Spruw: oorzaken, tekenen en symptomen, diagnose en behandeling

Lijst is een veel voorkomende schimmelinfectie. De veroorzakende gist groeit in de keel, mond en andere lichaamsdelen en veroorzaakt een verscheidenheid aan laesies in deze organen. Jonge kinderen, vooral peuters, worden het vaakst getroffen, hoewel iedereen er last van kan krijgen. Naast de schimmel spelen ook verschillende risicofactoren zoals diabetes, mondziekten, droge mond en de bijwerkingen van sommige medicijnen een rol. De incidentiecijfers voor elk type spruw zijn verschillend. Zo lijden bijvoorbeeld 1,2 miljoen vrouwen in Groot-Brittannië aan vulvovaginale spruw, zoals blijkt uit een rapport gepubliceerd door de Universiteit van Manchester. Op dezelfde manier heeft 30-45% van de volwassenen en 45% van de neonaten last van spruw, volgens het National Institute for Health and Care Excellence.

Afhankelijk van de betrokken organen veroorzaakt het irritatie, roodheid en zwelling. Ondanks dat het zo wijdverspreid is, is het zelden een doodsoorzaak, behalve de invasieve candidiasis, die af en toe de dood veroorzaakt. In tegenstelling tot orale of genitale candidiasis, waarbij de laesies voornamelijk gelokaliseerd zijn, verspreidt invasieve candidiasis zich naar andere lichaamsorganen zoals ogen, botten, bloed, hersenen en hart, wat leidt tot ernstige complicaties en overlijden in 19-24% van de gevallen, zoals blijkt uit een onderzoek dat in 2005 werd gepubliceerd door Juliette Morgan en zijn collega's. De behandelingsopties omvatten het gebruik van lokale, orale en systemische antischimmelmiddelen om de schimmelgroei te beteugelen, antibiotica om secundaire bacteriële infecties te voorkomen, pijnstillers en ontstekingsremmende medicijnen om de symptomen te beheersen.

Wat is spruw?

Lijst is een veel voorkomende schimmelinfectie van de mond, uitwendige geslachtsorganen en andere organen. Het wordt veroorzaakt door verschillende schimmelsoorten van het geslacht Candida en wordt gekenmerkt door vlekkerige witte laesies in de mond en andere buitenste lichaamsdelen, irritatie en zwelling. Meerdere soorten schimmels zijn verantwoordelijk, en ze groeien op natte huid of slijmvliezen (binnenhuid) overal waar omstandigheden zoals vochtigheid en gematigde temperatuur beschikbaar zijn. Een verzwakt immuunsysteem maakt de weg vrij voor het ontstaan ​​van schimmelinfecties naast andere risicofactoren.

Wat is de andere term voor spruw?

Er zijn verschillende termen voor spruw ontstaan, afhankelijk van de betrokken organen, de soorten laesies en de oorzakelijke factoren. De standaardtermen die in de geneeskunde worden gebruikt, zijn candidiasis (een algemene term die wordt gebruikt voor de infecties veroorzaakt door alle candida-soorten) en moniliasis of monilia-ziekte (monilia is de andere naam van candida). Afhankelijk van de veroorzakende soort schimmel kan dit een Candida albicans infectie, Candida tropicalis infectie, Candida glabrata infectie, Candida krisei infectie, of Candida parapsilosis infectie enz. De namen zijn ook afgeleid van de plaats van infectie, zoals orofaryngeale candidiasis (orale spruw), genitale candidiasis (schimmelinfectie van de uitwendige geslachtsorganen), luieruitslag als gevolg van schimmelinfecties of de invasieve candidiasis (de verspreiding van ziekten naar de verschillende lichaamsorganen).

Hoe werkt spruw?

Lijst ontwikkelt wanneer het fysieke of biologische evenwicht van het lichaam door welke oorzaak dan ook verstoord is. De verstoring van de microflora van de gastheer of het verlies of tekort aan immuunfuncties zorgt ervoor dat de opportunistische schimmel overmatig groeit. De overmatige groei van schimmels op de huid en slijmvliezen veroorzaakt de afschilfering van de epitheelcellen en de ophoping van necrotisch weefsel, keratine en bacteriën, waardoor de karakteristieke vlekkerige laesies ontstaan. Het vuil hoopt zich op en hecht zich nauw aan de huid en slijmvliezen om een ​​pseudomembraan te vormen.

Soms veroorzaakt de ontwikkeling van membranen necrose, ulceratie en oedeem in de onderliggende weefsels. De pasgeborenen krijgen deze infectie tijdens het passeren van de geïnfecteerde vagina (als de moeder genitale candidiasis had). Zodra een plaatselijke infectie is vastgesteld, bereikt de schimmel de bloedbaan via de slijmvliesbarrières van het maagdarmkanaal of via een geïnfecteerde intravasculaire katheter, waardoor gevaarlijkere en invasieve candidiasis ontstaat. Invasieve candidiasis is bekend bij patiënten met oplopende schimmelinfecties van de urinewegen.

Hoe lang duurt spruw?

Afhankelijk van het type en de ernst van de infectie, de aard van de laesies, de gebruikte behandelingsopties en de aard en status van het immuunsysteem, duurt de spruw enkele dagen tot weken en zelfs maanden. De ongecompliceerde en milde gevallen zouden binnen 5-7 dagenmoeten verdwijnen, terwijl gecompliceerde en behandelde patiënten binnen 7-14 dagenzouden moeten verdwijnen. De terugkerende en ernstige infecties duren veel langer en vereisen wekenlange reguliere behandeling.

Wie loopt het risico een spruw te ontwikkelen?

In de praktijk kan iedereen spruw krijgen, ongeacht geslacht, leeftijd en levensstijl. De mensen die echter een hoger risico lopen, zijn baby's (jonger dan een maand) en peuters, mensen ouder dan 65 jaar, mensen met een aangetast of verzwakt immuunsysteem (zoals HIV-patiënten, diabetici, kanker- en leverpatiënten), mensen die immunosuppressiva gebruiken, zoals sommige antibiotica, en corticosteroïden, mensen die orale ziekten hebben of hebben gehad, zoals het syndroom van Sjögren en een droge mond syndroom, mensen die een slecht passend kunstgebit gebruiken, rokers en mensen die in het verleden schimmelinfecties hebben gehad.

Wat zijn de verschillende soorten lijsters?

Afhankelijk van het type en de aard van de infectie, de aard van de laesies en de veroorzakers, zijn er verschillende soorten spruw. Enkele veel voorkomende soorten zijn:

1. Mondlijster: Het is een schimmelinfectie van het slijmvlies van mond en keelholte. De candida-soorten veroorzaken het en worden daarom orale candidiasis genoemd. Het is geen ernstig probleem en verdwijnt snel met antischimmelmiddelen.
2. Vaginale spruw: Ook bekend als vulvovaginale candidiasis, het is de schimmelinfectie van de vulva en de vagina veroorzaakt door een schimmel genaamd de Candida albicans. Het is geen seksueel overdraagbare aandoening, maar veroorzaakt een kwarkachtige afscheiding en is vaak een oorzaak van pijn en ongemak en moet worden behandeld.
3. Slokdarmlijster: Ook bekend als slokdarmcandidiasis, het is een schimmelinfectie van de slokdarm die pijn veroorzaakt bij het doorslikken van voedsel en water. Er zijn meer dan 20 Candida-soorten ermee geassocieerd, waarvan de meest voorkomende de Candida albicans.
4. Borstvoedingslijster: Het is een schimmelinfectie van de borsten en veroorzaakt pijn in de borsten en tepels, vooral na een borstvoedingssessie. Het wordt veroorzaakt door verschillende Candida-soorten, die droge, schilferige, rode of felroze tepels en tepelhof veroorzaken. Het is de belangrijkste oorzaak van pijnlijke tepels.
5. Invasieve spruw: Ook bekend als invasieve candidiasis, het is de gevaarlijkste vorm van candidiasis en treedt op wanneer de schimmel de lichaamsbarrières doorbreekt om de bloedcirculatie te bereiken, waardoor schimmellaesies in meerdere organen zoals ogen, botten, hersenen enz. ontstaan. Het is de meest dodelijke candidiasis, die langdurige ziekenhuisopnames en de dood tot gevolg heeft. 19-24% van gevallen.
6. Cutane spruw: Het is een schimmelinfectie van de huid. Alle soorten huid en lichaamsdelen kunnen het ontwikkelen, vooral de warme en vochtige delen van de liezen en oksels. De voornaamste oorzaak van spruw is Candida albicans. Het veroorzaakt een korstige, rode, zich snel verspreidende huidinfectie, abcessen en witte plagen.

1. Mondlijster

Zoals de naam aangeeft, is het een schimmelinfectie van de mondholte.

Figuur 1: close-up van een kind met Candida-laesies op de tong.

Mondlijster, of orofaryngeale candidiasis, ontstaat wanneer de gist in de mondholte groeit. Verschillende gistsoorten zijn verantwoordelijk; de Candida albicans zijn de belangrijkste. Gisten behoren tot de gewone bewoners van de mondholte, en een complex geheel van interacties met andere microben houdt de populatie onder controle. Spruw ontstaat wanneer de groei van gist uit de hand loopt als gevolg van het gebruik van immunosuppressiva, immunosuppressieve ziekten, bestralingstherapie en andere oorzaken. Het veroorzaakt vergeling tot witachtige vlekken of laesies op het gehemelte, het tandvlees, de lippen, de tong en de binnenkant van de wangen.

Soms ontwikkelt de spruw zich tot de slokdarm en wordt slokdarmlijster. Peuters en zuigelingen zijn er het meest vatbaar voor. Symptomen zijn de eerste dagen vaak niet merkbaar. Ernstige infecties veroorzaken echter de symptomen. Voor de behandeling worden huismiddeltjes en voorgeschreven medicijnen gebruikt.

