Okołanie żeńskie narządów płciowych: definicja, jak to działa, typy i fakty

Okaleczanie żeńskich narządów płciowych

Okaleczanie żeńskich narządów płciowych (FGM) lub obrzezanie kobiet oznacza całkowite lub częściowe usunięcie żeńskich zewnętrznych narządów płciowych, powodujące obrażenia i szkody bez żadnego powodu medycznego. Okaleczaniu żeńskich narządów płciowych dokonuje się głównie na młodych dziewczętach i kobietach poniżej 15. roku życia. W niektórych krajach Afryki i Bliskiego Wschodu jest ono tradycyjnie wykonywane, a w większości krajów, w tym w Wielkiej Brytanii, jest nielegalne. FGM uważa się za rażące naruszenie podstawowych praw człowieka i praw reprodukcyjnych kobiet i dziewcząt, poważnie naruszające ich godność, bezpieczeństwo i zdrowie. Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) dzieli tę chorobę na cztery typy charakteryzujące się różnymi procedurami i powikłaniami. Cztery typy to typ 1, czyli klitoridektomia, która polega na całkowitym lub częściowym usunięciu łechtaczki; typ 2 czyli wycięcie, podczas którego usuwa się zarówno łechtaczkę, jak i wewnętrzne fałdy sromu (wargi sromowe mniejsze), a czasami wiąże się to z usunięciem warg sromowych większych lub większych warg zewnętrznych; typ 3, znany również jako infibulacja, podczas którego otwór pochwy zostaje zwężony poprzez utworzenie uszczelnienia zakrywającego przez nacięcie, a następnie zmiana położenia warg i wszelkie inne szkodliwe procedury stosowane w celu uszkodzenia lub okaleczenia żeńskich narządów płciowych, zalicza się do typu 4. Typ 4 obejmuje praktyki takie jak kauteryzacja, skrobanie, nacinanie, przekłuwanie i nakłuwanie.

Chociaż w wielu krajach rozwiniętych jest to przestępstwo, badania WHO wykazały, że nadal jest ono praktykowane w północno-wschodnich, wschodnich i zachodnich regionach Afryki oraz w niektórych krajach Azji i Bliskiego Wschodu. Uważa się, że jest to problem ogólnoświatowy, ponieważ co roku dotkniętych tą chorobą jest ponad 200 milionów kobiet na świecie, a 3 miliony dziewcząt jest zagrożonych. Wykonują ją zarówno tradycyjni uzdrowiciele, jak i lekarze. Jest to praktykowane z kilku powodów. Do najważniejszych przyczyn zaliczają się normy społeczne, czynniki religijne, przygotowanie kobiety do małżeństwa i ciąży oraz krzewienie wierności małżeńskiej. Niezależnie od celów i stosowanych metod, praktyki FGM nie przynoszą żadnych korzyści zdrowotnych i powodują poważne problemy, takie jak ciągły ból, trudności podczas współżycia seksualnego, zwiększoną częstotliwość infekcji skutkujących niepłodnością, rozwojem ropni, torbieli i krwawień, problemów z oddawaniem moczu, depresją i innymi problemami psychologicznymi oraz problematycznym porodem.

The długoterminowe powikłania okaleczania narządów płciowych są szkodliwe dla zdrowia kobiet. Praktyki związane z ogólnym okaleczeniem powodują różne powikłania, takie jak infekcje, krwawienie, otwarte rany i trwałe uszkodzenie narządów płciowych, a koszt leczenia i leczenia powikłań szacuje się przez WHO na 1,4 miliarda dolarów i oczekuje się, że koszt wzrośnie, jeśli nie zostaną podjęte niezbędne kroki. W większości krajów jest to przestępstwo, dlatego uchwała Organizacji Narodów Zjednoczonych z 2012 r. zakazała okaleczania żeńskich narządów płciowych i wezwała państwa członkowskie do podjęcia niezbędnych kroków w celu ochrony kobiet.

Co to jest okaleczanie żeńskich narządów płciowych?

Termin okaleczanie żeńskich narządów płciowych (FGM) jest używany w odniesieniu do procedur i praktyk stosowanych w celu spowodowania całkowitego lub częściowego usunięcia zewnętrznych narządów płciowych u kobiet i spowodowania urazu lub uszkodzenia żeńskich narządów płciowych bez żadnego powodu medycznego (Położnictwo i ginekologia, 2018). Praktyki te są wykonywane z różnych powodów i sięgają tysięcy lat wstecz, na długo przed początkiem głównych religii. Czasami nazywa się to obrzezaniem kobiet, ale robi się to z innych powodów niż obrzezanie mężczyzn i ma inne konsekwencje. Oprócz tradycyjnych uzdrowicieli, wykonują ją pracownicy służby zdrowia, gdyż w Egipcie 77% przypadków wykonują lekarze (UNFPA, 2022). Dokonuje się go z różnych powodów kulturowych, społecznych i religijnych i jest uważany za szkodliwą praktykę i naruszenie praw człowieka.

Jaki jest inny termin określający okaleczanie żeńskich narządów płciowych?

Terminy okaleczanie żeńskich narządów płciowych (FGM) i wycinanie żeńskich narządów płciowych (FGC) są używane zamiennie przez lekarzy. Innym ogólnym terminem na to jest obrzezanie kobiet. Praktyka ta ma wiele nazw w tradycyjnej literaturze, a nazewnictwo zależy od kraju i regionu. Inne terminy używane w różnych krajach to khitan, megrez, tahur, halalays, gudnin i sunna (Queen Mary University of London). Nazwy te odzwierciedlają kulturowe i religijne tło tej praktyki. Infibulacja pochodzi od łacińskiego słowa „strzałka”, co oznacza zapięcie. Pierwsi Rzymianie używali klamer na wargach sromowych napletka genitaliów zniewolonych kobiet, aby uniknąć czynności seksualnych. W Somalii praktyka ta nazywa się 'qodob', co oznacza zszywanie. W języku poczty używany jest termin „bolokoli”, co oznacza mycie rąk, a we wschodniej Nigerii stosuje się terms Iwu aru lub Isa aru , co oznacza kąpać się.

Jaka jest historia okaleczania żeńskich narządów płciowych?

Historycznie rzecz biorąc, praktyka ta rozpoczęła się w starożytnym Egipcie, gdzie odkryto wiele mumii obrzezanych i infibulowanych. Stopniowo praktyka ta rozprzestrzeniła się wzdłuż wybrzeża Morza Czerwonego na plemiona arabskie i wschodnioafrykańskie. Stopniowo stała się normą społeczną w starożytnym Egipcie i stała się kryterium społecznej akceptacji kobiet, np. dziedziczenia majątku i kwalifikacji do małżeństwa (Szkoła Medyczna Uniwersytetu Wirginii).

Niektórzy eksperci uważają, że społeczeństwo plemienne wykorzystywało je do kontrolowania populacji. Zwężenie ujścia pochwy poprzez infibulację powoduje potworny ból podczas seksu, a było wykorzystywane do promowania wierności i kontrolowania popędu seksualnego. Zastosowano go jako środek kontroli populacji w regionie Darfur w Sudden, gdzie grunty orne szybko ulegały pustynnieniu. Praktyki te stały się powszechne wraz z rozwojem handlu niewolnikami i wzrostem zapotrzebowania na zniewolone kobiety z zaszytymi pochwami, ponieważ obniżyło to ryzyko zapłodnienia Islam

The rozprzestrzenianie się islamu w Egipcie oraz Afryce Północnej i Wschodniej w VII i VIII wieku spowodował zakaz zniewolenia muzułmańskich kobiet i praktyka ta rozprzestrzeniła się na inne regiony Afryki, gdzie handlarze niewolnikami infibulowali zniewolone kobiety, aby zwiększyć ich wartość handlową. Chociaż obrzezanie mężczyzn (lub sunna) jest dobrze ugruntowaną tradycją religijną w islamie, obcinanie żeńskich genitaliów w tradycjach islamskich jest dyskusyjne. Imigracja i handel niewolnikami sprowadziły tę praktykę na Zachód. Niektórzy historycy uważają, że w niektórych regionach Europy i USA stosowano go dopiero w latach pięćdziesiątych XX wieku w celu leczenia nienaturalnych zachowań seksualnych kobiet, takich jak depresja, masturbacja i homoseksualizm. W relacjach angielskiego ginekologa Isaaca Bakera Browna poparcie dla takich działań można znaleźć dopiero w XIX wieku (Troy University).

A.J. Bloch, chirurg z Nowego Jorku). Orleans wykonał wycięcie łechtaczki 21-letniej dziewczynie oskarżonej o masturbację Według artykułu opublikowanego w Obstetrics and Gynecological Surveys w 1985 r. klitoridektomię stosowano w USA jeszcze w latach 60. XX wieku w leczeniu lesbijstwa, erotomanii (nadmiernego pożądania seksualnego) i histerii.

W latach 70. w Wielkiej Brytanii nie istniało żadne ustawodawstwo dotyczące okaleczania żeńskich narządów płciowych. W XIX wieku było to powszechnie praktykowane w leczeniu takich schorzeń, jak niechęć do małżeństwa i męża, zachowania agresywne, histeria i inne choroby psychiczne Londyńskie Towarzystwo Położnicze uznało to rozwiązanie za nieetyczne i stwierdziło, że nie ma dowodów na jego postrzegane korzyści.Zaczęto je ponownie stosować w latach 70. i 80. XX wieku, podobnie jak różne grupy społeczne Grupa Praw Mniejszości (MRG) podniosła tę kwestię. W związku z tym debata odbyła się w Izbie Lordów. Wreszcie w 1985 r. wprowadzono ustawę o zakazie obrzezania kobiet , która stała się prawem. Po raz pierwszy w Wielkiej Brytanii uznano za przestępstwo praktykę okaleczania żeńskich narządów płciowych. Zgodnie z prawem z 1985 r. w 2003 r. uchwalono Ustawę o okaleczaniu żeńskich narządów płciowych , która zabraniała przeprowadzania lub pomagania w okaleczaniu narządów płciowych, infibulacji oraz wycięciu jakiejkolwiek części lub całości pochwy, łechtaczki, napletka, dużej i mniejszej wargi. Kryminalizował pomoc kobietom w dokonaniu okaleczenia i wyjazd za granicę lub wywóz dziewczynki za granicę w celu okaleczenia.

