herpes: De voorzorgsmaatregelen zijn nodig om het risico van virale overdracht op de pasgeboren baby te verkleinen. Als de mannelijke partner herpes heeft en de vrouwelijke partner niet, vermindert het gebruik van mannelijke condooms het risico op overdracht. Het risico is echter niet uitgesloten. Het is dus beter om seks te vermijden, omdat er geen reden is om een ​​baby vlak voor de bevalling te riskeren. In het zeldzame geval van overdracht op de baby wordt de baby behandeld met antivirale geneesmiddelen. Er is geen bewijs dat het via de moedermelk wordt overgedragen. Dus tenzij er zweren op de borsten zijn, is het veiliger om de baby borstvoeding te geven. Iedereen die koortsblaasjes of HSV-laesies heeft of dit in het recente verleden heeft gehad, mag de baby niet vasthouden. De ouders moeten erop aandringen dat iedereen die de baby wil vasthouden, eerst de handen wast.

Tijdens de bevalling wordt de volgende precaire belofte gedaan om het risico op virusoverdracht naar de baby te verlagen.

• Raadpleeg de verloskundige of gynaecoloog en zorg ervoor dat de zorgverlener op de hoogte is van de situatie
• Informeer de zorgverlener over de tekenen die aanwezig zijn als er geen zichtbare tekenen zijn, zoals een brandend gevoel en jeuk
• Vraag de zorgverlener om dit niet te doen breek de zak eerder omdat deze beschermt tegen de daar aanwezige virussen
• Controleer de baby gedurende ten minste drie weken na de bevalling op tekenen van herpesinfectie zoals slechte eetlust, chagrijnigheid, huiduitslag en koorts en informeer de betrokken kinderarts.

Hoe is het herpes simplex-virus gerelateerd aan HIV?

Acquired immunodeficiency syndrome (AIDS), veroorzaakt door het humaan immunodeficiëntievirus, vernietigt het immuunsysteem. Het vernietigt effectief het vermogen van het lichaam om infecties af te weren. Bijgevolg hebben mensen met HIV een hoger risico op infecties, waaronder HSV, en ervaren ze ernstiger symptomen dan mensen met een normaal immuunsysteem. Het risico op HIV-besmetting bij mensen met een HSV-2-infectie is drie keer hoger dan bij de algemene bevolking (Katherine J. Looker, PhD en collega's, 2017). HSV wordt geclassificeerd als een 'bepalende aandoening' voor AIDS, omdat AIDS wordt vermoed bij mensen die een hogere frequentie van episoden en ernstige symptomen ervaren die langer dan een maand aanhouden en de slokdarm, bronchiën en longen aantasten.

Bovendien suggereert het bewijs dat de overdracht van HIV verband houdt met HSV-2. De actieve herpes simplex-virusinfectie verhoogt de HIV-virale uitscheiding, dat wil zeggen de afgifte van HIV-deeltjes uit slijmvliesweefsels. Mensen met een niet-detecteerbare HIV-lading in de andere lichaamsvloeistoffen hebben dus vaak een detecteerbare virale lading in de genitale afscheidingen. Antivirale therapie voor HSV verlaagt het risico op symptomatische HSV-infecties. Het is echter vaak niet effectief om de verspreiding van HIV-virussen te verminderen.

Daarom hebben HIV-positieve patiënten met een actieve HSV-2-infectie een 3-4 keer hoger risico om HIV door te geven aan hun seksuele partners. Op dezelfde manier lopen HIV-negatieve patiënten die lijden aan een actieve HSV-2-infectie een hoger risico om HIV te krijgen. Het wordt toegeschreven aan verschillende factoren, zoals de aanwezigheid van open zweren die gemakkelijke toegang tot HIV mogelijk maken en de actieve binding van HIV aan de macrofagen die aanwezig zijn op de plaats van actieve infectie. Dergelijke factoren maken het mogelijk dat HIV via de mucosale barrières van de anus en de vagina wordt overgedragen en in de bloedbaan terechtkomt.

Hoe besmettelijk is HSV-1 genitaal?

HSV-1, de oorzaak van koortsblaasjes, is verantwoordelijk voor een derde van de gevallen van genitale herpes. Het is zeer besmettelijk en wordt gemakkelijk doorgegeven via de genitale en orale route, via mond-op-mondcontact en andere contacten zoals mond op geslachtsdelen, geslachtsdelen op mond en geslachtsdelen op geslachtsdelen. Het betekent dat genitale herpes ontstaat als iemand orale seks heeft met een patiënt met koortsblaasjes. Het is een ernstige zorg omdat 70% van de Britse bevolking koortsblaasjes krijgt als gevolg van HSV-1. Zowel HSV-1 als HSV-2 houden verband met genitale herpes, maar de meeste gevallen worden veroorzaakt door HSV-2.