Huismiddeltjes: Sommige veranderingen in levensstijl, huismiddeltjes en het handhaven van een goede mondhygiëne beloven goede resultaten. De goede praktijken zijn het regelmatig poetsen van de tanden met een zachte borstel van goede kwaliteit, het regelmatig vervangen van de borstel, het regelmatig reinigen en desinfecteren van de eventuele gebruikte mondprothese, het vermijden van mondspoelingen en mondsprays tenzij aanbevolen door de arts, het regelmatig spoelen van de mond met zout water, een oplossing van zuiveringszout, een oplossing van citroensap en appelciderazijn enz. Het gebruik van probiotica zoals yoghurt is ook zeer nuttig bij het herstellen van de balans van de orale microflora.

Antischimmelmedicijnen: Antischimmelmedicijnen worden voorgeschreven, zoals clotrimazol, fluconazol, itraconazol en amfoteer B. Nystatine, een ander oraal antischimmelmedicijn, is verkrijgbaar als antischimmelmondwater. De andere zijn daarentegen verkrijgbaar als orale preparaten, zoals zuigtabletten. Amfotericine B wordt gebruikt bij ernstige gevallen van spruw.

Met zorgvuldige zorg en vroege behandeling verdwijnt de aandoening binnen 7-14 dagen. Het duurt echter langer als het niet wordt behandeld of als het wordt gecompliceerd door andere orale infecties. Vaak komt het terug, vooral bij zuigelingen. In dergelijke gevallen moeten de patiënten de arts raadplegen.

2. Vaginale spruw

De vaginale schimmelinfectie veroorzaakt door de onbalans van de vaginale microflora leidt tot overmatige schimmelgroei.

Figuur 2: Vaginale schimmelinfectie veroorzaakt jeuk en een branderig gevoel.

Net als de spruw is deze ook het gevolg van een verstoorde balans in de normale microflora van het voortplantingsstelsel, omdat er doorgaans gisten en bacteriën in voorkomen. Elke factor die dit evenwicht verstoort en de overgroei van gist veroorzaakt, veroorzaakt vaginale spruw. Het is wijdverbreid en 75% van de vrouwen ervaart het op enig moment in hun leven, en 40-45% van de vrouwen ervaart meer dan één episode. Verschillende gistsoorten spelen een rol, maar de belangrijkste is de Candida albicans. Schimmel heeft een luchtloze, warme plek nodig om te groeien; de vagina is dus een favoriete plek om te groeien.

Deze schimmel is een opportunistische ziekteverwekker, wat betekent dat hij de normale bewoner van het voortplantingsstelsel is en infecties veroorzaakt wanneer de kans zich voordoet, zoals een vrouw die immunosuppressiva gebruikt, langdurige antibioticatherapie neemt (verstoort het gemiddelde evenwicht van de microflora), zwanger is, hormonale behandelingen krijgt, ernstige en onbeheerde diabetes heeft, radiotherapie of chemotherapie ondergaat of immunosuppressieve ziekten zoals AIDS/HIV heeft.

De vaginale spruw wordt behandeld met vrij verkrijgbare medicijnen en medicijnen op recept. OTC-vaginale behandelingen zoals antischimmel-vaginale crèmes, orale tabletten en zetpillen die tioconazol, miconazol, butoconazol en clotrimazol bevatten, beloven enkele voordelen. Het gebruik moet echter worden vermeden als een vrouw niet zeker weet of de symptomen te wijten zijn aan spruw of iets anders. Vrij verkrijgbare medicijnen zijn riskant en sommige preparaten veroorzaken problemen zoals lekkage enz. De beste optie is dus om naar de zorgverlener te gaan voor diagnose en behandeling.

De artsen schrijven antischimmelmedicijnen voor om vaginale spruw te behandelen, afhankelijk van de toestand van de patiënt en de ernst en het type infectie. Deze antischimmelmiddelen remmen de groei van de gist en worden vaak gebruikt in combinatie met probiotica om de balans van de microflora te helpen herstellen. Enkele veelgebruikte antischimmelmiddelen zijn fluconazol, miconazol, clotrimazol, econazol, fenticonazol en terconazol. Ze zijn verkrijgbaar in de vorm van orale tabletten, plaatselijke crèmes en gels of zetpillen, die rechtstreeks in de vagina worden aangebracht. Na een grondige beoordeling van het ziektebeeld bepaalt de arts de wijze en duur van de behandeling. Een typische behandeling is het combineren van een intravaginaal medicijn met orale medicatie zoals fluconazol.

De duur van de ziekte hangt af van de ernst. De meeste milde en ongecompliceerde gevallen verdwijnen, zelfs als ze niet worden behandeld, binnen een paar dagen. De behandelingen bespoedigen vaak het herstel, en bij ernstige gevallen duurt het weken om te herstellen. Met de juiste zorg en behandeling geneest het binnen 1-2 weken. Als er na twee weken reguliere behandeling geen verbetering wordt opgemerkt, moet de patiënt de arts raadplegen.

3. Slokdarmlijster

Ook bekend als slokdarmcandidiasis, is het een schimmelinfectie van de slokdarm (voedselpijp). Volgens NIH is het een relatief zeldzaam veelvoorkomend type dat wordt ervaren door 0.32-5.2% van de algemene bevolking.

Figuur 3: Slokdarm spruw, een verlengstuk van de spruw, veroorzaakt hevige pijn en irritatie in de keel en borst.

De slokdarm verbindt de mond met de maag en vangt vaak infecties op vanuit de mond. Veel gistsoorten zijn verantwoordelijk, maar de belangrijkste is de Candida albicans, de andere zijn de Candida Krusei, Candida glabrata, Candida tropicalis en, in zeldzame gevallen, enkele andere schimmelsoorten zoals Histoplasma of Aspergillus. Dit zijn de normale bewoner van de mondholte en veroorzaken infecties wanneer de gelegenheid zich voordoet, zoals een zwakke immuniteit, immunosuppressieve medicijnen, langdurig gebruik van antibiotica die de normale microflora verstoren, en ziekten zoals kanker, diabetes en HIV/AIDS.

Sommige leefstijlrisicofactoren verhogen ook de gevoeligheid voor slokdarmlijsters, zoals roken, drugsgebruik, slechte mondhygiëne en medicijnen die als bijwerking een droge mond veroorzaken, en het gebruik van besmette kunstgebitten. Het ontstaat ook bij mensen met een goede immuniteit die chirurgische ingrepen aan de slokdarm hebben ondergaan.

Net als andere schimmelinfecties wordt het behandeld met huismiddeltjes en voorgeschreven medicijnen. De huismiddeltjes werken goed voor orale candidiasis. Toch is slokdarmlijster een ernstige en levensbedreigende aandoening en mag deze niet thuis worden achtergelaten, omdat deze vaak meer schade veroorzaakt door het uitstellen van de juiste behandeling. Het gebruik van huismiddeltjes naast geneesmiddelen op recept is echter nuttig. Sommige huismiddeltjes die nuttig zijn bij slokdarmlijsters zijn probiotica (bijvoorbeeld kwark en yoghurt), prebiotica (slecht verteerbaar voedsel) om het evenwicht van de microflora te herstellen en gentiaanviolet, een kleurstof die wordt geproduceerd uit koolteer en die kan worden afgeveegd (mag nooit worden verzwolgen).

Antischimmelmiddelen zijn verkrijgbaar in de vorm van orale tabletten of intraveneuze infecties om spruw te behandelen. Milde gevallen reageren op orale medicijnen en ernstige gevallen hebben intraveneuze therapie nodig. Het voorkeursgeneesmiddel is fluconazol, de eerste keuze van de arts. Als dit niet werkt, worden andere geneesmiddelen zoals nystatine, itraconazol, voriconazol en amfotericine B gebruikt. Posaconazol (Noxafil) is effectief bij ernstige en refractaire gevallen. De behandeling duurt meestal 2-3 weken. Sommige ernstige gevallen vereisen een ziekenhuisopname voor een goede behandeling en monitoring.

Met de juiste behandeling en behandeling zou het probleem binnen 7-14 dagen of maximaal 21 dagen moeten verdwijnen. De refractaire en ernstige gevallen hebben een behandeling van 2 tot 4 weken nodig. Een langere duur betekent een onderliggende ziekte en vereist ziekenhuisopname.

4. Borstvoedingslijster (Candida albicans mastitis bij vrouwen die borstvoeding geven)

Borstvoedingslijster, of de schimmelinfectie van de tepels, komt vaak voor bij moeders die borstvoeding geven en heeft gevolgen voor de gezondheid van zowel moeder als baby.

Figuur 4: Borstvoedingslijster veroorzaakt pijn in de tepels.

Net als andere soorten spruw is het ook veroorzaakt door Candida-soort. De sporen van deze en andere gisten bevinden zich op de huid. Tijdens het geven van borstvoeding creëren de warmte en vochtigheid op de tepels gunstige omstandigheden voor hun groei. De overmatige groei van gist veroorzaakt infecties van diepe lagen van de huid. Gebarsten en beschadigde tepels bieden perfecte omstandigheden voor de groei en ontwikkeling van gisten. Bedenk dat veel baby's in de eerste paar maanden verschillende episoden van spruw ervaren. Tijdens het geven van borstvoeding bestaat de kans dat de schimmel de borst van moeders bereikt. Op dezelfde manier gaat de infectie ook over van moeder op baby.

Voor de behandeling worden antischimmelmedicijnen gebruikt. Deze medicijnen zijn verkrijgbaar in de vorm van zalven, gels en crèmes en worden rechtstreeks op de tepels aangebracht. De algemeen verkrijgbare antischimmelmiddelen zijn nystatine, clotrimazol en miconazol; Sommige preparaten zijn zonder recept verkrijgbaar. In ernstige gevallen raden artsen vaak aan om orale antischimmelmiddelen zoals fluconazol te gebruiken. Om de pijn te verlichten worden ontstekingsremmende medicijnen aanbevolen, bijvoorbeeld steroïdecrèmes. Als de baby spruw ontwikkelt of al heeft, is behandeling van moeder en baby nodig. Als de baby spruw heeft ontwikkeld, moet de borstvoeding zoals gewoonlijk worden voortgezet.