Pomimo obowiązywania przepisów Centrum Informacji o zdrowiu i opiece społecznej odnotowało, że w latach 2015–2016 w Anglii zgłoszono 5700 nowych przypadków okaleczania żeńskich narządów płciowych (The Guardian, 2016). Od października 2015 r. na pracownikach służby zdrowia, np. lekarzach, pielęgniarkach itp., nałożono prawny obowiązek zgłaszania organom ścigania wszelkich przypadków okaleczania żeńskich narządów płciowych, a pracownicy służby zdrowia, którzy nie dokonali zgłoszenia, mogli zostać pociągnięci do odpowiedzialności ze strony organów zawodowych, takich jak General Medical Council. Globalna świadomość tego problemu rośnie, dlatego Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych ogłosiło 6 lutego Międzynarodowym Dniem Zerowej Tolerancji dla okaleczania żeńskich narządów płciowych. Ponieważ jednak praktyka ta istnieje od tysięcy lat, nie można jej łatwo wyeliminować. W związku z tym ONZ i inne organizacje dążą ostatecznie do wykorzenienia tej praktyki do 2030 r.

Jak działa okaleczanie żeńskich narządów płciowych?

Okaleczanie żeńskich narządów płciowych ma różne rodzaje i dla każdego z nich stosowane są różne procedury. WHO dzieli praktyki okaleczania żeńskich narządów płciowych na cztery typy, a później powstało wiele podklas. Procedura, dotkliwość (stopień uszkodzenia tkanki) i ryzyko dla zdrowia są różne dla każdego rodzaju. Procedury dla różnych typów są następujące:

Typ I: In typ 1tradycyjny uzdrowiciel lub pracownik służby zdrowia usuwa częściowo lub całkowicie żołądź łechtaczki, która jest zewnętrzną częścią łechtaczki i jest najbardziej wrażliwą częścią żeńskiego układu rozrodczego. Może, ale nie musi, obejmować usunięcie kaptura łechtaczki lub napletka, czyli fałdu skóry otaczającego żołądź łechtaczki. Istnieją więc dwa główne warianty typu 1; typ 1a, który polega na usunięciu wyłącznie napletka/napletka łechtaczki, oraz typ 1b polega na usunięciu żołędzi łechtaczki wraz z napletkiem/napletkiem łechtaczki. Łechtaczka odgrywa rolę w podnieceniu seksualnym, przyjemności i orgazmie, a jej częściowe lub całkowite usunięcie tłumi te procesy seksualne.

Typ II: To obejmuje całkowite lub częściowe usunięcie warg sromowych mniejszych i żołędzi łechtaczki z lub bez usunięcia warg sromowych większych (zewnętrznych fałdów skórnych sromu). Wargi mniejsze to wewnętrzne wargi sromu. W zależności od zastosowanej procedury istnieją różne podtypy typu II, np. typ IIa, które polegają na usunięciu jedynie warg sromowych mniejszych; typ IIb, który polega na całkowitym lub częściowym usunięciu żołędzi łechtaczki i warg sromowych mniejszych (może dotyczyć kaptura/napletka łechtaczki) oraz typ IIc, który polega na całkowitym lub częściowym usunięciu warg sromowych większych, warg sromowych mniejszych i żołędzi łechtaczki (może zająć kaptur/napletek łechtaczki).

Uważa się, że usunięcie warg sromowych poprawia higienę i czystość narządów płciowych, a całkowite lub częściowe usunięcie łechtaczki wpływa na podniecenie seksualne i orgazm.

Typ III (infibulacja): To polega na wytworzeniu uszczelnienia zakrywającego, które powoduje zwężenie otworu pochwy. Uszczelka powstaje poprzez przecięcie i zmianę położenia warg sromowych większych lub mniejszych. Usunięcie kaptura/napletka i żołędzi łechtaczki może, ale nie musi, być związane z FGM typu I. W zależności od zastosowanej procedury wyróżnia się typ III, typ IIIa, który polega na usunięciu i późniejszej repozycjonowaniu warg sromowych mniejszych oraz typ IIIb, który polega na usunięciu i późniejszej repozycjonowaniu warg sromowych większych.

Typ IV: Typ IV to ogólny termin używany do określenia różnych procedur i praktyk, które wiążą się z uszkadzaniem żeńskich narządów płciowych bez żadnego powodu medycznego i obejmują kauteryzację, skrobanie, nacinanie, przekłuwanie i nakłuwanie. Obejmuje ona wprowadzenie do pochwy różnych substancji powodujących jej zaciśnięcie, pieczenie i bliznowacenie narządów płciowych oraz symboliczne obrzezanie lub nacięcie łechtaczki. Rozciąganie warg sromowych lub ciągnięcie warg sromowych, które polega na wydłużaniu warg sromowych mniejszych za pomocą jakiegoś sprzętu fizycznego lub poprzez ciągnięcie ręczne, również zalicza się do typu IV.

W 1995 r. WHO umieściła angurya cięcia i gishiri cięcia na liście okaleczania żeńskich narządów płciowych, które są praktykowane w Nigrze i Nigerii. Obydwa jednak usunięto z wykazu ze względu na brak wystarczających danych. Cięcie gishiri polega na wycięciu przedniej lub tylnej ściany pochwy za pomocą scyzoryka lub ostrza i jest wykonywane w odpowiedzi na schorzenia, takie jak utrudniony poród i niepłodność. Cięcie Angurya polega na zeskrobaniu tkanek otaczających ujście pochwy i jest zwykle wykonywane w ciągu pierwszych siedmiu dni po urodzeniu.

Zabiegi wykonują najczęściej tradycyjni uzdrowiciele lub osoby obrzezające w domu, w znieczuleniu lub bez. Zwykle zabiegi wykonuje starsza kobieta; jednak w niektórych społecznościach fryzjerzy pracują. Używane są niesterylne narzędzia tnące, takie jak nożyczki, brzytwy, noże, paznokcie, zaostrzone kamienie lub szkło. Czasami uzdrowiciele używają jednego urządzenia u wielu dziewcząt bez sterylizacji. W niektórych krajach procedury wykonują pracownicy służby zdrowia. Na przykład 77% okaleczeń narządów płciowych w Egipcie i 50 w Indonezji zostało dokonanych przez pracowników służby zdrowia (UNICEF).

Jaki jest cel okaleczania żeńskich narządów płciowych?

Okaleczanie żeńskich narządów płciowych przeprowadza się z różnych powodów społecznych, kulturowych i religijnych, a cele te opierają się na błędnym przekonaniu, że przynosi to w ten czy inny sposób korzyść kobietom lub dziewczętom. Powody różnią się w zależności od regionu i regionu, a czynniki społeczno-kulturowe odgrywają kluczową rolę. Odzwierciedla to istnienie głęboko zakorzenionych nierówności między płciami i piętna społecznego związanego z dominacją mężczyzn i żeńskimi narządami rozrodczymi. Niektóre cele okaleczania żeńskich organów płciowych są następujące:

Zgodność z normami społecznymi i kulturowymi: Wielu praktyków zajmujących się okaleczaniem żeńskich narządów płciowych zauważyło, że praktyka ta jest podyktowana kulturą i tradycjami, podobnie jak w przypadku mężczyzn. w takich kulturach często odmawia się poślubienia nienaruszonych kobiet. Innym deklarowanym celem okaleczania żeńskich narządów płciowych jest kontrola nad seksualnością kobiet, a nienaruszone kobiety (bez okaleczania żeńskich narządów płciowych) są uważane za niehonorowe i prostytutki. W niektórych społeczeństwach, np. w Nigrze, gdzie praktyka ta jest akceptowaną normą społeczną, na wszystkich ludzi wywierana jest pośrednia presja społeczna, aby robili to, co robi większość. Strach przed reakcją społeczności i zwiększoną akceptacją społeczną staje się główną motywacją tej praktyki.

Przygotowanie kobiet do dojrzewania: Niektóre tradycyjne społeczeństwa w Afryce i na Bliskim Wschodzie uważają, że napletek jest oznaką kobiecości, a łechtaczka oznaką męskości, w związku z czym należy usunąć obie struktury, zanim dana osoba zostanie zaakceptowana jako dojrzała osoba dorosła. Niektórzy ludzie usprawiedliwiają okaleczanie żeńskich narządów płciowych jako przydatne do poprawy czystości i urody kobiet, ponieważ w niektórych społeczeństwach uważa się, że żeńskie struktury rozrodcze są brudne i brzydkie zapewniać męską dominację nad kobietami.

Obowiązek religijny: Chociaż żadna ugruntowana religia nie wspiera tej praktyki ani nie wymaga poddawania kobiet okaleczaniu żeńskich narządów płciowych, patriarchat związany z niektórymi religiami tworzy środowisko kulturowe i pozwala na kontynuację tej praktyki. Różni przywódcy religijni zajmują się różnymi stanowiskami, a niektórzy przywódcy religijni nawet biorą udział w porzucaniu tej praktyki. Praktyka ta sięga czasów przed powstaniem chrześcijaństwa, islamu i wielu innych uznanych religii i ma tendencję do rozwijania się jako islam rozprzestrzenia się w głąb Afryki, co sugeruje, że religia odgrywa mniejszą rolę. Jednakże niektóre lokalne tradycje religijne w wewnętrznych plemionach afrykańskich popierają okaleczanie żeńskich narządów płciowych

Niezbędna część wychowania kobiet: Czasami okaleczanie żeńskich narządów płciowych jest uważane za niezbędne w przygotowaniu do dorosłości, zawarcia małżeństwa i ciąży. Ma ono na celu kontrolowanie seksualności w celu promowania wierności małżeńskiej i dziewictwa przedmałżeńskiego i inne kobiety w dalszej rodzinie poddały się temu zabiegowi lub ojciec należy do społeczności, w której jest to normą społeczną

Przyczyny medykalizacji okaleczania żeńskich narządów płciowych: Powody stosowania zmedykalizowanego okaleczania żeńskich narządów płciowych są różne, a różni pracownicy służby zdrowia podają różne powody, dla których przeprowadza się okaleczanie żeńskich narządów płciowych, np. przekonanie, że zmedykalizowane okaleczanie żeńskich narządów płciowych niesie mniejsze ryzyko dla zdrowia niż niezmedyczne okaleczanie żeńskich narządów płciowych oraz przekonanie, że medykalizacja tej praktyki jest użytecznym krokiem w stronę ostatecznego zaprzestania okaleczania żeńskich narządów płciowych. Czasami pracownicy służby zdrowia zaangażowani w okaleczanie żeńskich narządów płciowych należą do tych samych społeczności praktykujących okaleczanie żeńskich narządów płciowych, wyznają te same wartości społeczne i podlegają tym samym normom społecznym, co inne osoby w społeczeństwie. Ostatecznie zachęty finansowe w postaci opłat za usługi i honorariów lekarskich przyciągają niektórych pracowników służby zdrowia.