HSV-1 komt echter veel vaker voor dan HSV-2, dus er is een aanzienlijk risico op het krijgen van genitale herpes bij een patiënt met koortsblaasjes. Het omgekeerde gebeurt ook, hoewel het risico zeer groot is. Het betekent dat het mogelijk is dat iemand die orale seks heeft met een persoon die genitale herpes heeft als gevolg van HSV-2, orale zweren krijgt. Het is belangrijk om te onthouden dat zowel genitale herpes als zweertjes in de mond van de ene persoon op de andere worden overgedragen, zelfs als er geen symptomen zijn (asymptomatische uitscheiding). Het is dus erg moeilijk om de overdracht van het herpes simplex-virus te voorkomen vanwege de zeer besmettelijke aard ervan, en de preventieve protocollen bieden een gedeeltelijke mate van bescherming.

Wat zijn veel voorkomende misvattingen over het herpes simplex-virus?

Herpes simplex-virus, met name genitale herpes, is een veel voorkomende ziekte en inspireert tot de populaire verbeelding. Als gevolg hiervan is het de focus geworden van veel misvattingen. Hier zijn enkele misvattingen die eraan verbonden zijn en hun waarheid.

Herpes is een zeldzame ziekte en er zijn maar weinig mensen die risico lopen.

Waarheid: Precies het tegenovergestelde is waar. Het herpes simplex-virus komt vaker voor dan velen dachten. Ongeveer 67% van de wereldbevolking onder de 50 jaar krijgt koortsblaasjes en andere laesies als gevolg van HSV-1, avolgens WHO. Iemand die koortsblaasjes ontwikkelt, behoort dus tot de meerderheidsgroep. Op dezelfde manier heeft 13% van de wereldbevolking HSV-2, de belangrijkste oorzaak van genitale herpes. Uit beide statistieken blijkt dat het een veel voorkomende aandoening is.

De aanwezigheid van koortsblaasjes op de mond weerspiegelt de aanwezigheid van seksueel overdraagbare infecties.

Waarheid: Het is niet noodzakelijkerwijs waar. De koortslip ontstaat door HSV-1, wat geen soa is. Het wordt overgedragen via oraal contact en niet via seksuele activiteiten. De genitale herpes veroorzaakt door HSV-2 wordt zelden geassocieerd met koortsblaasjes.

HSV is voornamelijk een ziekte van de geslachtsorganen.

Waarheid: Mensen beschouwen herpes als een korte vorm van genitale herpes. Daarom wordt aangenomen dat herpes genitale herpes betekent. Er zijn echter twee hoofdtypen herpes, HSV-1 en HSV-2. Het meest voorkomende type, HSV-1, wordt niet geassocieerd met genitale aandoeningen en veroorzaakt orale zweren.

Genitale herpes is een ziekte van promiscue mensen.

Waarheid: Genitale herpes is een veel voorkomende seksueel overdraagbare aandoening. Het hebben van meer seksuele partners verhoogt het risico om het te verwerven. Het is echter niet nodig; sommige mensen lopen genitale herpes op met slechts één seksuele partner. Het verantwoordelijke virus blijft heel lang in het lichaam en wordt soms ziektevrij overgedragen.

Mannencondooms elimineren het risico op genitale herpes.

Waarheid: Hoewel mannelijke condooms tot de preventieprotocollen behoren en het risico verminderen, elimineren ze het risico niet, en mensen die condooms gebruiken, krijgen nog steeds genitale herpes. Dit gebeurt omdat de condooms niet de hele huid bedekken en soms scheuren. Mannencondooms bieden nog steeds een redelijke veiligheidsmarge. Uit een onderzoek uit 2016 waarbij veel onderzoekers betrokken waren, bleek dat het gebruik van condooms het risico op overdracht van man op vrouw via seks met 96% vermindert (Clinical Infectious Diseases, 2016).

Genitale herpes is gemakkelijk te herkennen omdat het altijd zichtbare tekenen en symptomen veroorzaakt.

Waarheid: Genitaal Herpes wordt door verschillende mensen anders ervaren. Sommige mensen ontwikkelen symptomen zoals zweren en zweren, terwijl anderen geen symptomen ontwikkelen en asymptomatisch blijven. Onder de symptomatische mensen ontwikkelt de meerderheid symptomen die niet uitsluitend worden toegeschreven aan genitale herpes, en slechts een minderheid ontwikkelt gemakkelijk herkenbare symptomen. Hoewel het, net als andere virale aandoeningen, niet volledig behandelbaar is, wordt het behandeld met behulp van een verscheidenheid aan medicijnen, en de zichtbare symptomen verdwijnen uiteindelijk zelfs laag en gemakkelijker beheersbaar kanker.