De borstvoeding kan ook worden voortgezet als de baby nog geen spruw heeft ontwikkeld. Er moeten echter enkele voorzorgsmaatregelen worden gevolgd, zoals goede hygiëne, wegwerpbare zoogkompressen, het regelmatig steriliseren van de borstvoedingsapparatuur en het volgen van de behandelrichtlijnen. Met de juiste antischimmelbehandeling verdwijnt de infectie binnen 1-2 weken. Als het echter langer duurt, wees dan geduldig en wacht langer. De schimmelinfecties zijn vaak zeer ongevoelig voor behandeling en treden binnen enkele dagen na herstel opnieuw op. Als de symptomen echter lang aanhouden, raadpleeg dan een arts voor behandeling.

5. Invasieve spruw

Het is een ernstige en mogelijk fatale schimmelinfectie die optreedt wanneer de gist de fysieke barrières van het lichaam overschrijdt om de bloedcirculatie te bereiken. Vanuit de bloedcirculatie bereikt en vestigt het zich in verschillende organen zoals de nieren, het hart, de hersenen, de botten, de milt en de ogen. Zonder de juiste diagnose en behandeling is het levensbedreigend. Het ontstaan ​​van een schimmelinfectie in de nieren, hartkleppen, lever en hersenen is soms fataal. Het sterftecijfer als gevolg van invasieve candidemie wordt geschat op 19-24%.

Figuur 5: Invasieve candidiasis veroorzaakt de gegeneraliseerde symptomen van ziekten.

De meest kritische schimmelsoorten die de invasieve spruw veroorzaken zijn Candida albicans, Candida glabrata, Candida parapsilose, Candida Krisei en Candida tropicalis. Enkele andere soorten, zoals Candida dubliniensis, Candida lusitaniae en Candida guilliermondii, spelen een ondergeschikte rol. De identificatie van soorten is essentieel voor gerichte therapie.

Voor de behandeling is een ziekenhuisopname vereist, waarbij antischimmelmedicijnen in de bloedbaan worden geïnjecteerd. Er zijn verschillende antischimmelmiddelen beschikbaar, zoals micafungine, fluconazol, caspofungine, amfotericine B en anidulafungine, en de keuze hangt af van factoren zoals leeftijd, ernst en locatie van de infectie en de status van het immuunsysteem. Continue behandeling gedurende 1-2 weken is doorgaans voldoende om negatieve bloedkweken te verkrijgen. In ernstige gevallen is soms een langdurige behandeling nodig.

6. Huidlijster

Ook bekend als cutane candidiasis, het is een schimmelinfectie van de huid. Het treedt op wanneer de warmte en de natte huid gunstige omstandigheden creëren voor de groei van gist, wat tot de normale microflora van de huid behoort.

Figuur 6: Huidspruw veroorzaakt irritatie en jeuk.

Het ontwikkelt zich op elk deel van de huid. De meest voorkomende plekken zijn echter de huidplooien waar het vocht wordt vastgehouden, en deze plekken zijn ook warm. De meest gevoelige gebieden zijn dus de liezen, oksels, onder en tussen de borsten en de vingers van handen en voeten. Enkele andere zeldzame plekken zijn mondhoeken, nagelranden en binnenkant van de nagels. Er zijn veel gistsoorten bij betrokken, maar de meest voorkomende is Candida albicans, verantwoordelijk voor 80-90% van de gevallen. Andere soorten zoals Candida glabrata, Candida parapsilosis, Candida tropicalis en Candida krusei veroorzaakt ook infecties bij mensen met een verzwakt immuunsysteem.

Samen met de veroorzakende gist verhogen verschillende andere risicofactoren het risico op het ontwikkelen van spruwachtige, nauwsluitende kleding, warm weer, slechte hygiëne, langdurig gebruik van ondergoed, zwaarlijvigheid, overmatig en onnodig gebruik van antibiotica, langdurig gebruik van corticosteroïden en andere immunosuppressiva, zwangerschap, diabetes en een voortdurend vochtige huid. Baby's ontwikkelen het op de billen omdat de luier, vooral de natte, een ideale omgeving biedt voor de groei van gist.

Het wordt voorkomen en behandeld door huismiddeltjes, veranderingen in levensstijl, vrij verkrijgbare medicijnen en medicijnen op recept. Huismiddeltjes zoals goede hygiëne, regelmatig wassen en drogen, veranderingen in levensstijl om de bloedsuikerspiegel onder controle te houden en regelmatig lichamelijke oefeningen doen, zijn nuttig. Bij aanhoudende en ernstige gevallen zijn antischimmelmiddelen nodig die in de vorm van crème of gel worden aangebracht. De OTC-crèmes die medicijnen zoals miconazol, clotrimazol en tioconazol bevatten, zijn nuttig om de schimmel op de huid te doden en de verspreiding ervan tegen te gaan. Als de OTC-behandelingen niet werken, moeten patiënten de arts raadplegen voor geneesmiddelen op recept, zoals ketoconazol en Nystatine.

Orale antischimmelmiddelen worden gebruikt als de infectie zich van de huid naar andere delen van het lichaam heeft verspreid, en injectables worden gebruikt als de gist in het bloed is terechtgekomen. Cutane candidiasis reageert op behandelingen en herstelt snel zonder complicaties in 1-2 weken. Afhankelijk van de ernst van de infectie en de immuunstatus duurt dit echter enkele dagen tot enkele weken. De infectie komt vaak terug bij mensen met een zwak immuunsysteem en die een volledig behandelplan nodig hebben.

Wat zijn de meest voorkomende oorzaken van spruw?

Lijst, of het nu oraal, genitaal, cutaan of enige andere vorm is, wordt veroorzaakt door verschillende soorten schimmels. De schimmel (gist) is niet schadelijk en verschillende interne en externe risicofactoren creëren gunstige omstandigheden voor schimmelgroei. Deze oorzakelijke risicofactoren zijn:

1. Zwangerschap: Zwangerschap is een periode van significante fysiologische veranderingen en stress, en zwangere vrouwen hebben meer kans om vaginale of orale spruw te ontwikkelen. Het is te wijten aan de veranderingen in de niveaus van hormonen, met name oestrogeen. Uit de onderzoeken is gebleken dat de prevalentie
2. Corticosteroïden: Deze medicijnen, bijvoorbeeld prednisolon, betamethason en dexamethason, worden gebruikt om pijn en ontstekingen te behandelen en ook worden gebruikt bij auto-immuunziekten en allergische reacties. Deze medicijnen verzwakken het immuunsysteem en zorgen ervoor dat de schimmel zich kan vermenigvuldigen.
3. Roken: Rokers hebben een hoger risico op spruw dan niet-rokers, omdat sigarettenrook de integriteit van epitheelcellen en de normale microflora van de mond verstoort.
4. Medische aandoeningen: Er zijn verschillende stofwisselings- en infectieziekten zoals diabetes, kanker, HIV/AIDS, orgaantransplantaties, auto-immuunziekten zoals lupus en reumatoïde artritis enz., die de normale fysiologie verstoren en het immuunsysteem onderdrukken.
5. Verzwakt immuunsysteem: Het immuunsysteem controleert infecties, en een verzwakt immuunsysteem vermindert het vermogen van het lichaam om natuurlijke biologische uitdagingen af ​​te weren, waardoor een verhoogd risico ontstaat op veel ziekten, waaronder spruw.
6. Slechte mondhygiëne: Slechte mondhygiëne verstoort de orale microflora, waardoor een toename van het aantal schadelijke bacteriën en gisten ontstaat. Op dezelfde manier brengt het gebruik van een besmet kunstgebit gevaarlijke bacteriën in de mond, wat leidt tot infecties zoals spruw.
7. Gebruik van antibiotica: Het overmatige en langdurige gebruik van antibiotica verstoort de normale microflora van de mondholte en de vagina, waardoor een verhoogd risico op orale en vaginale spruw ontstaat. Naast het doden van schadelijke bacteriën, doden antibiotica ook nuttige bacteriën die de groei van opportunistische ziekteverwekkers zoals Candida beperken.

1. Zwangerschap

Zwangerschap is een fysiologisch proces dat zich uitstrekt vanaf de conceptie (bevruchting en aanhechting van de zygote in de baarmoeder) tot aan de bevalling van de baby. Tijdens deze periode ontwikkelt de zygote zich in de baarmoeder. Het wordt gekenmerkt door enorme hormonale, fysieke en emotionele veranderingen in het lichaam. Deze fysiologische en hormonale veranderingen verstoren het immuunsysteem en verstoren de vaginale pH, waardoor deze meer alkalischwordt. De verandering in de vaginale pH verandert de balans van de orale en vaginale microflora en creëert een gunstig klimaat voor schimmelgroei.
De hogere niveaus van oestrogeen verhogen het risico op spruw. Het risico op spruw bij zwangere vrouwen is hoogst tijdens het laatste trimester (3e) van de zwangerschap, wanneer deze veranderingen een lek bereiken. Als de symptomen van spruw tijdens de zwangerschap worden opgemerkt, moeten de vrouwen de gynaecoloog raadplegen en potentieel gevaarlijke zelfmedicatie en vrij verkrijgbare medicijnen vermijden.

2. Corticosteroïden

Corticosteroïden zoals prednisolon, betamethason, dexamethason enz. worden gebruikt om pijn en ontstekingen te verlichten en worden vaak gebruikt bij aandoeningen zoals botpijn, artritis, chronische obstructieve longziekte (COPD) en astma. De steroïden zijn opgenomen in de inhalatoren die worden gebruikt voor aandoeningen van de luchtwegen. Deze steroïden onderdrukken de functies van het immuunsysteem, en dus verhoogt een kleine hoeveelheid inhalator die in de mond achterblijft het risico op spruw.
Op dezelfde manier worden corticosteroïdencrèmes, zalven, gels en zetpillen gebruikt bij vaginale infecties (?) om pijn, jeuk en roodheid in de voortplantingsorganen te verlichten. Het orale en vaginale gebruik van corticosteroïden verstoort het natuurlijke microbiologische evenwicht van de mondholte en de vagina, waardoor het risico op orale en vaginale spruw toeneemt. De prevalentie van spruw bij mensen die systemische glucocorticoïden gebruikten was 43,3% vergeleken met 11,67% bij niet-gebruikers, volgens een onderzoek uitgevoerd door Jia-ling Xiao en zijn collega's in 2020.