Pomimo wszystkich podanych powodów, żaden nie jest akceptowalny przez społeczność medyczną i żaden powód nie usprawiedliwia okaleczania żeńskich narządów płciowych. Obecnie powszechnie uważa się, że jest to szkodliwa praktyka, nieprzynosząca korzyści dla zdrowia reprodukcyjnego ani ogólnego zdrowia kobiet oraz stanowiąca rażące naruszenie praw reprodukcyjnych i praw człowieka.

Jakie są przyczyny okaleczania żeńskich narządów płciowych u kobiet?

Różne przyczyny i motywacje tej praktyki są podawane w tradycyjnej literaturze. Opierają się głównie na fałszywych przekonaniach. Niektóre z nich to:

1. Presja społeczna i tradycje rodzinne: Normy społeczne i presja są najważniejszymi czynnikami. Niektórzy eksperci zauważyli, że nawet osoby, które nie chcą, aby ich córki zostały poddane infibulacji, w końcu stwierdzają, że zabieg miał miejsce, gdy dziewczynka odwiedzała krewnych z babcią. Biorąc pod uwagę znaczenie starszych kobiet w podtrzymywaniu tradycji rodzinnych, w 2010 roku w Senegalu uruchomiono Projekt Babci (GMP), którego celem jest wyeliminowanie okaleczania żeńskich narządów płciowych poprzez edukację starszych kobiet.
2. Promowanie wartości feministycznych: Praktyka ta jest powiązana z takimi ideami, jak promowanie czystości kobiet i przygotowanie kobiet do małżeństwa i jest powiązany z kobiecym honorem. W społeczeństwach tradycyjnych kobiety wspierają tę praktykę i przekazują ją następnemu pokoleniu.
3. Oznaczanie różnic etnicznych i płciowych: Niektórzy specjaliści FGM zauważyli, że praktyka ta wyznacza różnice między płciami i granice etniczne. Zwolennicy utrzymują, że obrzezanie mężczyzn defeminizuje mężczyzn, podczas gdy obrzezanie kobiet pomaga wykastrować kobiety.
4. Zwiększanie akceptacji seksualnej: W niektórych społeczeństwach popierających infibulację i inne praktyki FGM preferowane są bezwonne, gładkie i suche żeńskie narządy płciowe, a naturalny srom jest bardzo odrażający zarówno dla mężczyzn, jak i kobiet. Aby osiągnąć ten cel, stosuje się praktyki okaleczania żeńskich narządów płciowych.
5. Większa przyjemność seksualna: Praktyka ta zwiększa postrzegane poczucie przyjemności seksualnej odczuwanej przez mężczyzn, a mężczyźni w takich społeczeństwach zgłaszają większą przyjemność penetrującą infibulowane genitalia. Miejscowi mężczyźni w tych społeczeństwach preferują suchy seks. W rezultacie kobiety, które nie zostały poddane FGM, stosowały desperackie środki w celu zmniejszenia nawilżenia pochwy, takie jak wprowadzanie do pochwy kory drzewa, pasty do zębów, liści, nacierania mentolem Vicksa itp.
6. Lepsza higiena seksualna: Infibulacja sromu skutkuje gładkim sromem, który jest postrzegany przez miejscową ludność jako bardziej higieniczny, a praktyki FGM są przeprowadzane w przekonaniu, że promują żeńskie genitalia higiena.
7. Większa akceptacja społeczna: Akceptacja społeczna to bardzo silny motyw, według mnie badacza Ellen Gruenbaum poinformowała, że ​​dziewczęta, które poddano zabiegowi okaleczania żeńskich narządów płciowych, nazywają je nieobrzezanymi i niehigienicznymi.
8. Wypełnianie obowiązków religijnych: Niektóre badania wykazały, że spełnianie wymogów religijnych jest jednym z głównych motywów w niektórych regionach, takich jak Egipt, Gwinea, Mauretania i Mali. Chociaż większość religii nie ma takich obowiązków, tradycyjni uzdrowiciele i osoby zaangażowane w praktyki okaleczania żeńskich narządów płciowych wzmacniają tę koncepcję, łącząc tradycje z obowiązkami religijnymi. Na przykład argumentuje się, że chociaż praktyka ta sięga czasów przedislamskich, zostaje powiązana z islamem, ponieważ islam kładzie nacisk na odosobnienie i czystość kobiet (Ahmad i współpracownicy, Reproductive Health, 2018).
9. Różne przyczyny: Czasami niezamierzone przyczyny, takie jak brak informacji, stają się bardzo silną przyczyną. Kobiety często mają bardzo słaby i ograniczony dostęp do Co więcej, osoby zajmujące się obrzezaniem zajmujące się tym biznesem bagatelizują jego związek ze zdrowiem reprodukcyjnym. Na przykład choroby w społeczeństwach plemiennych są często przypisywane złym duchom, a wiele osób nie chce łączyć praktyk okaleczania żeńskich narządów płciowych z chorobami.

Jak okaleczanie żeńskich narządów płciowych wpływa na zdrowie kobiet?

Pomimo legend związanych z praktykami okaleczania żeńskich narządów płciowych nie ma udowodnionych korzyści zdrowotnych i szkodzi to zdrowiu kobiet na różne sposoby praktyka polega na zranieniu i usunięciu normalnych i zdrowych tkanek rozrodczych oraz negatywnie wpływa na normalne funkcje narządów rozrodczych. Istnieje wiele bezpośrednich i długoterminowych skutków dla dobrostanu seksualnego, psychicznego i fizycznego kobiet.

Bez względu na osobę wykonującą (tradycyjni uzdrowiciele lub pracownicy służby zdrowia) jest to szkodliwe i niedopuszczalne z punktu widzenia zdrowia publicznego i praw człowieka. Jednakże WHO i inne organizacje zajmujące się ochroną zdrowia są mocno zaangażowane w tę praktykę nie pochwalaj tego i nalegaj, aby pracownicy służby zdrowia unikali tego, nawet jeśli kobieta z rodziny o to poprosi i zgłosi przypadki lokalnym organom ścigania:

Krótkoterminowe konsekwencje FGM

The krótkoterminowe konsekwencje są związane z samą procedurą i. są;

Ból: Podczas zabiegu ulegają przecięciu wrażliwe zakończenia nerwowe i tkanki narządów płciowych, co powoduje silny ból w trakcie zabiegu lub po jego zakończeniu oraz w fazie gojenia.

Do obfitego krwawienia dochodzi , gdy przecina się miejscowe naczynia krwionośne, takie jak tętnica łechtaczki.

Wstrząs septyczny: obfite krwawienie i rany często powodują ostre miejscowe infekcje, prowadzące do wstrząsu septycznego i w ciężkich przypadkach śmierci

Infekcje: Tradycyjni uzdrowiciele wykonują zabiegi bez żadnych protokołów chirurgicznych, używając skażonych i tych samych narzędzi u wielu kobiet bez sterylizacji. Powoduje ciężkie infekcje w fazie aktywnej i gojenia.

Obrzęk narządów płciowych: Infekcje powstałe w wyniku otwartych ran powodują stany zapalne i obrzęki.

Nieprawidłowe gojenie się ran: Infekcje powodują nieprawidłowe gojenie się ran, ból i blizny, które zakłócają normalne funkcjonowanie narządów rozrodczych.

Problemy z moczem: bolesne oddawanie moczu i zatrzymywanie moczu są częste, powodując ból, obrzęk oraz uszkodzenie cewki moczowej i pęcherza.

Wysokie ryzyko zakażenia wirusem HIV: Związek między HIV a praktykami okaleczania żeńskich narządów płciowych jest niepotwierdzony. Jednakże używanie skażonych narzędzi do przecięcia genitaliów zwiększa ryzyko przeniesienia choroby z zakażonych dziewcząt na zdrowe dziewczyny.

Śmierć: Problemy takie jak ciężkie krwawienie, wstrząs septyczny i infekcje takie jak tężec są potencjalnie śmiertelne. Ryzyko śmierci jest niskie, a w przeglądzie wykazano, że 1 na 500 zabiegów kończy się śmiercią (Eliot Klein i współpracownicy, 2018).

Problemy ze zdrowiem psychicznym: Nadmierna siła fizyczna, tępe narzędzia oraz związany z nimi szok i ból są traumatyczne. Dziewczyny czują się zdradzone przez członków rodziny, zwłaszcza jeśli akceptują i organizują wydarzenie.

Długoterminowe skutki FGM

The długoterminowe skutki wpływają na dłuższą metę, a kobiety nadal odczuwają objawy przez całe życie. Należą do nich:

Przewlekły ból: Uszkodzenie tkanki i powstałe blizny często powodują uwięzienie niezabezpieczonych zakończeń nerwowych prowadzących. na chroniczny ból.

Infekcje: Zwiększone jest ryzyko różnych infekcji. Przewlekłe infekcje dróg rodnych powodują owrzodzenia narządów płciowych, ropnie, torbiele, swędzenie pochwy, upławy, ból oraz przewlekły ból w okolicy miednicy i pleców. Nieleczone infekcje układu rozrodczego rozprzestrzeniają się na układ moczowy, powodując posocznicę, niewydolność nerek i śmierć.