Genitale herpes is niet behandelbaar.

Waarheid: Het is niet waar. Hoewel het, net als andere virale aandoeningen, niet volledig behandelbaar is, wordt het behandeld met behulp van een verscheidenheid aan medicijnen, en verdwijnen de zichtbare symptomen uiteindelijk. De intensiteit van recidiverende infecties is zelfs laag en gemakkelijker beheersbaar. De tijdige behandeling vermindert de duur van ziekten en het terugkeren van de ziekte en de overdracht ervan naar de gevoelige bevolking. Het is dus verre van een onbehandelbare plaag.

Genitale herpes is de oorzaak van baarmoederhalskanker.

Waarheid: Genitale herpes heeft geen verband met baarmoederhalskanker. Baarmoederhalskanker wordt veroorzaakt door een ander virus, het humaan papillomavirus (HPV). HPV is seksueel overdraagbaar en veroorzaakt wratachtige laesies. Dat is de reden waarom sommige mensen verkeerd begrepen dat het genitale herpes was.

Een complete soa-testkit detecteert genitale herpes.

Waarheid: Een complete soa-testkit bevat normaal gesproken geen genitale herpes. De beste en enige manier om de aandoening te diagnosticeren is door naar de dokter te gaan als er tekenen zijn. De monsters worden genomen en voor diagnose naar het laboratorium gestuurd. HSV is een te vaak voorkomende infectie om een ​​bron van zorg te zijn.

Alleen penetrerende seks brengt genitale herpes over.

Waarheid: Genitale herpes heeft nauw huid-op-huid contact nodig. Anale of vaginale seks is dus niet nodig en wordt overgedragen via huid-op-huidcontact, genitaal-op-mondcontact, mond-op-mondcontact enz. Het wordt overgedragen via orale seks als de partner koortsblaasjes heeft, wat resulteert in zweren in het genitale gebied. Tandmoeders of condooms bieden enige bescherming tegen virale overdracht. Toch ontwikkelen sommige mensen ondanks alle maatregelen HSV.

Als een man monogaam is en toch herpes krijgt van de vrouwelijke partner, is de kans groot dat het vrouwtje geslachtsgemeenschap heeft met een ander mannetje.

Waarheid: Hoewel het een mogelijkheid is, is het niet noodzakelijkerwijs waar. Het is mogelijk om in een laat verleden genitale herpes van iemand te krijgen zonder het te weten. Het virus blijft inactief en wordt onlangs geactiveerd als reactie op stress. Sommige mensen hebben het virus in hun lichaam en blijven het hun hele leven doorgeven. Het is dus ongepast om de vrouwelijke partner de schuld te geven.

Genitale herpes wordt alleen overgedragen via actieve laesies.

Waarheid: Actieve blaren en zweren vergemakkelijken de overdracht. Overdracht vindt echter plaats zonder zweren en blaren. Het is te wijten aan asymptomatische virusuitscheiding waarbij de patiënten het virus zonder enige symptomen uitscheiden. Daarom is het ter bescherming goed om mannelijke condooms en beflapjes te gebruiken bij vaginale en orale seks. Het risico op overdracht is groter bij een actieve infectie.

Een aften en herpes zijn dezelfde dingen.

Waarheid: Beide worden vaak verward, maar zijn verschillende omstandigheden. Herpes is een besmettelijke ziekte die zweren rond de geslachtsorganen en de mond veroorzaakt. De zweren en zweren zijn gevuld met pus en barsten uiteindelijk, wat ongemak en pijn veroorzaakt en korstjes vormt om te genezen. De aften zijn echter niet besmettelijk en niet-viraal en ontwikkelen zich in de wangen en lippen. De aften verschillen van herpeszweren omdat ze een witachtige, zachte rand hebben en op roze kraters lijken. De aften worden toegeschreven aan diverse oorzaken, zoals hormonale veranderingen en een slechte immuniteit.

De partners kunnen de aanwezigheid van HSV-2 gemakkelijk identificeren en de andere partner hierover informeren.