3. Roken

Sigarettenrook bevat veel gevaarlijke chemicaliën zoals lood, arseen en koolmonoxide die een negatieve invloed hebben op de cellen in de mond en op de nuttige bacteriën die het microbiële evenwicht in de mondholte in stand houden. Daarom is het risico op bacteriële, schimmel- en virale infecties bij rokers hoger dan bij niet-rokers. Tijdens de ontwikkeling van spruw dringt de veroorzakende gist (Candida albicans, in de meeste gevallen) de gastheerweefsels binnen en hecht zich eraan. De chemicaliën in sigarettenrook verstoren de hechting en adhesie van Candida albicans , wat resulteert in biofilms in de mond en de proliferatie van schimmelgroei.
Rokers hebben vaak last van een droge mond als gevolg van een verminderde speekselproductie, die schade aan de mondweefsels veroorzaakt. Door deze schade kan de schimmel zich aan de weefsels hechten en spruw veroorzaken. Roken verzwakt ook het immuunsysteem, waardoor het vermogen van het lichaam om infecties te bestrijden afneemt. Het verstoort ook de hormoonspiegels, wat resulteert in een hoger risico op vaginale spruw. Rokers lopen dus risico op hogere niveaus van andere soorten spruw, en niet alleen van spruw.

4. Medische aandoeningen

Verschillende medische aandoeningen verhogen ook het risico op het ontwikkelen van spruw. Deze omvatten stofwisselingsziekten zoals diabetes en infectieziekten zoals kanker en HIV. Gisten hebben suiker nodig om te groeien, en een slecht gecontroleerde en hogere glucosespiegel in het bloed creëert een gunstig klimaat voor de groei van gist. Hypoglykemie beïnvloedt ook het immuunsysteem door de functies van het immuunsysteem te onderdrukken. Bijgevolg was het risico op spruw bij mensen met diabetes 22,1% vergeleken met 9,7%, volgens een onderzoek gepubliceerd in de Indian Journal of Dental Research in 2021.
Op dezelfde manier beïnvloeden verschillende aandoeningen het immuunsysteem en verstoren ze de natuurlijke homeostase van het lichaam, zoals auto-immuunziekten (inflammatoire darmziekte, lupus, reumatoïde artritis enz.), die in het recente verleden een orgaantransplantatie hebben ondergaan, chronische nier- of leverziekten, kanker en immunosuppressieve ziekten zoals HIV/AIDS.

5. Een verzwakt immuunsysteem

Gistinfecties in de mond, de vagina of waar dan ook in het lichaam geven aan dat het immuunsysteem er niet in is geslaagd de ziekte te elimineren en dat medisch ingrijpen vereist is. Door de verzwakking van het immuunsysteem kan de schimmel zich aan de weefsels hechten en spruw veroorzaken. Het immuunsysteem beschermt het lichaam tegen infecties. Wanneer de schimmel zich aan het lichaam hecht, herkent het immuunsysteem deze. Het zorgt voor een immuunrespons door immuuncellen te activeren, die de schimmel direct doden of antilichamen produceren die de schimmel en schimmelsporen neutraliseren.
In geval van mildere zwakte van het immuunsysteem heeft het lichaam meer tijd nodig om te herstellen van de schimmelinfecties. Bij ernstige immuundeficiëntie komen aanhoudende en ernstigere schimmelinfecties (invasieve spruw voor) voor die vaak fataal zijn. Elke factor die een verzwakt immuunsysteem veroorzaakt, zoals slechte voeding, immunosuppressieve medicijnen, immunosuppressieve ziekten (zoals HIV), roken en chronische ziekten, veroorzaakt dus een verhoogd risico op het ontwikkelen van spruw. Bijgevolg is het risico op spruw veel hoger (meer dan 90%) bij HIV-patiënten.

6. Slechte mondhygiëne

Slechte mondhygiëne, zoals het gebruik van vervuilde kunstgebitten, een onregelmatige poetsroutine en mondziekten zoals stomatitis (de ontsteking van de mond), resulteert in het breken van de integriteit van het mondslijmvlies en zorgt ervoor dat de schimmel zich kan hechten en spruw kan ontwikkelen. Door het gebruik van een mondprothese worden veel ziektekiemen in de mond geïntroduceerd.
Candida is een typische inwoner van 45-65% van normale en gezonde mensen, en dit percentage stijgt tot 60-100% bij de mensen die een kunstgebit gebruiken. Naast een hogere prevalentie van gist bij mensen met een slechte mondhygiëne, verhoogt het ook het risico op gevaarlijkere en vaak fatale invasieve candidiasis. Een slechte mondhygiëne veroorzaakt ook de opeenhoping van bacteriën en plagen in de mond, die een gunstig klimaat vormen voor de groei van schimmels.

7. Gebruik van antibiotica

Antibiotica behandelen bacteriële infecties en voorkomen secundaire bacteriële infecties in geval van virale en schimmelinfecties. Antibiotica worden gebruikt om schadelijke bacteriën te doden, maar ze kunnen niet weten of de bacteriën schadelijk of waardevol zijn en zonder onderscheid doden. Door dit doden wordt de bacteriepopulatie uitgeput, waardoor de schimmelgroei onder controle wordt gehouden. Hoewel ze het immuunsysteem niet verstoren, veroorzaakt overmatig gebruik een onderactivatie van het immuunsysteem.

Welke andere leefstijlfactoren verhogen het risico op spruw?

Lijst is alomtegenwoordig; een vijfde van de mannen en vrouwen en meer dan een derde van de minderjarige kinderen krijgt op enig moment in hun leven last van een vorm van spruw. Hoewel sommige risicofactoren het risico bepalen, moet duidelijk worden gemaakt waarom sommige mensen meer kans hebben dan anderen. Naast medische en biologische redenen beïnvloeden sommige levensstijlrisicofactoren de ontwikkeling van spruw. Dit zijn;

Kleding: De ademende en lichte jurken en onderkleding laten het vocht verdampen en voorkomen de ophoping van water, wat nodig is voor schimmelgroei. Synthetische materialen zoals polyester en nylon zijn niet ademend en houden vocht vast, waardoor een gunstige omgeving voor schimmelgroei ontstaat. Het risico op spruw is groter in de wintermaanden, omdat zware kledingstukken niet voldoende ventilatie mogelijk maken. Het risico op vaginale spruw is echter hoger bij warm en vochtig weer.

Reinigings- en wasroutine: De wasroutine is essentieel omdat opgemerkt wordt dat het regelmatig wassen van de mond of vagina met eenvoudig water het risico op spruw verlaagt. Daarentegen verstoort het gebruik van geparfumeerde lichaamswasmiddelen en gels de vaginale pH, waardoor deze vaak verandert ten gunste van de Candida. Een goede mond- en huidverzorging vermindert het risico op orale en huidspruw.

Gebruik van voorbehoedmiddelen en glijmiddelen: Uit sommige onderzoeken is gebleken dat gecombineerde hormonale anticonceptiepillen het risico op spruw vergroten. Omdat deze pillen oestrogeen bevatten, verhoogt het de overlevingskans en de groei van gist. Op dezelfde manier introduceert het gebruik van intra-uteriene apparaten (IUD's) infecties in de vagina. Dus in het geval van herhaalde gevallen van spruw is het zorgvuldig overwegen van de keuze van de anticonceptiemethoden erg belangrijk.

Op dezelfde manier verhoogt het gebruik van spermicidale glijmiddelen ook het risico op het ontwikkelen van spruw, omdat deze producten ingrediënten bevatten (zoals nonoxynol-9) die niet alleen het sperma doden, maar ook het vaginale microbiologische evenwicht verstoren door de nuttige bacteriën te doden.

Stress: Chronische stress vermindert het vermogen van het lichaam om infecties te bestrijden. Stress verhoogt de cortisolspiegel. Dit hormoon heeft een negatieve invloed op het immuunsysteem door de T-cellen te blokkeren. Deze factoren zorgen ervoor dat infecties, waaronder de spruw, de kop kunnen opsteken. Chronische stress creëert omstandigheden waardoor de Candida zich kan vermenigvuldigen en kan uitblinken in de concurrentie met andere ziektekiemen. Bij herhaalde gevallen van spruw is het dus essentieel om naar de levensstijl te kijken om te zien of er sprake is van chronische stress.

Dieet: Candida en andere opportunistische ziekteverwekkers hebben suikers nodig voor de verspreiding en daarom verhogen diëten die rijk zijn aan suikers, zoals geraffineerde granen, pasta, koekjes, snoepjes, cakes en witbrood, het risico op infecties. Uit de onderzoeken is gebleken dat het overstappen op suikerarme diëten de gistpopulatie onder controle houdt door hen te laten hongeren naar suikers. Maar eventuele veranderingen in het dieet moeten worden geraadpleegd met de arts en voedingsdeskundige om het risico op onnodige voedingstekorten te voorkomen.

Slechte slaap: Een goede en gezonde slaap is vereist voor het goed functioneren van het immuunsysteem, en een gezonde slaap zorgt ervoor dat het lichaam een ​​optimaal gezondheidsevenwicht kan behouden door zichzelf te herstellen. Slechte slaap resulteert in een slechte immuniteit en de proliferatie van schadelijke bacteriën, waardoor de vaginale en orale pH verandert, waardoor deze gunstiger wordt voor de groei van schimmels.

Zorgeloos gebruik van medicijnen en medicijnen: Omdat overmatig gebruik van steroïden, antibiotica en orale anticonceptiva het risico op het ontwikkelen van spruw vergroot, is het essentieel om voorzichtig te zijn met de keuze van medicijnen. Anticonceptiepillen met oestrogeen verhogen het risico op spruw en moeten worden vervangen door oestrogeenvrije tabletten. Op dezelfde manier zorgt het willekeurige doden van bacteriën door antibiotica er ook voor dat schimmelinfecties de overhand krijgen en de concurrenten doden. De steroïden onderdrukken het vermogen van het lichaam om de infecties te bestrijden. Dus als de symptomen van spruw worden opgemerkt tijdens het gebruik van bepaalde medicijnen, is het essentieel om de arts te raadplegen en wat probiotisch voedsel toe te voegen om de normale microflora te ondersteunen.