Bolesne oddawanie moczu: Nawracające infekcje dróg moczowych oraz niedrożność narządów układu moczowego, zwłaszcza cewki moczowej, powodują bolesne oddawanie moczu.

Zwiększona częstotliwość problemów z pochwą: Kobiety poddawane FGM zgłaszają większą częstotliwość problemów z pochwą, takich jak bakteryjne zapalenie pochwy, nieprawidłowe wydzieliny i swędzenie.

Problemy z cyklem menstruacyjnym: Niedrożność i zwężenie otworu pochwy powoduje ból podczas menstruacji, trudności w oddawaniu krwi, nieregularne miesiączki itp. Skutki są szczególnie widoczne u kobiet z okaleczeniem narządów płciowych typu III.

Nadmierne blizny (keloidy): Rany spowodowane przecięciem tkanek i wynikającym z nich gojeniem często pozostawiają trwałe blizny.

Zakażenie wirusem HIV: Uraz i uszkodzenie nabłonka pochwy umożliwiają bezpośrednie przedostanie się wirusów do organizmu i ułatwiają infekcje wirusowe, takie jak HIV. Zanieczyszczone przybory używane podczas procesu powodują infekcje od osób zakażonych do niezakażonych. Wyniki badań naukowych są niespójne i niejednoznaczne, jak zauważono w recenzji opublikowanej w African Journal of AIDS Research w 2019 r.

Problemy zdrowia seksualnego: Uszkodzenia struktur anatomicznych żeńskiego układu rozrodczego wpływa na zdrowie seksualne i ogólny dobrostan seksualny kobiety. Uszkodzenie lub całkowite usunięcie bardzo wrażliwych struktur rozrodczych, takich jak łechtaczka, negatywnie wpływa na wrażliwość rozrodczą i powoduje problemy, takie jak słaba przyjemność seksualna, niski popęd seksualny, bardzo bolesne stosunki płciowe, słabe nawilżenie, trudna penetracja oraz słaba częstotliwość lub całkowity brak orgazmu. Traumatyczne wspomnienia związane z zabiegiem, ból i powstawanie blizn potęgują nieszczęścia.

Komplikacje podczas porodu: Kobiety doświadczają problemów podczas porodu i często wymagają cięcia cesarskiego oraz doświadczają problemów, takich jak długotrwały poród, skaleczenia i łzy podczas porodu, trudny poród, nacięcie krocza, krwotoki poporodowe, poród instrumentalny i inne problemy wymagające dłuższego pobytu w szpitalu.

Zagrożenia okołoporodowe: W ciężkich przypadkach powikłania podczas porodu często powodują takie problemy, jak martwy poród śródporodowy, resuscytacja niemowlęcia w momencie porodu i śmierć noworodka.

Przetoka położnicza: Bezpośredni związek między przetoką położniczą a praktykami FGM nie został jeszcze ustalony. Jednakże utrudniony i długotrwały poród ma związek z przetoką i przypuszcza się, że praktyki FGM zwiększają ryzyko powstania przetoki położniczej, czyli otworu łączącego kanał rodny z odbytnicą lub pęcherzem.

Problemy ze zdrowiem psychicznym: Różne ankiety i badania wykazały, że kobiety i dziewczęta, które poddały się zabiegom okaleczania żeńskich narządów płciowych, prawdopodobnie doświadczają takich problemów, jak bóle, ból, depresja, zaburzenia lękowe i zespół stresu pourazowego (PTSD). Problemy te występują nawet w kulturach, w których problem jest normą społeczną.

Bez względu na normy społeczne oraz znaczenie kulturowe i religijne okaleczanie żeńskich narządów płciowych narusza prawa reprodukcyjne człowieka i kobiet. Niesie ono ze sobą różne długoterminowe i krótkoterminowe skutki i należy do niego zniechęcać na wszystkich poziomach.

Jaki wpływ okaleczanie żeńskich narządów płciowych ma na zdrowie seksualne kobiet?

Praktyki okaleczania żeńskich narządów płciowych pozostawiają krótko- i długoterminowe skutki dla dobrostanu seksualnego kobiet. Okaleczenia wpływają na wszystkie parametry zdrowia seksualnego, tj. Popęd seksualny, podniecenie seksualne, nawilżenie, satysfakcję seksualną i orgazm. Grupa badaczy z Uniwersytetu w Kinszasie (UNIKIN) Demokratycznej Republiki Konga (DRK) w 2021 r. zauważyła, że kobiety, które przeszły okaleczenie narządów płciowych, mają niższy popęd seksualny niż te, które nie okaleczały narządów płciowych. Wyniki różnią się w zależności od rodzaju okaleczenia. Na przykład Ismail i jego współpracownicy (2017) zauważyli, że kobiety z FGM typu III mają bardziej wyraźny spadek popędu seksualnego niż kobiety z typem I i II.

Słabe pożądanie seksualne przypisuje się różnym czynnikom, takim jak słabe nawilżenie, uszkodzenie wrażliwych nerwów w narządach płciowych i strach przed seksem u kobiet z powodu silnego bólu. Praktyki FGM powodują zwężenie dróg rodnych i powodują większy ból, zmniejszając popęd seksualny u kobiet. Ból przy typie III jest większy niż przy typie I i 2. Ci sami badacze odkryli, że praktyki okaleczania żeńskich narządów płciowych tłumią podniecenie seksualne. Normalne kobiety (bez FGM) łatwiej ulegają pobudzeniu niż kobiety ze wszystkimi typami FGM, tj. typu I, typu II i e, przy czym typ III powoduje większe tłumienie podniecenia seksualnego niż inne typy. Praktyki FGM zmniejszają nawilżenie i niską intensywność orgazmu, co skutkuje słabą satysfakcją seksualną, przy czym ponownie skutki typu III były bardziej wyraźne niż skutki typu I i II.

Oprócz dysfunkcji seksualnych praktyki FGM wiążą się z różnymi powikłaniami podczas ciąży i porodu, np. porodem dziecka z niedowagą, zwiększonym ryzykiem śmierci noworodka, urodzenia martwego dziecka i zwiększonym ryzykiem utrudnionego porodu, co często skutkuje przetoką położniczą i wydłużonym czasem pobytu w szpitalu. U kobiet występuje zwiększone ryzyko rozdarcia i krwawień poporodowych, dlatego w celu ułatwienia porodu konieczne jest cesarskie cięcie. Wszystkie rodzaje praktyk FGM mają negatywny wpływ na zdrowie reprodukcyjne, ale typ III powoduje więcej problemów menstruacyjnych i moczowych, bolesne stosunki płciowe, zwiększone ryzyko niepłodności i wymaga większej liczby operacji w późniejszym życiu. Ze względu na dużą liczbę praktyk dane dotyczące typu IV są mniej dostępne.

Czy okaleczanie żeńskich narządów płciowych przynosi korzyści zdrowotne kobietom?

FGM nie wiąże się z żadnymi korzyściami zdrowotnymi i szkodzi ogólnemu zdrowiu kobiet. Powszechnie uznaje się negatywne skutki praktyk okaleczania żeńskich narządów płciowych i żadne badania ani ankiety w społeczeństwach praktykujących okaleczanie żeńskich narządów płciowych nie wykazały żadnych medycznie potwierdzonych korzyści. Ze względu na negatywny wpływ na zdrowie fizyczne i psychiczne kobiet, okaleczanie żeńskich narządów płciowych jest powszechnie potępiane, a społeczność światowa stara się je wyeliminować. Jest to pogwałcenie praw człowieka i pogwałcenie praw reprodukcyjnych kobiet, dlatego organizacje międzynarodowe, takie jak WHO, usilnie starają się zapewnić masom edukację i wsparcie oraz zapewnić specjalistom wskazówki techniczne, a ostatecznym celem jest wykorzenienie tych praktyk poprzez 2030.

Jakie ryzyko dla zdrowia kobiet może wyniknąć z okaleczania żeńskich narządów płciowych?

FGM wiąże się z wieloma zagrożeniami dla zdrowia. Niektórych doświadcza się natychmiast, innych zaś na dłuższą metę. Niektóre powikłania prowadzą do śmierci, ponieważ 1 z 500 obrzezań kobiet kończy się śmiercią (Eliot Klein, Wydział Pediatrii, Centrum Medyczne Downstate Uniwersytetu Stanowego Nowego Jorku). Należą do nich:

1. Zagrożenia bezpośrednie: Okaleczanie narządów płciowych jest wykonywane głównie przez niewykwalifikowanych specjalistów przy użyciu niesterylizowanego sprzętu, bez znieczulenia i opieki pooperacyjnej. Tacy ludzie mają słabą wiedzę na temat anatomii żeńskiego układu rozrodczego. Krwawienie czasami pojawia się w trakcie lub po zabiegu. Inne problemy to infekcje, obrzęk, gorączka, obrzęk tkanek narządów płciowych i wstrząs. Słabe gojenie się ran powoduje powstawanie blizn, co prowadzi do przewlekłego bólu i problemów z oddawaniem moczu. Okaleczanie narządów płciowych typu III wiąże się z poważniejszym bezpośrednim ryzykiem niż okaleczanie typów I i II.
2. Problemy moczowo-płciowe: Kobiety doświadczają różnych problemów moczowo-płciowych ze zmienną częstotliwością. Najczęstsze to infekcje, powikłania urologiczne, swędzenie i upławy pochwy oraz uszkodzenie tkanek narządów płciowych. Występują inne rzadkie problemy, takie jak ropnie i keloidy. Kilka badania wykazały problemy menstruacyjne, takie jak trudności w oddawaniu krwi menstruacyjnej, nieregularne i trudne miesiączki, bolesne miesiączkowanie i zwiększone ryzyko infekcji dróg moczowo-płciowych.
3. Ból podczas stosunku płciowego: Dyspareunia to stan, w którym podczas stosunku płciowego odczuwany jest silny ból. Zwężenie dróg rodnych podczas FGM sprawia, że ​​zabieg seksualny jest nieprzyjemny i bolesny. Badanie przeprowadzone w różnych regionach Sudanu wykazało, że 76,9% kobiet zgłaszało silny ból podczas stosunku płciowego, zwłaszcza te, które przeszły FGM typu III (Khalid Yassin i współpracownicy, 2018).
4. Wysokie ryzyko zakażenia wirusem HIV i innymi chorobami przenoszonymi drogą płciową: Różne badania przekrojowe, metaanalizy i badania kliniczno-kontrolne sprawdzały przenoszenie choroby. Badania te nie wykazały ustalenie jakiegokolwiek istotnego związku z wirusem HIV; jednakże używanie w trakcie tego procesu skażonych narzędzi niesie ze sobą ryzyko przeniesienia choroby (UNAIDS, 2008).
5. Niepłodność: Niektóre doniesienia o niepłodności wynikają z powikłań wynikających z procesu FGM. Uszkodzenie tkanek pochwy zmienia wewnętrzne środowisko pochwy i czyni je niekorzystnym dla plemników. Jednakże badania kliniczne i kontrolowane przypadkami wykazały, że nie udało się udowodnienie takiego powiązania i niewiele dowodów potwierdza twierdzenie, że kobiety z FGM są mniej płodne niż kobiety bez FGM. Istnieją jednak niektóre raporty , które nie osiągają poziomu znaczenia klinicznego
6. Powikłania położnicze: . Zgłaszane są problemy położnicze, takie jak trudny poród, krwotoki podczas porodu, poród instrumentalny, nacięcie krocza, cesarskie cięcie, przedłużający się poród oraz rany szarpane i łzy podczas porodu.