Waarheid: Herpes is een zeer stiekeme infectie. Het bestaat soms zonder tekenen in het lichaam en wordt gedurende die periode tussen partners overgedragen. Daarom zijn patiënten met HSV-2 zich er vaak niet van bewust. Het is waarschijnlijk dat zelfs als iemand ervan op de hoogte is, hij of zij waarschijnlijk de mythen over het herpes simplex-virus zal geloven en de informatie voor zijn partner zal verbergen.

Er is een vaccin beschikbaar tegen het herpesvirus.

Waarheid: Helaas zijn er geen vaccins of een goede remedie beschikbaar voor HSV. Wetenschappers hebben er moeite mee om dit te bereiken, maar het gedrag en de aard van het virus belemmeren de ontwikkeling van effectieve vaccins. Alleen de behandeling met antivirale middelen is de beschikbare behandelingsoptie.

Leven met iemand met HSV is erg riskant.

Waarheid: Het is niet waar. Er bestaat een risico op overdracht. Het wordt echter verminderd met behulp van antivirale medicijnen en preventieprotocollen, en samenleven met de patiënt is niet noodzakelijkerwijs riskant. Bovendien zijn er naast de partner nog veel meer manieren om de HSV te verwerven.

Herpes wordt overgedragen via bloed.

Waarheid: Het is niet waar. Hoewel de diagnose via bloedonderzoek wordt gesteld, wordt de ziekte niet via het bloed overgedragen. Het is veilig om bloed te doneren zodra er geen actieve laesies meer zijn en de koortslip genezen is. In het geval van antivirale behandeling moet de bloedtransfusie 48 uur of langer worden uitgesteld, zoals de arts aanbeveelt.

Aanwezigheid van herpes vereist langdurig condoomgebruik.

Waarheid: Condooms zijn nuttig. De beslissing om het wel of niet te gebruiken moet echter worden genomen na overleg met de partner. Condooms zijn niet 100% effectief en andere maatregelen, bijvoorbeeld het vermijden van seks tijdens een actieve infectie en het gebruik van tandmoeders en antivirale medicijnen, zijn noodzakelijk.

De herpes wordt altijd overgedragen op de pasgeborene tijdens de bevalling van een baby.

Waarheid: Het is een mogelijkheid, maar geen zekerheid. De preventieve maatregelen verminderen het risico van overdracht op de baby. Hoewel 2-3% van de zwangere vrouwen in Groot-Brittannië herpes heeft, wordt neonatale herpes bij slechts een fractie van de baby's gediagnosticeerd.

Wordt het herpes simplex-virus beschouwd als een SOA?

Ja, genitale herpes veroorzaakt door het herpes simplex-virus type-2 (HSV-2) en minder vaak door herpes simplex type-1 (HSV-1) wordt beschouwd als een van de meest voorkomende seksueel overdraagbare aandoeningen (SOA's). Het wordt overgedragen via alle seksuele activiteiten, zoals orale seks, vaginale en anale seks. Genitale herpes wordt echter op niet-seksuele manieren overgedragen, zoals het delen van persoonlijke spullen en kussen. Het gebruik van veilige sekspraktijken is nuttig voor de preventie van SOA's, waaronder herpes. Het is dus belangrijk om professionele hulp te zoeken als er tekenen zijn van genitale herpes, en de partner moet over de aandoening worden geïnformeerd. Seksuele activiteiten moeten worden vermeden zodra de actieve zweren aanwezig zijn. Een ander ding om op te merken is dat niet alle soorten herpesvirussen genitale herpes veroorzaken, en seksuele activiteiten behoren tot de andere nauwe contacten die het risico verhogen.

Is herpes een besmettelijke ziekte?

Ja, de ziekten veroorzaakt door het herpesvirus zijn besmettelijk en worden tijdens nauw contact van de ene persoon op de andere overgedragen. De ziekten worden zowel tijdens de actieve infectie als tijdens de latente fase doorgegeven, maar het risico is groter in de actieve fase. Er is veilig gedrag nodig en er moeten voorzorgsmaatregelen worden genomen om het risico op overdracht te voorkomen of op zijn minst te verlagen. Alle soorten ziekten die door herpesvirussen worden veroorzaakt, inclusief de meest voorkomende typen (type 1 en type 2), worden overgedragen tijdens nauw contact. Niet alle mensen die de ziekte krijgen, ontwikkelen echter noodzakelijkerwijs de symptomen.

Het virus wordt verspreid door contact, zoals het aanraken van de zweren en blaren, het delen van persoonlijke spullen zoals handdoeken, scheermesjes enz., en het deelnemen aan orale of vaginale seks en zoenen. Vanwege de asymptomatische virusuitscheiding is het mogelijk om zelfs zonder klinische symptomen een infectie van een persoon op te lopen. Gezien de hoge prevalentie van herpes simplex-virussen is het waarschijnlijk dat iemand het virus oploopt, maar gedurende zijn hele leven geen symptomen ontwikkelt. Het gebruik van preventieve maatregelen en preventieve therapie verlaagt het risico op overdracht naar de gevoelige persoon. Het risico is echter nooit uitgesloten.