Alle mensen die aan deze problemen worden blootgesteld, ontwikkelen geen schimmelinfecties, maar deze factoren vergroten niettemin het risico.

Wat zijn de hormonale factoren die bijdragen aan spruw?

Hormonen controleren alle lichaamsfuncties, hormonale veranderingen veroorzaken veranderingen in de fysiologie en chemie van het lichaam, en sommige van deze veranderingen dragen bij aan de ontwikkeling van spruw. Bijna 50% van de gevallen van slijmvliesspruw heeft een endocriene oorzaak. De volgende hormonen spelen een rol bij de ontwikkeling van spruw;

Oestrogeen: Oestrogeen is verantwoordelijk voor de ontwikkeling van vrouwelijke voortplantingsorganen. Hogere niveaus van dit hormoon beïnvloeden de vaginale pH. Hoge oestrogeenspiegels verhogen het glycogeen in de vaginale cellen, waardoor de schimmel zich kan vermenigvuldigen. Het risico op spruw is groter bij vrouwen die combinatiepillen gebruiken die oestrogeen bevatten.

Cortisol: Cortisol wordt geproduceerd door de bijnieren als het lichaam met stress wordt geconfronteerd. Hogere cortisolspiegels onderdrukken de immuunfuncties, waardoor de Candida-soort de overhand krijgt. Chronische stress is dus een ernstige predisponerende factor voor spruw.

Progesteron: Dit hormoon speelt een rol bij de zwangerschap en het reguleren van de menstruatiecyclus. De verhoogde niveaus creëren een gunstig klimaat voor schimmelgroei. Het is een van de redenen waarom zwangere vrouwen en vrouwen die progesteronpillen gebruiken een hoger risico hebben om spruw te ontwikkelen.

Schildklierhormonen: De schildklierhormonen zoals T3 en T4 reguleren de energieproductie en het metabolisme. De lagere schildklierhormoonspiegels onderdrukken de stofwisseling en de functies van het immuunsysteem. Dat is de reden waarom mensen met hypothyreoïdie gevoeliger zijn voor spruw.

Insuline: Insuline reguleert de bloedsuikerspiegel, en de lagere niveaus ervan, zoals waargenomen bij mensen met diabetes, resulteren in hogere bloedsuikerspiegels. Zeer hoge insulineniveaus, zoals waargenomen bij mensen met ongecontroleerde diabetes, creëren omstandigheden die gunstig zijn voor de groei van schimmels.

Androgenen: Androgenen zijn de mannelijke hormonen die ook in kleine hoeveelheden bij vrouwen worden geproduceerd. Hogere androgeenspiegels, zoals te zien bij sommige ziekten zoals PCOS, beïnvloeden het vaginale milieu en maken het gevoeliger voor schimmelgroei.

Groeihormoon (GH): Dit hormoon regelt de groei en ontwikkeling. Uit Studies is gebleken dat de lagere niveaus de groei en ontwikkeling beïnvloeden en het immuunsysteem onderdrukken, waardoor iemand vatbaarder wordt voor infecties, waaronder spruw. Kinderen met een tekort aan groeihormonen hebben vaker last van spruw. in groeihormonen ervaren meer episoden van spruw.

Het gebruik van bepaalde medicijnen, zoals corticosteroïden en hormonen, zoals de anticonceptiepil, verandert ook de balans van hormonen in het lichaam en beïnvloedt het immuunsysteem, waardoor het risico toeneemt. Bepaalde medische aandoeningen die de hormonen beïnvloeden, zoals het syndroom van Cushing (hoge cortisolspiegels), verstoren ook de hormoonspiegels. Er moet echter worden opgemerkt dat hormonen niet rechtstreeks spruw veroorzaken; ze verhogen het risico in combinatie met andere factoren.

Veroorzaakt stress spruw?

Ja, stress is een van de risicofactoren voor spruw. Stress heeft een negatieve invloed op het immuunsysteem door de productie van cortisol te verhogen, waardoor het vermogen van het lichaam om infecties onder controle te houden wordt verminderd. Stress heeft een negatieve invloed op eetpatronen, gewoonten en hygiëneprotocollen, en een gestrest persoon heeft waarschijnlijk slechte eetgewoonten en slechte hygiëne. Sommige mensen gebruiken comfortfood, vaak zoete snacks, en verwaarlozen ook de mondhygiëne, wat een gunstig klimaat creëert voor schimmelgroei in de mond. Op dezelfde manier verhoogt stress het risico op vaginale en cutane spruw door reproductieve hormonen te beïnvloeden en onwetendheid over reproductieve hygiëne te veroorzaken. Een verzwakt immuunsysteem als gevolg van stress verhoogt het risico op invasieve candidiasis.

Kan een slecht dieet spruw veroorzaken?

Ja, een slecht dieet is een belangrijke risicofactor voor spruw. Een slecht dieet dat rijk is aan suikers, bewerkte voedingsmiddelen, geraffineerde granen en ongezonde snacks zorgt voor de groei van schimmels door ze van voedsel te voorzien. Op dezelfde manier zal een slecht dieet waarschijnlijk een tekort hebben aan essentiële voedingsstoffen zoals essentiële aminozuren, eiwitten, mineralen en vitamines, die nodig zijn voor de immuunfuncties en het vermogen van het lichaam om infecties af te weren verminderen. Een slecht dieet en slechte voedingsgewoonten hebben een negatieve invloed op de mondhygiëne, waardoor de gevangen voedseldeeltjes in de mond kunnen blijven en als voedselbron voor de schimmel kunnen dienen. Dus, net als stress, is een slecht dieet geen directe oorzaak van spruw; het vergroot alleen maar het risico.

Kan seksuele activiteit spruw veroorzaken?

Ja, seksuele activiteiten zijn een aanzienlijke risicofactor voor genitale candidiasis, vooral bij vrouwen. Seksuele activiteiten, vooral met geïnfecteerde partners, introduceren nieuwe ziektekiemen in de vagina, waardoor het microbiologische evenwicht wordt verstoord. Als de mannelijke partner spruw op de uitwendige geslachtsorganen heeft, kan deze de vagina binnendringen en vaginale spruw veroorzaken als er andere risicofactoren aanwezig zijn. Op dezelfde manier draagt ​​een geïnfecteerd vrouwtje de infectie ook over op haar mannelijke partner. Bovendien verhoogden seksuele praktijken zoals het gebruik van condooms van slechte kwaliteit, zaaddodende glijmiddelen en het deelnemen aan orale seks het risico op spruw. De zaaddodende anticonceptiva verstoren het vaginale microbiologische evenwicht door de nuttige bacteriën te doden die de populatie schadelijke bacteriën en schimmels onder controle houden. Seks is dus geen directe oorzaak, maar vergroot het risico in aanwezigheid van andere risicofactoren.

Wat zijn de tekenen en symptomen van spruw bij mannen?

De tekenen en symptomen zijn afhankelijk van het type spruw en de aard van de locaties.

In het geval van spruw worden de de volgende symptomen opgemerkt;

1. Er ontwikkelen zich verhoogde witte laesies op de wangen, de achterkant van de keel, het tandvlees, de amandelen en de tong. Deze laesies veroorzaken pijn, roodheid en irritatie.
2. De hoekige cheilitis (de roodheid en barstjes in de mondhoeken) verschijnen met een katoenachtig gevoel en af ​​en toe verlies van smaak.
3. Er ontwikkelen zich romig witte pseudomembranen die het oppervlak van de tong, keel, gehemelte en binnenkant van de wangen bedekken. Deze membranen zijn een mengsel van schimmelelementen, puin en dode cellen, die verschijnen als geelachtige en witachtige plaques.
4. Het verwijderen van deze pseudomembranen onthult ontstoken en rood geworden slijmvlies eronder.
5. Brandend gevoel in de mondholte.
6. Moeite met slikken.
7. Er ontstaat stomatitis van het kunstgebit, waardoor pijn, roodheid en irritatie onder het kunstgebit ontstaat.
8. In ernstige gevallen verspreidt de infectie zich naar de slokdarm, wat pijnlijk slikken en koorts veroorzaakt.

Invasieve spruw: Soms verspreidt de infectie zich via het bloed naar andere lichaamsorganen (invasieve candidiasis). In dat geval verschijnen ook gegeneraliseerde symptomen zoals koorts, koude rillingen, hypotensie, ongemak en pijn in de buik, braken en misselijkheid, stijfheid en pijn in de gewrichten, snelle hartslag, zwakte, verlies van eetlust en nerveuze symptomen zoals slechte concentratie en verwarring.

Cutane spruw: De tekenen van cutane candidiasis zijn meer gelokaliseerd op de huid vanwege diepe en penetrerende laesies. Deze bevatten gebarsten, schilfering en schilfering van de huid, pijn, branderig gevoel en jeuk in het getroffen gebied, roze tot roodachtige huiduitslag, blaren of bultjes en vieze geur in ernstige gevallen.

Genitale spruw: De meest voorkomende Candida-infectie bij mannen is de genitale spruw. Het resulteert in de ontsteking van de eikel (punt van de penis), bekend als balanitis. Het veroorzaakt pijnlijke symptomen zoals een branderig gevoel, roodheid en jeuk op de kop van de penis en ook onder de voorhuid, kwarkachtige afscheiding uit de infectieplaats, onaangename geuren, verharding van de voorhuid, moeite met trekken aan de huid, irritatie en pijn tijdens seks en plassen en het verschijnen van vlekkerige huiduitslag die witte vlekken en kleine bultjes veroorzaakt.

Wat zijn de tekenen en symptomen van spruw bij vrouwen?