Jakie są różne rodzaje okaleczania żeńskich narządów płciowych?

Chociaż procedura jest taka sama, praktyki okaleczania żeńskich narządów płciowych dzieli się dla zrozumienia na cztery typy:

1. Typ 1 lub łechtaczka obejmuje procedury i praktyki stosowane w celu spowodowania całkowitego lub częściowego usunięcia łechtaczki.
2. Typ 2 lub wycięcie: Polega na całkowitym lub częściowym usunięciu łechtaczki wraz z wewnętrznymi wargami sromowymi (wargi sromowe mniejsze – wewnętrzne wargi otaczające pochwę). Większe zewnętrzne wargi można usunąć lub nie.
3. Typ 3 lub infibulacja: Polega na zwężeniu otworu pochwy poprzez utworzenie uszczelnienia poprzez odpowiednie nacięcie, a następnie zmianę położenia warg. Jest to najbardziej niebezpieczny i inwazyjny rodzaj FGM.
4. Typ 4 FGM: Wszystkie inne różne praktyki stosowane przy okaleczaniu narządów płciowych zaliczają się do typu 4, np. oparzenia, skrobanie, przekłuwanie i nakłuwanie okolicy narządów płciowych.

Typ I

Typ I FGM obejmuje całkowite lub częściowe usunięcie łechtaczki i/lub kaptura/napletka łechtaczki. Łechtaczka jest najbardziej wrażliwą częścią żeńskiego układu rozrodczego, a napletek to fałd skórny pokrywający łechtaczkę. Istnieją różne podtypy , które różnią się w zależności od zakresu i ciężkości tkanek uszkodzonych podczas procesu. Jest praktykowany w niektórych tradycyjnych społeczeństwach Azji Południowo-Wschodniej, na Bliskim Wschodzie i w niektórych częściach Afryki. Wykonuje się go na młodych dziewczętach w okresie niemowlęcym lub w okresie dojrzewania i w niektórych krajach nosi różne nazwy, takie jak „sunna” lub obrzezanie kobiet.

Zabieg wykonują tradycyjni uzdrowiciele, położne, a nawet osoby nieprzeszkolone, jak fryzjerzy. Osoby te używają nieczystych i prymitywnych narzędzi bez odpowiedniej pomocy medycznej i znieczulenia, co powoduje silny ból i stres. Łechtę lub kaptur łechtaczki usuwa się bez żadnego powodu medycznego za pomocą ostrej brzytwy lub noża. Nie ma medycznie udowodnionych korzyści. Jednak osoby zaangażowane w tę praktykę uważają, że jest to obowiązek religijny i kulturowy, a niektórzy wykonują ją ze względu na zdolność do zawarcia małżeństwa i akceptację społeczną.

Istnieje wiele negatywnych skutków dla zdrowia. Natychmiastowe obrażenia fizyczne i urazy powodują silny ból, a traumatyczny charakter procesu niesie ze sobą ryzyko przeniesienia infekcji, wstrząsu septycznego, a w ciężkich przypadkach śmierci. Na dłuższą metę powoduje powikłania, takie jak przewlekły ból, problemy seksualne i oddawanie moczu, a także trudności podczas stosunku płciowego i porodu. Występują problemy psychologiczne, takie jak lęk, trauma emocjonalna i depresja. Narusza prawa człowieka i prawa reprodukcyjne, ponieważ narusza autonomię i integralność fizyczną kobiet bez żadnych znanych świadczeń medycznych lub innych, a także jest nielegalne w większości krajów, w tym w Wielkiej Brytanii.

Typ II

Typ II lub wycięcie polega całkowite lub częściowe usunięcie łechtaczki i wewnętrznych warg sromowych (warg sromowych mniejszych). Może, ale nie musi, obejmować usunięcie większych zewnętrznych warg (warg sromowych większych). Jest bardziej szkodliwy dla tkanek rozrodczych, stwarza poważniejsze ryzyko niż typ I i ​​wiąże się z większym ryzykiem powikłań zdrowotnych. Jest praktykowany w tradycyjnej Azji Południowo-Wschodniej, na Bliskim Wschodzie i w niektórych regionach Afryki i jest wykonywany głównie w okresie dojrzewania lub na początku okresu dojrzewania przez położne, tradycyjnych uzdrowicieli lub osoby nieprzeszkolone, takie jak fryzjerzy w niektórych regionach.

Osoby wykonujące tę praktykę używają prymitywnych i nieczystych narzędzi, takich jak brzytwy, noże, zaostrzone kamienie itp. Narzędzia nie są sterylizowane ani nie stosuje się żadnych procedur medycznych, takich jak znieczulenie itp., co powoduje potencjalne ryzyko dla zdrowia, takie jak stres i silny ból. Nie ma udowodnionych korzyści, a praktyka jest szkodliwa pod każdym względem. Osoby w to zaangażowane podają powody, takie jak normy religijne i kulturowe, oraz promują zdolność kobiet do zawarcia małżeństwa i akceptację społeczną.

Podobnie jak w przypadku typu I, traumatyczny i bolesny charakter tego procesu powoduje u młodych dziewcząt ogromny ból fizyczny i traumę emocjonalną. Natychmiastowe powikłania, takie jak utrata krwi, wstrząs i ostre infekcje, niosą ze sobą ryzyko śmierci. Długoterminowe konsekwencje obejmują uraz psychiczny, problemy z moczem, infekcje, powstawanie blizn i skomplikowany poród. Zagrożenia dla zdrowia typu II są wyższe niż w przypadku typu I ze względu na większe uszkodzenie tkanek. Proces ten nie ma uzasadnienia medycznego. W rzadkich przypadkach wykonują je niektórzy pracownicy służby zdrowia, np. w Egipcie. Jest to nielegalna praktyka w większości krajów, w tym w Wielkiej Brytanii.

Typ III

Typ III lub infibulacja to najbardziej inwazyjny i najcięższy rodzaj FGM, podczas którego zewnętrzne narządy płciowe są całkowicie lub częściowo usuwane, a wargi sromowe są przenoszone i zszywane. Pozostawia tylko mały otwór, przez który przechodzi krew menstruacyjna i mocz. Jest to bardzo ryzykowne i powszechnie nie do przyjęcia, z wyjątkiem niektórych tradycyjnych społeczeństw. Jest praktykowany w niektórych częściach Azji, Afryki i Bliskiego Wschodu. Tradycyjni uzdrowiciele wykonują tę procedurę, a czasami w praktykę zaangażowani są pracownicy służby zdrowia, jak w Indonezji i Egipcie (Elise Johansen, Norweskie Centrum Badań nad Przemocą i Stresem Traumatycznym, 2018).

Polega na usunięciu warg sromowych mniejszych (wewnętrznych mniejszych warg), łechtaczki oraz kaptura łechtaczki. Czasami zszywa się także wargi sromowe większe i pozostaje jedynie niewielka dziurka. Nie ma żadnych zalet ani nie zidentyfikowano żadnych korzystnych skutków, a praktyka ta jest powszechnie potępiana ze względu na jej szkodliwy wpływ na zdrowie fizyczne i psychiczne kobiet. Jednak społeczności, które ją praktykują, uważają, że promuje ona normy kulturowe i chroni dziewictwo kobiet.

Istnieje wiele wad i szkodliwych skutków. Zabieg często kończy się krwawieniem, infekcjami i wstrząsem prowadzącym do śmierci. Traumatyczny charakter zabiegu oraz fakt, że przeprowadza się go bez użycia środków znieczulających i odrętwiających powoduje silny ból, który często przechodzi w stan przewlekły. Infekcje czasami rozprzestrzeniają się na układ moczowy. Zwężenie dróg rodnych powoduje silny ból podczas stosunku płciowego i zwiększa ryzyko powikłań poporodowych – uraz psychiczny powoduje pogorszenie zdrowia psychicznego, poczucia własnej wartości i lęku przed obrazem własnego ciała. Inwazyjny charakter tego procesu narusza podstawowe prawa człowieka, takie jak wolność od bólu i przemocy, integralność ciała oraz prawo do optymalnego zdrowia i dobrego samopoczucia. Jest celem wielu międzynarodowych wysiłków na rzecz wyeliminowania okaleczania żeńskich narządów płciowych.

Typ IV

Kategoria typ IV obejmuje wiele innych praktyk stosowanych w celu uszkodzenia lub spowodowania obrażeń żeńskich narządów rozrodczych bez przyczyny medycznej. Wszystkie inne procedury, które nie mieszczą się w pozostałych typach, zaliczają się do kategorii typu IV. Procedury takie jak kauteryzacja, skrobanie, przekłuwanie, nacinanie i nakłuwanie itp. są mniej inwazyjne niż FGM typu III, ale nadal powodują wystarczające ryzyko dla dobrego samopoczucia fizycznego i psychicznego samic. Na całym świecie stosowane są różne praktyki z różnych powodów społecznych i kulturowych.