Kan het herpes simplex-virus worden genezen?

Nee, momenteel is er geen remedie beschikbaar voor het herpes simplex-virus. Antivirale middelen helpen de symptomen onder controle te houden, de ernst van de symptomen te verminderen en de overdrachtssnelheid te verlagen, maar ze elimineren het virus niet. De patiënten blijven het virus nog lange tijd uitscheiden, zelfs nadat de symptomen zijn verdwenen. Bij ziekteverschijnselen moeten de patiënten de zorgverlener raadplegen voor nauwkeurige en betrouwbare informatie over de behandelings- en preventiemogelijkheden. Er wordt onderzoek gedaan naar de behandeling en de ontwikkeling van vaccins voor het herpes simplex-virus.

HSV-1 veroorzaakt koortsblaasjes en koortsblaasjes in of rond de mond. Het is een zeldzame oorzaak van genitale herpes. HSV-2 is de belangrijkste oorzaak van genitale herpes en veroorzaakt pijnlijke blaren in de anale en genitale gebieden. Alle ziekten veroorzaakt door herpesvirussen zijn besmettelijk. Na verloop van tijd begint het immuunsysteem van het lichaam immuniteit te ontwikkelen, waardoor de symptomen verdwijnen. Toch blijft het virus in het lichaam, en geen enkele behandeling of immuunmechanisme kan het uit het lichaam verwijderen.

Is er een crème voor herpes?

Ja, er zijn verschillende crèmes verkrijgbaar die herpeslaesies helpen behandelen. De actuele crèmes zijn zowel zonder recept als op recept verkrijgbaar. Enkele veel voorkomende voorbeelden zijn;

Zovirax® (aciclovir 5%): Het is een antivirale crème die wordt aanbevolen voor orale herpes en voor de behandeling van huiduitslag veroorzaakt door gordelroos en waterpokken. Het werkt door het vermogen van het virus om zich voort te planten te remmen. Het wordt goed verdragen, heeft minder bijwerkingen en verkort de verwachte duur van een uitbraak met bijna een halve dag. Het wordt minstens vijf keer per dag op de zweren aangebracht, of zoals de arts aanbeveelt.

Denavir® (Penciclovir 1%): het is een antivirale crème op recept voor herpes. Het werkt op dezelfde manier als de Zovirax. Het wordt om de twee uur aangebracht of zoals aanbevolen door de arts.

Xerese (aciclovir+hydrocortison): Het bevat 1% hydrocortison en 5% aciclovir. Het verbetert de genezingstijd en verlaagt de herhalingsfrequentie.

Alle bovengenoemde antivirale crèmes zijn duur en moeten worden gebruikt zoals de arts aanbeveelt.

Daarnaast zijn er nog enkele andere lokale producten die worden gebruikt om de symptomen van herpes te behandelen:

Hydrocortisoncrème: Het is een topische corticosteroïde verkrijgbaar in verschillende vormen zoals lotions, zalven en crèmes. De sterkten van 1% of lager zijn zonder recept verkrijgbaar, en hogere sterkten zijn op recept verkrijgbaar. Het vermindert symptomen zoals pijn, jeuk en roodheid, maar behandelt of voorkomt het virus niet. Het is goedkoop en veroorzaakt milde bijwerkingen zoals roodheid, jeuk en droogheid.

Abreva (Docosanol): Het is OTC verkrijgbaar en beïnvloedt de hechting van HSV aan de lichaamscellen. Het verlicht de ernst en de pijn die gepaard gaat met de zweren en verkort de duur van de uitbraak. Het moet zo snel mogelijk na het verschijnen van de tekenen minstens vijf keer per dag worden aangebracht. Het is goedkoper dan veel andere antivirale producten en veroorzaakt minimale bijwerkingen.

Lysine crème: Lysine behoort tot de essentiële aminozuren die het lichaam niet kan aanmaken en die van buitenaf moet worden toegediend. Lysine werkt doordat de niveaus van een ander aminozuur, arginine, verlaagt. Het virus heeft arginine nodig om zichzelf te vermenigvuldigen. De resulterende remming van de virusreplicatie verlaagt de frequentie en ernst van de symptomen. Er zijn echter beperkte gegevens over de werkzaamheid en veiligheid beschikbaar.