De tekenen en symptomen van huid-, orale en invasieve spruw komen vaak voor bij mannen, vrouwen en kinderen. De vrouwtjes ervaren vulvovaginale candidiasis, gekenmerkt door de volgende tekenen;

1. De vaginale spruw is asymptomatisch bij 20% van de patiënten.
2. Roodheid, zwelling, jeuk en irritatie rond en in de vagina.
3. Stekend en branderig gevoel tijdens en na het plassen
4. Ongemak en pijn tijdens seks
5. Dikke, witachtige of romige afscheiding die lijkt op kwark
6. Soms is de vaginale afscheiding waterig, met pijn en pijn in de vagina
7. In de gecompliceerde gevallen worden enkele aanvullende symptomen gerapporteerd, zoals uitgebreide jeuk, roodheid en zwelling leidend tot zweren, kloven en tranen, herhaalde schimmelinfecties gedurende het hele jaar, infecties door nieuwe soorten schimmels en weinig of geen verlichting van de antischimmelmedicijnen.

Wat zijn de tekenen en symptomen van spruw bij kinderen?

Tekenen en symptomen van spruw bij kinderen zijn afhankelijk van het orgaan waar de spruw zich ontwikkelt en worden voor elk kind anders ervaren. De meest voorkomende symptomen bij kinderen zijn;

1. In het geval van huidspruw, de laesies ontwikkelen zich in de navel en de huidplooien. Deze laesies veroorzaken verbranding, jeuk, puistjes, huiduitslag en de vorming van witte vlekken waaruit heldere vloeistoffen sijpelen.
2. Als de spruw zich ontwikkelt in de vagina van jonge meisjes, zijn de verschijnselen een brandend gevoel en roodheid in de uitwendige geslachtsdelen, jeuk en gele of witte afscheiding uit de vagina. Bij jonge mannelijke kinderen veroorzaakt de spruw die zich op de penis ontwikkelt tekenen zoals roodheid, pijnlijke huiduitslag en schilfering.
3. De spruw (de meest voorkomende bij kinderen) veroorzaakt pijn en witte vlekken aan de binnenkant van de wangen, de bovenkant van de mond en de tong. Er verschijnen kleine snijwonden en scheurtjes op de mondhoeken.
4. De kinderen ervaren ook de schimmelinfectie van de nagelknoppen (paronychia), waardoor gele of witte nagels, pijn, zwelling, pus en uiteindelijk het loslaten van de nagels van de nagelknoppen ontstaan.

Hoe lang duren de symptomen van spruw?

De duur van spruw hangt af van factoren zoals de aard en ernst van de infectie, of deze al dan niet werd behandeld en, indien behandeld, welke behandeling werd gebruikt. Mildere gevallen verdwijnen spontaan binnen een week, terwijl ingewikkeldere problemen langer duren. De symptomatische behandeling zorgt voor een snelle verlichting van de symptomen zoals vieze afscheiding, branderig gevoel, jeuk en roodheid, en zorgt ervoor dat sommige mensen de behandeling verlaten.

Het is echter essentieel om de behandeling te voltooien totdat de infectie volledig is verdwenen. De onbehandelde gevallen van spruw blijven enkele weken en zelfs maanden aanhouden en verspreiden zich vaak naar andere lichaamsdelen, vooral bij patiënten met een zwak immuunsysteem. Deze invasieve candidiasis veroorzaakt ernstige complicaties en zelfs de dood. Als de symptomen na 2-3 weken reguliere behandeling niet verbeteren, is het over het algemeen beter om de arts te raadplegen.

Hoe kunt u zien of huiduitslag wordt veroorzaakt door spruw?

De spruw veroorzaakt huiduitslag. Deze huiduitslag ontstaat doordat gematigde temperaturen en hoge luchtvochtigheid geschikte omstandigheden creëren voor schimmelgroei, waardoor de schimmel diep in de huid kan doordringen. De schimmelpenetratie en de daaruit voortvloeiende immuunreactie veroorzaken ernstige huiduitslag. Twee veel voorkomende soorten huiduitslag die worden gemeld als gevolg van candidiasis zijn candida-luieruitslag, die zich ontwikkelt op het luiergebied van de baby, en huiduitslag, die zich overal op het lichaam ontwikkelt waar de schimmel groeit.

Deze huiduitslag komt voor bij mensen met een slecht immuunsysteem, die antibiotica gebruiken of diabetes hebben. Deze huiduitslag is vergelijkbaar met die veroorzaakt door auto-immuunziekten en allergische reacties. De volgende tekenen geven aan dat de huiduitslag het gevolg is van spruw;

• Het gebied is rood, schilferig, jeukend en verheven en heeft kleine puistjes en bultjes.
• De huiduitslag ontstaat in vochtige en warme gebieden zoals oksels, liezen enz., en ontwikkelt zich niet in droge en geventileerde gebieden
• De huiduitslag veroorzaakt ongemak, branderig gevoel en jeuk.
• Een opvallende geur ontstaat door huiduitslag.

Kan spruw koorts of koude rillingen veroorzaken?

Ja, bij invasieve spruw worden koorts en koude rillingen waargenomen. In de meeste gevallen is spruw een plaatselijke infectie die beperkt blijft tot de mond, de vagina, de huid en de nagels. Toch bereikt de schimmel in zeldzame gevallen, vooral bij mensen met een immuundeficiëntie, het bloed en veroorzaakt een systemische infectie (candidemie). Soms komt het ook voor dat de spruw gepaard gaat met andere systemische bacteriële of virale infecties die koorts veroorzaken en vaak over het hoofd worden gezien als candidemie. De patiënten moeten dus de arts raadplegen voor een differentiële diagnose.

Kan spruw pijn veroorzaken tijdens het plassen?

Ja, spruw veroorzaakt pijn tijdens het plassen als de infectie zich heeft verspreid naar de urinewegen. De meest voorkomende symptomen in deze situaties zijn een brandend gevoel en pijn tijdens het plassen. Pijn tijdens het plassen kan te wijten zijn aan urineweginfecties (UTI's) of schimmelinfecties. Hoewel beide aandoeningen verschillend zijn, zijn er enkele veel voorkomende symptomen. Als een man pijn ervaart tijdens het plassen, is dit een duidelijk teken van urineweginfecties, maar bij vrouwen zijn er twee mogelijkheden: urineweginfecties of vaginale spruw.

De andere urinewegsymptomen bij schimmelinfecties zijn pijn tijdens en na seks, jeuk, pijn en zwelling in de vulva en vagina en het uitlekken van melkachtige, dikke kwark of geurloze afscheiding uit de voortplantingsorganen. Het is belangrijk op te merken dat opstijgende schimmelinfecties uit het lagere voortplantingsstelsel ook urineweginfecties veroorzaken. Het hebben van pijn tijdens het urineren zou dus de mogelijkheid van zowel spruw als urineweginfecties moeten veroorzaken.

Hoe wordt spruw gediagnosticeerd?

Net als andere infecties wordt de schimmelinfectie gediagnosticeerd door een combinatie van benaderingen zoals medische geschiedenis, lichamelijk onderzoek en laboratoriumonderzoek.

Lichamelijk onderzoek

Het lichamelijk onderzoek is gunstig voor het diagnosticeren van cutane candidiasis en andere soorten. Tijdens een lichamelijk onderzoek inspecteert de arts het getroffen gebied, zoals huid, mond en vagina, met behulp van ogen of visuele hulpmiddelen zoals een vergrootglas. De tekenen van spruw, zoals witte vlekken, zwelling, roodheid en pijn, zijn visueel waarneembaar. Deze symptomen bieden zorgverleners ook aanwijzingen om de ziekte te onderscheiden van andere vergelijkbare aandoeningen zoals allergische reacties, stomatitis, vaginitis enz.

Medische geschiedenis

Zorgprofessionals vragen patiënten vaak om zelf de tekenen en symptomen te beschrijven. De informatie over andere huidige of vroegere ziekten en de medicijnen die worden gebruikt om deze te behandelen, is nuttig. Er worden ook vragen gesteld over het seksuele leven, voeding, levensstijl en schimmelinfecties uit het verleden.

Endoscopy

Tijdens de endoscopie wordt een buisje in holle organen zoals de slokdarm en de vagina ingebracht om te zoeken naar spruwlaesies. Deze methode heeft echter niet de voorkeur omdat deze de verspreiding van infecties veroorzaakt.

Microscopie

Tijdens microscopie nemen de pathologen uitstrijkjes uit de mond of andere aangetaste organen, maken er objectglaasjes van en onderzoeken deze onder de microscoop om de schimmel of schimmelsporen te identificeren.

Cultuur

Tijdens de kweek wordt een monster uit het getroffen gebied genomen en wordt de schimmel op kunstmatige media gekweekt en geïdentificeerd. De uitstrijkjes worden afgenomen van het huid-, mond-, vagina- of bloedmonster en worden gebruikt om invasieve candidiasis op te sporen. Het monster wordt overgebracht naar de kunstmatige media die de schimmelgroei ondersteunen. Na de injectie worden de monsters geïncubeerd in een incubator waar optimale omstandigheden voor schimmelgroei worden geboden. Na incubatie worden de monsters onderzocht op schimmelgroei. Culturen zijn zeer nauwkeurig, maar zijn zeer tijdrovend en vereisen technische expertise.

Bloedtesten

Bloedtesten zoals CBC worden gebruikt om elke infectie te diagnosticeren. Bloedonderzoek is nuttig voor de diagnose van invasieve spruw. De bloedtesten detecteren de segmenten van schimmelhyfen of de antilichamen die door het lichaam worden geproduceerd als reactie op deze segmenten.

Heeft spruw een bloedtest nodig om een ​​diagnose te stellen?

Ja, bloedtesten helpen bij het diagnosticeren van invasieve candidiasis, een ernstige vorm van spruw met systemische implicaties. Voor de meeste soorten spruw zijn bloedtesten niet vereist. Maar de schimmel bereikt het bloed in het invasieve type en bloedonderzoek is nuttig. In dergelijke gevallen worden meestal de bloedkweken gedaan om de aanwezigheid van schimmel te zien, en een negatieve bloedkweek geeft aan dat de infectie uit het lichaam is geëlimineerd. De andere bloedonderzoeken die bij spruw worden gebruikt zijn;

Candida albicans kiembuis-antilichaamtest (CAGTA-test): Deze test detecteert de spruw veroorzaakt door C. albicans maar is minder gevoelig voor het detecteren van andere schimmelinfecties.