Zastosowane procedury są różne i mają na celu spowodowanie zmian w narządach płciowych poprzez drobne nacięcia lub większe skaleczenia. W praktykę zaangażowani są zarówno tradycyjni uzdrowiciele, jak i pracownicy służby zdrowia. Nie są znane żadne korzyści zdrowotne, a praktyki są wykonywane ze względów kulturowych. Praktyki te są jednak trudne do uzasadnienia w świetle wielu zagrożeń i powikłań. Tradycyjne społeczeństwa stosują te praktyki ze względu na postrzeganą wiarę w tradycyjne wartości i praktyki.

Zdrowie ryzyka i powikłania jest wiele. Ryzyko jest mniejsze niż w przypadku typu III, ale nadal powoduje powikłania, takie jak infekcje i śmierć. Zabiegi przeprowadzane są bez znieczulenia i powodują silny ból, powstawanie blizn oraz uraz psychiczny. Praktyki te naruszają wiele podstawowych praw kobiet i dziewcząt, w tym prawo do wolności od przemocy, prawo do zachowania integralności ciała i prawo do dobrostanu reprodukcyjnego. Postrzegane korzyści kulturowe nie przewyższają tych zagrożeń, a procesy te są powszechnie potępiane i stanowią cel powszechnych wysiłków, a w eliminowanie takich praktyk zaangażowanych jest wiele agencji międzynarodowych.

Co warto wiedzieć więcej na temat okaleczania żeńskich narządów płciowych (FGM)?

Światowe wysiłki na rzecz wyeliminowania okaleczania żeńskich narządów płciowych wymagają ogólnoświatowego uznania problemu i świadomości społecznej. Pomimo różnych kampanii podnoszenia świadomości społecznej, opinia publiczna nadal musi zrozumieć niektóre fakty i zająć się nimi. Oto mniej znane fakty na temat okaleczania żeńskich narządów płciowych.

Jest to praktykowane w 29 krajach na całym świecie: Większość czytelników może usłyszeć o okaleczaniu żeńskich narządów płciowych po raz pierwszy. Jednak praktyki okaleczania żeńskich narządów płciowych są znacznie częstsze. Jest praktykowany w 29 krajach Afryki, takich jak Egipt, Sudan, Etiopia, Mali, Czad, Niger, Nigeria, Erytrea itp. W niektórych krajach Bliskiego Wschodu, takich jak Irak i Jemen, oraz w Azji Południowo-Wschodniej, np. Indonezja, występuje wysokie rozpowszechnienie. Najwyższa częstość występowania występuje w Somalii, gdzie przeszło 98% populacji. Częstość występowania w Egipcie wynosi 91%, a ze względu na dużą populację jest on domem 20% ofiar brutalnych praktyk na całym świecie. Inne kraje o wysokiej chorobowości to Sudan (88%), Mali (89%), Sierra Leone (88%), Gwinea (96%), Dżibuti (93%) i Erytrea (89%) (Światowe Forum Ekonomiczne, 2015).

W obrębie jednego kraju występują duże różnice: Częstość występowania nie jest równomiernie rozłożona w obrębie kraju, a niektóre plemiona lub społeczeństwa w niektórych częściach kraju są bardziej zaangażowane w tę praktykę. Na przykład w Senegaluw niektórych częściach hrabstwa częstość występowania wynosi 1% lub mniej, a w innych sięga 92%, co daje średnią wartość 26%. Różnice te przypisuje się zróżnicowanemu rozmieszczeniu grup etnicznych w różnych obszarach kraju oraz ich różnym normom społecznym, religijnym i kulturowym. jeśli nie wolne od tej praktyki:

West, jeśli nie wolny od praktyki: Chociaż jest to zjawisko bardzo rozpowszechnione w Afryce, nie jest to jedyny region, a okaleczanie żeńskich narządów płciowych jest praktykowane na całym świecie. W Europie dotyczy to ponad pół miliona (680 000) dziewcząt i kobiet; w samych Stanach Zjednoczonych liczba ta przekracza pół miliona i pomimo tego, że są one nielegalne i kryminalizowane, prześladowania są bardzo rzadkie, a w niektórych odległych regionach nadal praktykuje się okaleczanie żeńskich narządów płciowych. (Światowe Forum Ekonomiczne, 2015).

Nie ma udowodnionych korzyści zdrowotnych: W przeciwieństwie do innych praktyk kulturowych, takich jak techniki akupunktury, okaleczanie żeńskich narządów płciowych nie przynosi udowodnionych korzyści. Obrzezanie mężczyzn ma pewne korzyści, np. dobrą higienę, mniejsze ryzyko infekcji dróg moczowych i chorób przenoszonych drogą płciową oraz niższe ryzyko raka prącia. Jednakże okaleczanie żeńskich narządów płciowych wiąże się jedynie z ryzykiem i powikłaniami. Ofiary cierpią z powodu szeregu konsekwencji zdrowotnych, takich jak problemy z pęcherzem i infekcje dróg moczowych. Długoterminowe konsekwencje, takie jak powikłania porodowe i niepłodność, są bardzo częste.

Większość kobiet i dziewcząt nie lubi tej praktyki: Wyniki badania wyniki ankiety wykazały, że większości kobiet w krajach o wysokim wskaźniku rozpowszechnienia nie podoba się to i chcą z tym skończyć. Młodsze kobiety (15–45 lat) są bardziej krytyczne wobec praktyki niż starsze (45 lat i więcej), a starsze kobiety są w większości odpowiedzialne za utrzymanie praktyki przy życiu. UNICEF zauważył, że kobiety charakteryzujące się większą niezależnością reprodukcyjną i finansową są bardziej krytyczne wobec tej praktyki i chcą jej zakończenia.

Większość mężczyzn również się z tym zgadza: Mężczyźni nie są obojętni na cierpienia kobiet, a ankiety wykazały, że większość mężczyźni, nawet w regionach o najwyższym wskaźniku rozpowszechnienia, uważają, że jest to szkodliwa praktyka i należy ją zaprzestać. Jedynymi wyjątkami są kraje takie jak Mauretania, Mali, Gwinea, Egipt i Erytrea, gdzie większość mężczyzn uważa, że ​​praktykę tę należy kontynuować.

Rola czynników społeczno-ekonomicznych jest najważniejsza: Częstość okaleczania żeńskich narządów płciowych jest zwykle niższa w silnych finansowo i zamożnych rodzinach ze względu na lepszy dostęp do placówek opieki zdrowotnej i edukacji. Córki niewykształconych kobiet chętniej poddają się tej praktyce. Praktyka ta jest bardziej powszechna na obszarach wiejskich. Na przykład częstość występowania jest cztery razy większa na obszarach wiejskich Kenii niż w regionach miejskich. Brak dostępu do podstawowej opieki zdrowotnej powoduje, że rodziny o niskich dochodach polegają na tradycyjnych uzdrowicielach i są narażone na takie praktyki (UN Women, 2015).

Najczęstszy wiek to 5–14 lat: W w połowie krajów , w których jest to praktykowane, zabiegom poddaje się większość dziewcząt przed ukończeniem 5. roku życia. Wyjątek stanowi Mauretania, gdzie praktykę tę wykonuje się znacznie wcześniej, gdy dziewczynki ukończą jeden miesiąc. W Bissau i Gwinei, jednej piątej. dziewcząt ścina się po 15. roku życia.

Praktyka ta maleje, ale nie w wystarczającym tempie: W większości krajów, w których praktyka ta jest wykonywana, spada liczba okaleczeń z użyciem siły lub mimowolnych. Wskaźnik ten gwałtownie spada w niektórych krajach, takich jak Tanzania i Kenia, gdzie z badań wynika, że ​​ryzyko okaleczenia narządów płciowych u córek jest trzykrotnie mniejsze niż u matek. W niektórych krajach tempo spadku jest bardziej stabilne, a w niektórych krajach, np. Jemenie, tempo tego spadku odnotowało wzrost. Liczby te podkreślają potrzebę podjęcia dalszych działań (NPR, 2013).

Świat dąży do położenia kresu tej praktyce: Organizacje krajowe i międzynarodowe pilnie pracują nad położeniem kresu tej praktyce, a ONZ obchodzi 6 lutego jako Międzynarodowy Dzień Zero Tolerancji dla Okaleczanie żeńskich narządów płciowychMa na celu podniesienie świadomości masowej poprzez masowe kampanie i zachęcenie państw członkowskich do podjęcia konkretnych kroków w celu zaprzestania tej praktyki. Społeczność międzynarodowa wykazała swoje zaangażowanie w położenie kresu tej praktyce do roku 2030.

Pomimo szkodliwych skutków okaleczania żeńskich narządów płciowych (FGM), dlaczego jest ona nadal praktykowana?

Pomimo dziesięcioleci nieustannych wysiłków na rzecz jej wykorzenienia, Eksperci zauważają, że okaleczanie żeńskich narządów płciowych jest odporne i stanowi wyzwanie z różnych powodów. Czynniki te istnieją na poziomie jednostki, organizacji i społeczności i są powiązane z rolami społecznymi i normami związanymi z płcią.

Czynniki na poziomie indywidualnym: Na poziomie indywidualnym odpowiedzialne jest przekonanie, że poprawia to higienę seksualną i przynosi korzyści zdrowotne Praktyka ta jest częstsza u kobiet mieszkających na obszarach wiejskich oraz u osób o złym statusie materialnym. Co więcej, badacze uznali wykształcenie za ważny czynnik zmieniający podejście do okaleczania żeńskich narządów płciowych, a ustalenia Tamire i Molla (2013) wykazały, że córki matek o niskim poziomie wykształcenia są dwukrotnie bardziej narażone na okaleczanie żeńskich narządów płciowych w porównaniu z wykształconymi rodzicami podejmowanie decyzji związanych z okaleczaniem żeńskich narządów płciowych

Czynniki na poziomie organizacyjnym: W społeczeństwach tradycyjnych rola przywódców religijnych, przywódców społecznych, osób obrzezanych i lekarzy odgrywa ważną rolę w podtrzymywaniu tej praktyki. W niektórych regionach medykalizacja procedury ma miejsce, nawet jeśli jest ona nielegalna. Przyczyny medykalizacji okaleczania żeńskich narządów płciowych, np. zachęty finansowe, przekonanie pracowników służby zdrowia o korzyściach płynących z okaleczania żeńskich narządów płciowych. prowadzenie praktyki w placówkach medycznych itp. ograniczają wysiłki eliminacyjne. Mity religijne są ważną przyczyną, ponieważ jednostki muszą wypełniać swoje obowiązki religijne. Tradycje religijne i postawy społeczeństw religijnych są różne na całym świecie. Jednak praktykujące społeczeństwa kojarzą tę praktykę z religiami takimi jak chrześcijaństwo, islam i judaizm. Jednak naukowcy zauważyli, że mieszanie religii z lokalną kulturą i rolą osób zaangażowanych w tę praktykę powoduje, że jest ona obowiązkiem religijnym.

Czynniki na poziomie społecznym: Na poziomie społecznym, rodziny stają w obliczu ogromnej presji społecznej, aby dokonywać okaleczania żeńskich narządów płciowych. Jest to powiązane z takimi ideami, jak honor kobiety i honor rodziny, a niechętne matki i córki są zawstydzane i zmuszane do podporządkowania się. Nieobcięte dziewczyny spotykają się ze stygmatyzacją i dyskryminacją ze strony szerszej społeczności. Są odizolowani od aktywności społecznej i podejmowania decyzji, a kobiety obrzezane dominują, wykluczając kobiety nieobcięte. Czynniki te powodują, że dziewczęta same domagają się obrzezania i są odpowiedzialne za kontynuowanie praktyki.

Wpływ ideologii kulturowych i granic etnicznych: Głęboko zakorzenione ideologie kulturowe i społeczne są odpowiedzialne na poziomach społecznych. Takie ideologie wpływają na sposób, w jaki rodzice wychowują dzieci w takich społeczeństwach, a społeczeństwa wywierają presję, aby zachować te ideologie. W związku z tym wykonywanie praktyk takich jak okaleczanie żeńskich narządów płciowych jest dla dziewcząt sposobem na okazanie oddania i szacunku dla korzeni rodzinnych i kultury. Wiele dziewcząt uważa, że ​​nie ma prawa odmówić tej praktyki, a WHO stwierdziła , że społeczeństwo postrzega obrzezaną dziewczynę jako odpowiednio wychowaną i godną. Ponadto wyznacza granice etniczne, które są ważne dla członków mniejszych społeczności, takich jak społeczności plemienne.

Zachowanie ról i norm związanych z płcią: Wreszcie, normy i role płciowe w społeczeństwie mają silny wpływ. Wykonuje się go ze względów estetycznych, takich jak uwydatnienie piękna żeńskich narządów płciowych, a kobieca pochwa i inne narządy płciowe są uważane za nieczyste i brzydkie, chyba że zostaną obrzezane. Naukowcy zauważyli, że moralność seksualna panująca w społeczeństwie odgrywa pewną rolę, a kobiety, które poddały się okaleczaniu żeńskich narządów płciowych, są postrzegane jako mniej aktywne seksualnie i rodzice lub mąż łatwo nimi zarządzają. Jest zatem używany do promowania moralności seksualnej, takiej jak wierność i zapobiegania seksowi przedmałżeńskiemu. Uważa się, że utrata dziewictwa przez dziewczynę przed ślubem przynosi wstyd rodzinie, gdyż społeczeństwo stara się temu zapobiec wszelkimi możliwymi środkami.

Ponadto męskie preferencje dotyczące obrzezanych kobiet wynikają z postrzeganej większej przyjemności i pewności co do dziewictwa. Kobiety w takich społeczeństwach są przeważnie przekonane, że mężczyźni wolą kobiety obrzezane, chociaż mężczyźni wydają się mieć mniejsze obawy, co powoduje, że dziewczęta domagają się obrzezania.

W jaki sposób okaleczanie żeńskich narządów płciowych (FGM) narusza prawa człowieka?

FGM jest inwazyjną i szkodliwą praktyką, powodującą uszkodzenie żeńskich narządów płciowych. W większości przypadków odbywa się to bez zgody dziewcząt. Narusza wiele podstawowych praw człowieka gwarantowanych przez traktaty międzynarodowe, np.

Prawo do integralności fizycznej: Oznacza, że ​​każda osoba ma prawo do całkowitej integralności fizycznej i musi być chroniona przed poniżającym i nieludzkim traktowaniem, okrucieństwem i torturami. FGM narusza integralność fizyczną kobiecego ciała, powoduje silny ból i stwarza ryzyko wielu krótkoterminowych i długotrwałych powikłań.

Prawo do wolności od dyskryminacji: Eksperci szukają korzeni okaleczania żeńskich narządów płciowych w nieodłącznej nierówności płci w niektórych kulturach. Staje się źródłem stereotypów związanych z płcią i skutkuje dyskryminacją. Kobiety bez okaleczania żeńskich narządów płciowych bez winy spotykają się z dyskryminacją i krytyką ze strony szerszego społeczeństwa. Dyskryminacja ograniczyła zdolność kobiet do podejmowania decyzji dotyczących ich życia rodzinnego i reprodukcyjnego.

Prawo do zdrowia: Poważne komplikacje powstałe w trakcie lub po okaleczeniu, np. powikłania porodowe, problemy z rozrodczością i infekcje dróg moczowych, szkodzą zdrowiu fizycznemu i psychicznemu kobiety. Podważa podstawowe prawo każdej kobiety do cieszenia się optymalnym zdrowiem fizycznym i psychicznym.

Prawo do ochrony przed przemocą: Prawie wszystkie rodzaje praktyk okaleczania żeńskich narządów płciowych są brutalne i naruszają podstawowe prawo człowieka, jakim jest wolność od przemocy. Przemoc jest popełniana bez żadnej korzyści równoważącej.

Prawo do informacji i edukacji: Komplikacje wynikające z praktyk okaleczania żeńskich narządów płciowych utrudniają edukację dziewcząt. W większości przypadków dziewczyny nie są informowane o zabiegu. Tak zwana kultura milczenia godzi w podstawowe prawa człowieka, gdyż dziewczęta nie są świadome tego, co dzieje się z ich ciałami.

Prawo do godności: Oznacza to, że każda osoba ma prawo do bycia szanowaną i cenioną dla niej samej i musi być traktowana etycznie. FGM poniża kobiety i powoduje cierpienie psychiczne, upokorzenie i wstyd, a także zagraża ich prawu do szacunku i godności.

Traktaty międzynarodowe dotyczące praw człowieka, takie jak Konwencja Narodów Zjednoczonych o prawach dziecka (UNCRC), Konwencja w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet (CEDAW), a przede wszystkim Powszechna Deklaracja Praw Człowieka (UDHR) wszyscy jednomyślnie potępiają okaleczanie żeńskich narządów płciowych i podkreślają potrzebę jego wyeliminowania wszelkimi możliwymi środkami, takimi jak świadomość społeczna, masowa edukacja i środki prawne.

Dlaczego okaleczanie żeńskich narządów płciowych (FGM) jest uważane za nielegalne?

Praktyki okaleczania żeńskich narządów płciowych są uważane za nielegalne ze względu na różne kwestie związane z prawami człowieka, promowaniem nierówności płci i potencjalnym zagrożeniem dla zdrowia. Każdy kraj ma swoją jurysdykcję do poradzenia sobie z tą sytuacją. Jednakże niektóre typowe przyczyny jego nielegalnego statusu to:

Naruszenie praw człowieka: Praktyki okaleczania żeńskich narządów płciowych naruszają wiele podstawowych praw człowieka, takich jak prawo do wolności od przemocy, prawo do integralności fizycznej, prawo do informacji o ciele i zdrowiu, prawo do edukacji oraz prawo do wolności od nieludzkiego traktowania i tortur. FGM narusza podstawowe prawa człowieka chronione różnymi międzynarodowymi traktatami i konwencjami.

Potencjalne ryzyko dla zdrowia: Praktyki okaleczania żeńskich narządów płciowych, szczególnie typu III, wiążą się z różnymi zagrożeniami dla zdrowia kobiet i powodują urazy, silny ból, krwawienie i infekcje. Długoterminowe powikłania, takie jak zwiększone ryzyko infekcji, takich jak HIV, skomplikowany poród oraz różne problemy z rozrodczością i moczem, są bardzo poważne. Wysokie ryzyko powikłań zdrowotnych pozbawionych korzyści zdrowotnych jest powodem, dla którego jest to nielegalne w wielu krajach.

Nierówność płci: Korzenie praktyk okaleczania żeńskich narządów płciowych leżą w nierówności płci, ponieważ ma to na celu wzmocnienie dominacji mężczyzn i dyskryminację kobiet. Wiąże się to z wieloma uprzedzeniami i stereotypami związanymi z płcią, które ograniczają integralność fizyczną i autonomię kobiet. W rezultacie praktyki te nie są zgodne z międzynarodowymi wysiłkami na rzecz promowania równości płci i położenia kresu dyskryminacji ze względu na płeć.

Ochrona dziecka: Praktyki okaleczania żeńskich narządów płciowych są najczęściej wykonywane w okresie niemowlęcym lub w bardzo młodym wieku i szkodzą zdrowiu dziecka, a także jest ono narażone na wiele niebezpiecznych powikłań. Każde dziecko ma prawo do rozwoju w bezpiecznym środowisku, które sprzyja jego dobrostanowi psychicznemu i fizycznemu. Dlatego też okaleczanie żeńskich narządów płciowych jest zakazane, aby chronić podstawowe prawa dziecka.

Zobowiązania międzynarodowe: Wiele traktatów międzynarodowych potępia i zdelegalizowało okaleczanie żeńskich narządów płciowych, a kraje sygnujące te traktaty i konwencje są zobowiązane do przyjęcia przepisów kładących kres tej praktyce. W tym celu ustawodawstwo lokalne wykorzystuje odniesienia do traktatów międzynarodowych. Na przykład Konwencja w sprawie eliminacji wszelkich form dyskryminacji kobiet (CEDAW) zobowiązuje państwa członkowskie do przyjęcia odpowiedniego ustawodawstwa w celu położenia kresu tej praktyce.