Mannan en anti-mannan antilichaamtest: Mannan is een koolhydraat in de schimmelcelwand. Dit koolhydraat of de antilichamen die als reactie hierop worden geproduceerd, worden gebruikt om de invasieve spruw te diagnostiseren de invasieve spruw.

Polymerasekettingreactie (PCR): Deze test detecteert de segmenten van het schimmelgenoom in het bloed door amplificatie. Er zijn verschillende commerciële op PCR gebaseerde tests beschikbaar om alle vijf veroorzakende soorten te detecteren, namelijk C. krusei, C. tropischis, C. parapsilose, C. glabrata en C. albicans. Deze tests zijn bijzonder, maar vergen technische expertise en apparatuur en zijn duur.

(1,3)-β-D-glucaantest (BDG-test): De BDG is een koolhydraat in de celwand van schimmels. Net als mannan-testen is het ook nuttig om de invasieve spruw te diagnostiseren . Omdat veel schimmelsoorten echter BDG hebben, helpt deze test niet bij het identificeren van soorten.

T2Candida-panel: Deze test diagnostiseert de invasieve spruw door alle vijf veel voorkomende Candida-soorten in het bloed te identificeren.

Aangezien geen van de bloedonderzoeken 100% accuraat is, gebruiken de artsen een combinatie van tests en lichamelijk onderzoek om de uiteindelijke diagnose vast te stellen.

Is spruw besmettelijk?

Nee, het wordt niet als besmettelijk beschouwd in de traditionele zin van het woord. De besmettelijke infectieziekten worden onder normale omstandigheden van de ene persoon op de andere overgedragen via ademhalingsdruppels, aanraking, seksueel contact of het gebruik van kleding en gebruiksvoorwerpen. De Candida-soorten worden niet gemakkelijk van de ene persoon op de andere overgedragen en hebben voor overdracht uitzonderlijke omstandigheden nodig. Het wordt bijvoorbeeld alleen overgedragen van de geïnfecteerde seksuele partner naar de andere partner of van de moeder op de baby en vice versa als de andere persoon over de vereiste omstandigheden voor schimmelgroei beschikt, zoals een gematigde temperatuur, hoge luchtvochtigheid en een slechte immuniteit. De snelheid van overdracht is minimaal in vergelijking met de traditionele besmettelijke ziekte.

Wat zijn behandelingen van spruw?

De behandeling van spruw hangt af van de veroorzakers, de aanwezigheid van risicofactoren, de locatie van de laesies, de ernst van de ziekte, het immuunsysteem van de patiënt en de aan- of afwezigheid van andere secundaire infecties. De standaardbehandelingsopties zijn antischimmelcrèmes, zalven en lotions, zelfzorggeneesmiddelen, orale antischimmelmedicijnen op recept, systemische antischimmelmiddelen in geval van invasieve spruw, intravaginale zetpillen en antibiotica om secundaire bacteriële infecties te behandelen.

Antischimmelmiddelen worden gebruikt om spruw te behandelen. Deze medicijnen zijn verkrijgbaar als plaatselijke preparaten die rechtstreeks op het getroffen gebied worden aangebracht, of als orale pillen die worden ingeslikt en systemisch werken. Er zijn zuigtabletten verkrijgbaar die antischimmelmedicijnen bevatten die de groei van schimmels tegengaan. De eerste behandeling bestaat uit plaatselijke preparaten; als ze niet werken, schakelt de arts over op orale medicijnen, en in ernstige gevallen worden de IV-medicijnen geïnjecteerd, vooral bij invasieve spruw. De zorgverleners identificeren ook de predisponerende factoren voor een efficiëntere genezing.

De typische duur van de behandeling is 10-14 dagen, en de patiënten moeten de arts raadplegen als dit niet werkt. Bij refractaire gevallen moet de behandeling gedurende 28 dagenworden voortgezet, afhankelijk van de behoefte. De standaardwerking voor verschillende soorten spruw is:

Orale spruw: Voor orale spruw wordt een suspensie van verschillende antischimmelmiddelen (bijv. nystatine orale suspensie en clotrimazol-tabletten) op de slijmvliezen aangebracht, doorgeslikt of in de mond geslingerd. De orale suspensie van nystatine bevat 100.000 eenheden/mlen er wordt viermaal daags 5 ml rust gebruikt. Het wordt na enkele minuten zwiepen doorgeslikt. Soms raden de artsen ook miconazolgel aan. Dit protocol is voldoende voor gewone en ongecompliceerde gevallen. Bij gecompliceerde en ernstige infecties worden echter orale antischimmelmiddelen voorgeschreven.

Vaginale spruw: Voor vaginale spruw worden verschillende antischimmelbehandelingen op of in de vagina toegepast in de vorm van zalven, crèmes of zetpillen. Deze lokale medicijnen worden gecombineerd met orale medicijnen voor snel herstel. Een typische therapie is het gebruik van intravaginale azolen gedurende één week of drie doses van 150 mg fluconazol elke derde dag. Patiënten met ernstige en terugkerende infecties hebben ook baat bij wekelijks fluconazol gedurende zes maanden.

Cutane spruw: De plaatselijke preparaten zijn voldoende voor cutane spruw, en de orale en systemische antischimmelmiddelen zijn zelden nodig. De plaatselijke medicijnen worden soms gecombineerd met ontstekingsremmende en antibacteriële medicijnen om het risico op secundaire infecties te verminderen en pijn en ontstekingen te verlichten. De meest voorkomende plaatselijke preparaten bevatten miconazol, nystatine en clotrimazol, en regelmatig gebruik zorgt voor volledig herstel. Uit een onderzoek door Taudorf en zijn collega's uit 2019 bleek dat deze medicijnen genezingspercentages opleveren van 73-100%.

Invasieve candidiasis: Voor invasieve candidiasis is systemische therapie vereist. De keuze van de behandeling hangt af van de ernst van de aandoening, de leeftijd van de patiënt, de immuunstatus en andere gelijktijdige infecties. De eerste voorkeursbehandeling voor volwassenen zijn de echinocandine-geneesmiddelen (zoals anidulafungine, micafungine of caspofungine), toegediend via de intraveneuze route. Voor jongeren gebruiken artsen amfotericine B, fluconazol of andere antischimmelmiddelen die ook voor alle patiënten nuttig zijn.

De behandeling moet twee weken worden voortgezet nadat de klinische symptomen zijn verdwenen en totdat de gist uit het lichaam is geëlimineerd (negatieve bloedkweektest). Een langere behandeling is nodig als de infectie zich heeft verspreid naar andere gebieden, zoals het centrale zenuwstelsel, het hart, de hartkleppen, gewrichten of botten.

Spruwbehandeling tijdens de zwangerschap: De behandeling van een schimmelinfectie volgt hetzelfde protocol. Sommige antischimmelmiddelen zoals ketoconazol, griseofulvine en flucytosine zijn echter embryotoxisch en teratogeen (veroorzaken een abnormale ontwikkeling van de baby). Op dezelfde manier worden jodiden in verband gebracht met congenitale struma en moeten tijdens de zwangerschap worden vermeden. Als algemene regel geldt dat elke behandeling tijdens de zwangerschap met de arts moet worden besproken.

Bij alle andere soorten spruw beginnen de symptomen te verbeteren na 3-5 dagen reguliere behandeling. De behandeling mag echter niet worden stopgezet omdat de schimmel moeilijk te doden is en een onvolledige behandeling waarschijnlijk zal leiden tot falen van de behandeling en het opnieuw optreden van infecties.

Hoe lang duurt het voordat spruw verdwijnt na behandeling?

De duur van de behandeling hangt af van factoren zoals de aard en het type behandeling dat wordt gegeven, het type en de ernst van de ziekte en de status van het immuunsysteem. Een juiste behandeling zorgt meestal voor volledig herstel binnen 1-2 weken. Het is echter essentieel op te merken dat de schimmel zeer veerkrachtig is en dat de sporen moeilijk te doden zijn. Het wordt dus aanbevolen om antischimmelmedicijnen nog 1-2 weken te blijven gebruiken nadat de symptomen zijn verdwenen, om volledig herstel te garanderen en terugval te voorkomen.

Het type ziekte en de locatie van de laesies zijn ook van invloed op de duur van de ziekte. Typische behandelplannen zoals plaatselijke antischimmelpreparaten (die Nystatine, clotrimazol enz. bevatten) en systemische antischimmelmiddelen in geval van ernstigere infecties en een slechte immuniteit zorgen bijvoorbeeld voor herstel binnen 1-2 weken. Voor een volledig herstel moet de behandeling bij gecompliceerde gevallen vele weken duren. De symptomen verbeteren na 3-4 dagen gebruik. Het wordt echter sterk aangeraden om de behandeling in dit stadium niet te verlaten.

In het geval van vaginale spruw geven de typische behandelingsprotocollen binnen 2-3 dagen resultaat, en voor een effectieve genezing moet de behandeling langer worden voortgezet. De invasieve spruwbehandeling moet gedurende enkele weken worden uitgevoerd totdat een negatieve bloedkweektest wordt verkregen. De ongecompliceerde spruw reageert snel op de plaatselijke medicijnen en verdwijnt binnen enkele dagen tot weken. Houd er echter rekening mee dat er verschillen van persoon tot persoon kunnen bestaan ​​en dat er vaak sprake is van onverwachte factoren. De patiënt moet daarom regelmatig de arts raadplegen en zijn aanwijzingen opvolgen.

Wat zijn de mogelijke bijwerkingen van antischimmelmiddelen die worden gebruikt om spruw te behandelen?

De bijwerkingen van antischimmelmiddelen zijn afhankelijk van het type en de dosering van het gebruikte medicijn. De vaak voorkomende bijwerkingen zijn maagklachten, buikpijn, diarree, huiduitslag en een brandend gevoel en jeuk op de plaats van aanbrengen. De zeldzame bijwerkingen zijn geelzucht (leverschade) en ernstige allergische reacties die symptomen veroorzaken zoals huiduitslag, anafylaxie, vervellen van de huid en blaren.