Obawy dotyczące zdrowia publicznego i społeczności: Rosnąca świadomość społeczności na temat szkodliwych skutków okaleczania żeńskich narządów płciowych i braku korzyści z niej płynących stwarza silną presję społeczną, aby zakazać tej praktyki. Praktyka zakazująca ma kilka przyczyn i w większości krajów jest przestępstwem karalnym.

Jak powszechna jest praktyka okaleczania żeńskich narządów płciowych (FGM)?

Do opisania wystąpienia choroby używa się terminów występowanie i częstość występowania. Częstość występowania oznacza odsetek osób w regionie, które w pewnym momencie chorują, natomiast zapadalność oznacza odsetek lub odsetek osób, u których choroba rozwinęła się w danym okresie. FGM jest bardzo rozpowszechnione w wielu krajach Afryki, w niektórych krajach Bliskiego Wschodu, takich jak Jemen i Irak, oraz w krajach Azji Południowo-Wschodniej, takich jak Indonezja i Malezja. W tę praktykę zaangażowani są niektórzy rdzenni mieszkańcy lub migranci z Australii, USA i Europy.

Dane UNICEF zebrane z wielu ankiet opublikowanych w czerwcu 2023 r. wykazały, że ponad 200 milionów dziewcząt przeszło tę praktykę w co najmniej 31 krajach na całym świecie (FGM, UNICEF, 2023). W raporcie uwzględniono jedynie kraje o znacznej chorobowości, a kraje o niewielkiej chorobie, takie jak USA i Wielka Brytania, nie zostały uwzględnione. Nie obejmuje danych z niektórych krajów, w których jest to praktykowane, takich jak Katar, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Oman, Syria i Jordania. Wiarygodność danych mogłaby być większa, ponieważ opierają się na samoopisach i ankietach ustnych oraz nie przeprowadzono żadnych badań klinicznych na dużą skalę.

Opiera się na założeniu, że kobiety odpowiedzą poprawnie na pytanie o okaleczanie żeńskich narządów płciowych i ignoruje fakt, że mówienie o genitaliach, zwłaszcza żeńskich, jest tematem tabu w tradycyjnych społeczeństwach (które są w większości zaangażowane w tę praktykę). Badania wykazały na przykład, że wiele osób o tej opinii nie lubi rozmawiać o tej praktyce ze strachu, że ujawni ona tajemnice ich kultury i spotka się z powszechnym potępieniem praktyki, którą ich zdaniem należy kontynuować ze względów religijnych.

W krajach, w których jest to nielegalne, obawa przed prześladowaniem siebie lub członka rodziny jest przyczyną zaprzeczania tej praktyce i niedostatecznego zgłaszania jej. Na przykład badanie przeprowadzone w Ghanie wykazało, że 13% tych samych kobiet, zapytanych o to pięć lat po zakazie tej praktyki, zaprzeczyło, że poddało się okaleczaniu żeńskich narządów płciowych (Alissa Koski i Jody Heymann, BMC Global Health, 2017). W rezultacie, po uwzględnieniu wszystkich tych zmiennych, w danych prognozy oszacowano, że liczba kobiet, którym poddano się, prawdopodobnie wyniesie co najmniej 250 milionów.

W których regionach lub krajach występuje najwyższa częstość występowania okaleczania żeńskich narządów płciowych (FGM)?

Największa znana częstość występowania okaleczania żeńskich narządów płciowych występuje w 30 krajach, w większości afrykańskich. Jednakże UNICEF zauważył, że można to praktykować w co najmniej 50 krajach w Afryce, na Bliskim Wschodzie, w Ameryce Łacińskiej, Europie Wschodniej i Azji Południowo-Wschodniej. Kraje afrykańskie o największej częstości występowania znajdują się w paśmie rozciągającym się od Senegalu (na wybrzeżu Atlantyku) po Etiopię, która leży na wschodnim wybrzeżu. Z północy na południe pas FGM rozciąga się od Egiptu po Tanzanię.

Ganiyu Shakirat z Kalifornijskiego Instytutu Neurologii Behawioralnej i Psychologii opublikował badanie na temat obrzezania kobiet w Afryce w 2020 r. Według niego najwyższa znana częstość występowania okaleczania żeńskich narządów płciowych u dziewcząt w wieku poniżej 14 lat miała miejsce w Mali, gdzie 73% dziewcząt przeszło zabieg okaleczania żeńskich narządów płciowych. Pozostałe kraje to Gambia (56%), Mauretania (51%), Gwinea (56%), Dżibuti (43%), Erytrea (33%), Sudan (30%), Gwinea Bissau (29%), Etiopia (16%), Senegal (14%) i Nigeria (13%). W Egipcie większość okaleczania żeńskich narządów płciowych wykonują lekarze, a według Światowego Forum Ekonomicznegoze względu na dużą populację w tym kraju występuje 20% wszystkich ofiar okaleczania żeńskich narządów płciowych.

Należy zauważyć, że powyższe badanie dostarczyło danych ograniczonych do wieku, a nie danych dotyczących częstości występowania we wszystkich wyższych grupach wiekowych, jak podano w powyższych sekcjach. Kraje afrykańskie o najwyższej chorobowości znajdują się na wschodnim i zachodnim wybrzeżu. Obydwa były ośrodkami handlu niewolnikami, a praktyka ta jest prawdopodobnie dziedzictwem handlu niewolnikami.

Występowanie w danym kraju nie jest jednolite i zmienia się wraz z rozmieszczeniem praktykujących je grup religijnych i etnicznych. przykład przypadku to Senegal, gdzie w niektórych regionach hrabstwa wskaźnik chorobowości wynosi 1%, podczas gdy w innych ponad 90%. Preferencje dla każdego typu były inne. Na przykład typ III FGM jest najczęściej stosowaną procedurą okaleczania żeńskich narządów płciowych w Dżibuti; poddaje się temu dwie trzecie wszystkich kobiet. Podobnie dane dla różnych grup religijnych różnią się, a częstość występowania jest najwyższa w społecznościach islamskich. Na przykład 92% muzułmanek w Etiopii poddaje się temu zabiegowi. Jest bardzo wysoki w porównaniu z innymi religiami, takimi jak religie tradycyjne (55%), katolicy (58,2%) i protestanci (65,8%).

W jaki sposób dziewczęta i kobiety, które przeszły okaleczenie żeńskich narządów płciowych (FGM), mogą pomóc swojemu zdrowiu i ogólnemu samopoczuciu?

Kobiety i dziewczęta będące ofiarami tej brutalnej praktyki muszą podjąć niezbędne kroki, aby uniknąć negatywnych skutków dla zdrowia. Należy pamiętać, że najlepszym sposobem jest całkowite unikanie tej praktyki. Niektóre kroki, które muszą podjąć osoby dotknięte chorobą, to:

Natychmiast skontaktuj się z lekarzem: Regularne badania lekarskie i konsultacje z pracownikami służby zdrowia pozwalają na ciągłą obserwację i szybkie reagowanie na wszelkie możliwe powikłania. Lekarze udzielają wskazówek dotyczących leczenia bólu i problemów związanych ze zdrowiem reprodukcyjnym.

Poszukaj wsparcia emocjonalnego i psychologicznego: Kobiety muszą zwrócić się o poradę i pomoc do specjalistów zajmujących się zdrowiem psychicznym, przyjaciół i członków rodziny, doradców zawodowych i społecznych grup wsparcia. Takie środki są przydatne w przypadku problemów, takich jak trauma emocjonalna itp. Dzielenie się uczuciami i doświadczeniami z innymi ofiarami i ekspertami to sposób radzenia sobie ze stresem.

Skorzystaj ze wsparcia prawnego: Korzystanie ze wsparcia prawnego i ochrony oraz świadomość swoich praw reprodukcyjnych jest bardzo ważna, szczególnie w krajach, w których taka praktyka jest nielegalna. Procedury prawne są przydatne, aby zapewnić sprawiedliwość i kontrolować problem.

Samokształcenie i świadomość: Należy mieć świadomość szkodliwych skutków danej praktyki i jej statusu prawnego w danym kraju. Edukacja jest bardzo przydatna w przerywaniu cyklu z korzyścią dla przyszłych pokoleń.

Poinformuj ginekologa o statusie FGM: Pacjentki z FGM często wymagają cięcia cesarskiego w celu porodu. Dlatego ofiary muszą poinformować lekarza o statusie okaleczania żeńskich narządów płciowych, aby uniknąć powikłań porodowych.

Aktywnie opowiadaj się za zmianami: Osoby, które przeżyły, i ofiary muszą głośno zabrać głos i wytworzyć wystarczającą presję społeczną, aby położyć kres tej praktyce. Dzielenie się historiami osobistego cierpienia pomaga wprowadzić pozytywne zmiany w społeczeństwie poprzez motywowanie rodziców i wywieranie wpływu na decydentów i liderów społeczności.

Zaangażuj się w działania społeczne: Wiele organizacji międzynarodowych i organizacji non-profit działa na obszarach o dużym rozpowszechnieniu. Ofiary muszą z nimi współpracować i aktywnie uczestniczyć w kampaniach i działaniach uświadamiających.

Rozwijaj i utrzymuj zdrowe relacje: Rozwijanie zdrowych i pełnych szacunku relacji oraz dobra współpraca i komunikacja z partnerem są przydatne w ułatwianiu życia. Wzajemny szacunek, zaufanie i zgoda są przydatne i bardzo ważne dla zdrowych relacji.

Czy choroba psychiczna jest czynnikiem wpływającym na decyzję kobiet o poddaniu się okaleczaniu żeńskich narządów płciowych?

Nie, choroby psychiczne nie odgrywają żadnej roli w podejmowaniu decyzji związanych z okaleczaniem żeńskich narządów płciowych. Decyzja opiera się na czynnikach społecznych, kulturowych i tradycyjnych i jest przeważnie perfumowana bez zgody ofiary. W większości przypadków ofiarą jest studentka lub niemowlę, które nie jest w stanie podjąć żadnych decyzji ani ustaleń. Do konsekwencji FGM należą schorzenia psychiczne, takie jak depresja, stany lękowe i zespół stresu pourazowego (PTSD).