De patiënten moeten zich bewust zijn van de bijwerkingen van individuele spruwmedicijnen en deze aan de arts melden. Deze omvatten;

1. Amfotericine B: De vaak voorkomende bijwerkingen zijn nefrotoxiciteit (verslechtering van de nierfuncties als gevolg van de toxische effecten van medicijnen, medicijnen en chemicaliën), hypomagnesiëmie (lagere serummagnesiumspiegels), hypokaliëmie (lagere serumkaliumspiegels) en onderdrukking van het beenmerg. Nefrotoxiciteit is de meest voorkomende bijwerking, terwijl af en toe beenmergsuppressie optreedt als gevolg van langdurig gebruik, wat leidt tot symptomen zoals bloedarmoede. De nier- en leverparameters van patiënten die langdurige behandeling krijgen, moeten worden gecontroleerd op een vroege respons.
2. Azool-antischimmelmiddelen: De azol-antischimmelmiddelen zoals voriconazol, posaconazol, itraconazol, fluconazol en isavuconazol enz. zijn in opkomst op de markt. Deze gaan gepaard met bijwerkingen zoals;

• Fluconazol: Huiduitslag, maag-darmklachten, incidentele toxiciteit (vooral bij gebruik van zware doses) leidend tot symptomen zoals alopecia, anafylaxie, Stevens-Johnson-syndroom en levertoxiciteit en aangeboren foetale afwijkingen.
• Isavuconazol: Hepatitis, gastro-intestinale stoornissen en verlaagd QT-interval (slechte hartgezondheid).
• Itraconazol: Maagdarmklachten, oedeem, hypertensie, hypokaliëmie, hallucinaties, hepatitis, allergische reacties en af ​​en toe hartfalen.
• Posaconazol: Hepatitis en verlengd QT-interval.
• Voriconazol: Dermatologische reacties, hallucinaties, visuele stoornissen, verhoogd QT-interval en hepatotoxiciteit.

1. Echinocandinen: Deze geneesmiddelen omvatten micafungine, caspofungine en anidulafungine. Ze worden in verband gebracht met bijwerkingen zoals huiduitslag en hepatitis.
2. Flucytosine: De meest voorkomende bijwerkingen zijn enterocolitis, hepatotoxiciteit en beenmergsuppressie, wat leukopenie en trombocytopenie veroorzaakt.

Deze effecten kunnen tijdelijk of permanent zijn, en de patiënten moeten samenwerken met de arts voor vroege detectie en behandeling. Langdurige zelfmedicatie of langdurig gebruik van vrij verkrijgbare medicijnen wordt streng bewaakt.

Kan u antischimmelmiddelen tegen spruw kopen bij een online apotheek?

Ja, de bij de Algemene Farmaceutische Raad (GphC) geregistreerde apotheken zijn bevoegd om online antischimmelmiddelen aan de patiënt te verkopen. Om de medicijnen te kopen, moeten de patiënten online de apotheker of arts raadplegen of een online vragenlijst invullen. Op basis van deze gegevens maakt de arts/apotheker een oordeel en genereert het recept, dat wordt doorgestuurd naar de online apotheek die de voorgeschreven medicijnen op de locatie van de patiënt aflevert. Zelfmedicatie bij huidziekten wordt echter niet aanbevolen. De patiënten moeten de arts of dermatoloog raadplegen voor een betere beoordeling, aangezien de tekenen en symptomen van veel huidaandoeningen sterk op elkaar lijken en zelfmedicatie vaak contraproductief is.

Kunnen natuurlijke remedies worden gebruikt om spruw te behandelen?

Soms is het mogelijk om schimmelinfecties thuis met succes te behandelen met vrij verkrijgbare medicijnen of huismiddeltjes. De voordelen van natuurlijke remedies zijn uitsluitend zelfgerapporteerd en anekdotisch, en er is weinig wetenschappelijke onderbouwing beschikbaar. Ze worden echter in verband gebracht met zeldzame bijwerkingen en hebben bij velen de voorkeur. De volgende natuurlijke remedies zijn beschikbaar.

Boorzuur: De boorzuurbevattende producten zijn verkrijgbaar voor plaatselijk gebruik en de boorzuurbevattende capsules zijn ook verkrijgbaar voor vaginaal gebruik. Sommige artsen bevalen aan dat het regelmatig gebruiken van een boorzuurcapsule van 600 mg in de vagina, eenmaal daags gedurende twee weken, goede resultaten oplevert. De resultaten zijn nog beter als het wordt gecombineerd met andere antischimmelmiddelen. Sommige preparaten zijn irriterend en moeten met voorzichtigheid worden gebruikt.

Probiotica: Probiotische supplementen zijn verkrijgbaar bij online winkels of apotheek. Sommige producten zijn specifiek ontworpen voor het vrouwelijke voortplantingsstelsel en de mondholte. Deze supplementen (oraal ingenomen of in de vagina ingebracht) helpen het natuurlijke evenwicht van schimmels en bacteriën in het voortplantingsstelsel te herstellen. Een review door Tiziana Mundula en collega's uit 2019 merkten op dat probiotica nuttig zijn bij orale candidiasis, vooral voor dragers van kunstgebitten.

Tea tree olie: Tea tree olie (een essentiële olie) heeft een ontstekingsremmende en schimmelwerende werking eigenschappen en het is bekend dat het vele soorten gist en schimmels doodt. Onderzoek ondersteunt dat het gebruik van vaginale zetpillen met tea tree olie vaginale infecties ten goede komt. Sommige vrouwen hebben de voordelen gemeld van het aanbrengen van verdunde tea tree olie in de vagina via een tampon. Het is een natuurlijke olie die de huid irriteert, dus moet worden gebruikt na verdunning met een beetje dragerolie.

Yoghurt: De ongezoete en natuurlijke yoghurt is een uitstekend probioticum dat veel nuttige bacteriesoorten bevat die helpen het microflora-evenwicht te herstellen en de algehele gezondheid te verbeteren. Veel mensen hebben gerapporteerde voordelen door het oraal te eten en het in de vagina of op het gebied rond de vagina aan te brengen. Er moet echter gewone yoghurt worden gebruikt, omdat de toegevoegde suikers gevaarlijk zijn en de situatie verergeren.

Knoflook: Knoflook heeft schimmelwerende en antibacteriële eigenschappen. Het kan aan het voedsel worden toegevoegd en er zijn ook veel producten voor lokaal en vaginaal gebruik verkrijgbaar. Uit een studie door Sobitha en collega's uit 2005 bleek dat het regelmatig dagelijks aanbrengen van knoflookpasta gedurende 14 dagen even effectief is als clotrimazol-oplossing om de symptomen van spruw te behandelen.

Kokosolie: Het antischimmelmiddel eigenschappen van kokosolie bestrijden de groei van gisten, waaronder de beruchte Candida albicans. De biologische preparaten met kokosolie zijn verkrijgbaar voor in- en uitwendig gebruik. Het kan ook worden gebruikt als drager voor andere essentiële oliën voor schimmelinfecties.

Oregano-olie: De oregano-olie (een etherische olie) bereid uit wilde oregano heeft antischimmelmiddelen zoals carvacrol en thymol. Het gebruik ervan, zowel plaatselijk als aangebracht in de vagina (met behulp van capsules of een tampon), helpt de schimmelgroei onder controle te houden.

Deze huismiddeltjes werken voor de meeste mensen; Sommige mensen, zoals zwangere vrouwen, die aanhoudende schimmelinfecties hebben, mensen met seksueel overdraagbare aandoeningen en mensen bij wie de diagnose nog niet is vastgesteld, mogen deze echter niet gebruiken.

Kan spruw voorkomen worden?

Ja, het is mogelijk om schimmelinfecties te voorkomen door de preventieprotocollen te volgen. Het is een infectie die zich alleen ontwikkelt als het immuunsysteem er niet in slaagt de groei te beteugelen of als de omstandigheden gunstig zijn voor de groei van schimmels. Het handhaven van een gezond immuunsysteem en het voorkomen van de ontwikkeling van aandoeningen die de groei van schimmels bevorderen, helpt spruw en andere schimmelinfecties te voorkomen.

Hoe spruw voorkomen?

Deze protocollen en praktijken helpen spruw te voorkomen.

1. Handhaving van een goede mond- en vaginale hygiëne: Onderhoud de poets- en flossroutine voor een schone mond. Houd op dezelfde manier de vaginale hygiëne in stand door veilige seksprotocollen te gebruiken.
2. Eet een gezond, uitgebalanceerd dieet: Een gezond en uitgebalanceerd dieet voorziet het lichaam van alle essentiële voedingsstoffen en houdt het immuunsysteem sterk. Een uitgebalanceerd dieet berooft ook de schimmel van het voedsel.
3. Vermijd het gebruik van op chemicaliën gebaseerde en irriterende producten zoals vaginale douches, bubbelbaden, geparfumeerde zeep en mondwater, omdat deze het natuurlijke microbiologische evenwicht in de mondholte en de vagina verstoren en de weg vrijmaken voor schimmelinfecties.
4. Laat de getroffen gebieden niet voortdurend nat zijn. De schimmel gedijt op de natte huid. Het gebruik van ademende kleding gemaakt van natuurlijke vezels zorgt ervoor dat het vocht kan ontsnappen en voorkomt dat er zich vocht ophoopt voor schimmelgroei.
5. Draag loszittende en ademende kleding: De nauwsluitende kleding gemaakt van synthetische materialen veroorzaakt vochtophoping, wat de groei van schimmels bevordert. Ademende kleding, zoals kleding gemaakt van katoen, is dus nuttig.
6. Behandel en beheer de ziektetoestanden, indien aanwezig. De aandoeningen zoals kanker, HIV en diabetes verhogen het risico op spruw; het voorkomen of beheersen van deze ziekten is dus nuttig.

Deze voorzorgsmaatregelen helpen het risico op het ontwikkelen van spruw te verminderen, maar als het eenmaal is vastgesteld en de tekenen en symptomen duidelijk zijn, hebben deze praktijken weinig zin en is behandeling vereist.